Cret de Chatillon (noord)

Afstand: 75km
Rit Alt.: 1349hm
Max Alt.: 1640hm
Gem: 6%
Max: 13%

Maandag 1 juni 2009

Vandaag hetzelfde toertje als dag 1, maar nu andersom. Na een onrustig nachtje met onweer en regen nu bij het vertrek weer volop zon en de temperatuur al ruim 25 graden.

Eerst vlak richting Annecy, 16km om warm te draaien. Nu in Annecy gelijk langs het hospitaal steil omhoog en linksaf de col op. De eerste kilometers zijn lastig, dan een wat vlakker deel waar ik weer wat tempo kan maken.
Niet te veel forceren hier, de zon brand ongenadig en de temperatuur stijgt boven de 30 graden!! Dit komt flink aan na het koude voorjaar, het zweet loopt met straaltjes onder mijn helm vandaan.

Op de helft van de klim weer wat meer verkoeling van het bos, maar hier lopen ook de stijgingspercentages flink op en is het tot de top nergens meer echt makkelijk. Echt een gevecht met jezelf dit stuk, weinig uitzicht op de omgeving. Af en toe een gaatje in de bebossing geeft je wel een prachtig panorama op de omgeving en een indruk hoe hoog je zit!
Ook het inhalen van enkele andere fietsers geeft wat moraal.

Tegen het einde van de klim een welkom verkoelend windje en na het passeren van de top gelijk een snelle duik naar beneden. In het eerste deel van de afdaling is het wegdek in verschrikkelijke staat. Niet te snel dus!
Ook in het bochtige smalle gedeelte oppassen, het ene moment in het donker van de bossen dan weer vol in de zon met hier en daar losse stenen op de weg. Dit maakt het ook hier gevaarlijk.
Pas in de afdaling van Col de Leschaux kunnen de remmen helemaal los en komt het meer snel in zicht.

Nog even uitrijden langs het meer en genieten van een koel biertje in de zon op het terras.
Afzien en genieten het kan allemaal op één dag.

Col de Leschaux, Cret de Chatillon (zuid)

Afstand : 72km
Rit Alt : 1283hm
Max Alt. : 1640hm
Gem: 4%
Max: 10%

Zondag 31 mei 2009

Vanuit onze standplaats, een chalet aan het meer van Annecy rij ik deze week mijn eigen 6 daagse “Tour de France”.

Onder een stralende zon begin ik aan de eerste klim in deze alpenweek de Col de Leschaux, een niet te zware opwarmer. Hier al gelijk een mooi uitzicht over het meer van Annecy, dus even de fiets aan de kant en een eerste vakantiefoto schieten!

Tijdens deze bezigheden wordt ik voorbij gereden door twee franse collega fietsers. Voor mijn gevoel rij ik niet zo hard omhoog maar ik ben toch vrij snel bij de mannen in het wiel. Ik rij in mijn eigen tempo door, voor een van de twee (in zo’n geel/paars Ardechoise trui) is dit het moment om te versnellen, laat zijn maat achter en rijd met zware versnelling bij mij weg. Ik laat me niet gek maken, dit is mijn eerste klim van deze week, dus rustig blijven.
Enkele bochten verder vindt mijn uitdager het al niet zo leuk meer en draait terug naar beneden naar zijn achtergebleven maat.

Weer alleen zit de Col de Leschaux er al snel op en begin ik aan de zuidkant van Cret de Chatillon. Op het eerste gedeelte is deze klim best te doen maar bij kilometer 4 begint het toch serieus te worden en zijn de bochten hier even een moment om op adem te komen. Als de weg wat smaller wordt en het wegdek slechter moet ik regelmatig uit het zadel en op de pedalen duwen. Dit stuk van zo’n 3km is het lastigste van de dag.
Eenmaal in de open weide zie je de top al, met nog een klein stukje de wind fel op kop is dit goed te doen.

Na deze inspanning is het 18km dalen tussen het drukke verkeer op deze eerste pinksterdag. Ook een populair gebied voor motorrijders hier en dit gaat helaas niet altijd goed! Halverwege de afdaling was er een motor op een tegenligger geknald, de auto staat zwaar beschadigd op zij en de motor licht plat in de kant, de slachtoffer liggen in de berm en worden door de hulpdienst verzorgd. Niet leuk om te zien deze taferelen, er maar gauw voorbij en voorzichtig verder naar beneden.
Het laatste stukje steil dalen langs het hospitaal waar net een tweede ambulance met loeiende sirene vertrekt naar het ongeluk op de berg.
Langs de drukte van het meer is het nog zo’n 16km vlak naar Bout du Lac.

De eerste rit zit erop, altijd weer zwaar zo’n eerste dag klimmen en ook de hoge temperatuur is wennen.

Winterslaap???

De laatste jaren zijn de winters niet echt streng, geen dikke pakken sneeuw en lange vorstperiodes. Voor elfsteden schaatsers niet leuk voor mij een reden zo veel mogelijk door te fietsen, natuurlijk niet te veel en minder snel!

En wat doe ik op die lange donkere winteravonden, weer wat met mijn muziekinstrumenten aan de slag die ik deze zomer schandalig verwaarloosd heb, véél lezen, spannende thrillers, waar gebeurde verhalen en reisverhalen.

Het laatste boek wat ik gelezen heb is van Josie Dew “Alle remmen los”.
Hier in beschrijft ze haar reis per fiets langs de kust van Engeland, een heel dappere en pittige dame die heel wat ellende en gevaar te duchten heeft gehad tijdens haar tochten, en ondanks dat toch geniet van haar reis. Een aanrader dit boek voor de fietsliefhebber.

Jacqueline heeft mij er op gewezen dat ik nog niets over mijn fietservaring in Engeland heb geschreven dus een van deze donkere dagen ga ik beslist een verslag hierover maken…………….

Slotrit St.Félicien (Ardéche)

Afstand: 89km
Rit alt. 1575hm
Max alt. 1250hm
Gem. 3%
Max. 9%

Vrijdag 10 oktober

De laatste rit deze vakantie, het sombere weer versterkt het sombere gevoel morgen weer terug te keren naar het alledaagse leven. Het saaie en drukke stuk van de D112 vanuit Barthelemy rij ik nu met de auto en vertrek met de fiets vanuit het op dit vroege uur doodstille plaatsje Ardoix.

Bij de lage temperatuur vanochtend trek ik maar gelijk de windstopper aan en begin in westelijke richting de D221 te volgen die hier licht omhoog loopt naar de D578, veel weilanden hier en wat maïsvelden, en wat je hier steeds meer ziet “Friese koeien”, goeie morgen dames!
Bij de splitsing op de D578 rij ik links de D17 op, hier wordt het klimwerk wat serieuzer en rij ik op zo’n 600 meter de mist en de wolken in.

Na Vaudevant is het weer even helder in de afdaling naar St.Félicien, hier moest ik de D532 volgen. Op vrijdag is hier de weekmarkt en die is opgebouwd op de D532, makkelijk hé! Het is een smalle weg door het plaatsje heen, het is nog vroeg en door het minder goede weer niet zo druk op de markt, dus fietste ik rustig langs de kraampjes en het weinige publiek. Ik was met een beetje laveren de markt over en trok me hierna weer op gang toen een madame met volle tassen, zonder te kijken de weg overstak. Gelukkig was ik nog niet erg vermoeid en de reactie op deze dame alert, en de remmentest geslaagd!

Vanuit St.Félicien gaat het nu echt serieus omhoog en weer de mist en de wolken in voor 30km klimmen naar Col de Rouvey, via Col de Marchand en Col du Faux. Dit gedeelte is grotendeels door het bos en hoe hoger ik kom hoe kouder het wordt, in het grauwe mistige plaatsje Lalouvesc lopen de mensen met dikke jassen aan op straat.
Na dit plaatsje is het tot het hoogste punt vandaag nog 7km, op dit hoogste punt zie ik de zon boven de wolken schijnen. Ik mag er tot de top maar een paar honderd meter van genieten want hier ligt mijn draaipunt vandaag en rij ik weer meteen de mist in naar beneden. Het is koud en rillen die 30km naar beneden, verkleumde vingers en ijskoude knieën, ik laat de snelheid maar niet te hoog oplopen en geniet ervan als ik af en toe nog een beetje kan meetrappen.

Weer terug in St.Félicien ontloop ik de nu veel drukkere weekmarkt en rij over de opgebroken omleiding. Een kilometer aangereden zand met daarin flinke stenen, voor auto’s goed te doen maar op de racefiets met smalle bandjes geen gemakkelijke opgave. Voorzichtig de scherpe stenen ontwijkend kom ik er zonder lekke banden door.
Nu de Col de Fontay op, hier kan ik me weer even warm trappen, maar niet te veel forceren, de pijn in mijn linkerknie komt weer wat opzetten. Door de kou misschien?

Na St.Victor rij ik de mist en de wolken uit en is het nog wat op en af naar St.Jeure-d’Ay en de afdaling naar Sarras over de D6, van hier uit begin ik aan de laatste klim van vandaag en van deze vakantie, een pracht klim van 6,5km langs de Gorges en Tour d’Oriol naar Ardoix.
Terug bij de auto is die vreemde coureur de bezienswaardigheid van de dag voor de plaatselijke schooljeugd, die mij in een flinke rij passeerden met de juffrouw op kop. Snel de fiets inladen en vanmiddag nog een middagje naar Romans voor een bezoekje aan het schoenenmuseum en de plaatselijke markt.

Een mooie en behoorlijk zware rit, helaas niet veel gezien van de omgeving en soms flink koud in de mist, bij mooi weer moet dit een pracht rit zijn!!

Col de Tourniol-Col des Limouches

Afstand: 98km
Rit alt. 2194hm
Max. alt. 1154hm
Gem. 4%
Max. 11%

Dinsdag 7 oktober 2008

Naar de Vercors vandaag! Eerst een rit van ongeveer 30km met de auto door het vlakke gedeelte van de Drôme naar Alixan en van hieruit op de fiets en de D101 volgen. In dit plaatsje zie je al overduidelijk welke kant je op moet, je ziet de bergrug van de Vercors al aardig dagen in het oosten.

Vandaag een aangename najaarstemperatuur en geen sneeuw meer te zien op de bergtoppen. Wel blaast er af en toe een flinke stormwind vandaag die al gelijk bij het vertrek het lichtoplopende gedeelte naar Barbières niet echt gemakkelijk maakt.
Maar ik forceer niet, ik heb zo’n 30km klimwerk voor de kiezen en lichte kniepijn in het begin dus rustig aan! Het is zo in het zonnetje een heerlijk opwarmstuk tot Barbières waarna de echte col begint.

Col de Tourniol. Weer zo’n mooie!!! Een lekker lopende klim, het ene moment heerlijk in de zon dan weer een stukje door het bos, even verkoeling. Open stukken, vooral hogerop af en toe vol in de wind, een bocht verder weer in de rug, volop afwisseling!
In deze tijd is het heel rustig hier. Drie auto en één motor gezien in één uur!
Het laatste slingerende klimgedeelte geeft bij dit heldere weer een pracht beeld van het Rhöne dal met op de achtergrond Valence en de Ardèche.
Een snelle duik naar Lèoncel waar ik ook in het voorjaar passeerde richting Col de la Bataille. Ook hier weer die harde wind nu vol in het gezicht over de D70, een licht omhooglopend stuk extra zwaar door die wind.

De korte klim vanaf deze zijde naar Col de Limouches is ondanks het behoorlijke stijgingspercentage veel gemakkelijker in de luwte dan het zware stuk over de D70. Hierna weer een flink stuk naar beneden, niet te snel want ook hier is het uitzicht magnifiek, maar ook oppassen voor de wind die hier onverwachts van verschillende kanten tegen je aanblaast.

Via Peyrus naar la Faucons, na dit plaatsje een stukje over de D125 en weer terug over de D68 het zelfde traject in omgekeerde volgorde. Ook de lange zijde van Col de Limouches is een fijne col maar de vermoeidheid begint half de col toch al wel mee te spelen, mede door de flinke wind vandaag. Kom toch nog redelijk vlot boven en het is dan tot Lèoncel bergaf en wind mee lekker doortrappen. De laatste flinke inspanning naar de Tourniol is vanuit Lèoncel, een hoogte verschil van net 300 meter, niet veel maar hier en daar toch nog steile stukjes.
De laatste lange en technische afdaling is mede door de lastige wind en vermoeidheid niet makkelijk, het laatste deel over de D101 vanaf Barbières tot Alixan gaat weer een stuk beter.

Flink vermoeid maar meer dan tevreden over de rit van vandaag!! Een van de mooiste in Frankrijk dit jaar!

Ardèche - Croix de la Justice

Afstand : 88km
Rit alt. 1139hm
Max alt. 436hm
Gem. 4%
Max. 11%

Maandag 6 oktober

Vandaag een wat grijs begin van de dag, ik rij door het bos “met de dansende rotsen”, een toeristische trekpleister vlak bij ons verblijf. De weg is hier nog flink nat. Ook in de afdaling naar St.Barthelemy.
Ik volg de rivier de Gaulare in westelijke richting tot St.Vallier. Hier langs deze weg ook weer sporen van het noodweer, de gehele rechter rijstrook is in de rivier verdwenen alleen de vangrail hangt, over een lengte van ongeveer 100 meter, kromgetrokken in het luchtledige boven de rivier.
Bij St.Vallier via de brug de Rhöne oversteken en de Ardèche in, héél vreemd, alleen al bij het oversteken van de brug lijkt het hier heel anders, écht Ardèche!!

Van hieruit langs de Rhöne noordelijk tot Andance dan links de D82 op, de eerste klim na 20km vlak rijden.
De D82 is een vrij drukke weg maar als fietser heb je hier ruimte genoeg. Een mooie niet al te lastig klim ( Col Croix de la Justice) langs de hier volop aanwezige wijngaarden. Na de D82 naar de N82 en via Boullieu naar de D206 over de doorgaande wegen!

Hier had mijn navigatiecomputer “mister garmin” andere gedachten over. In dit kleine plaatsje werd ik een achterbuurt ingestuurd naar een klein binnendoor pad. Zéér slechte weg en niet ingeprogrameerd. Maar zoals later deze week zal blijken veranderd de gps zelf de route! Maar ik ben toch de baas? Wat is dat toch met die moderne technologie! Ik heb toch de route geprogrameerd! Dus weer terug uit de rimboe naar de doorgaande route en maar een stuk de borden gevolgd richting “Annonay”.

Vanuit Annonay de N82 noordelijk tot Serrières. Bij het schooltje van Serrières duik je naar beneden richting de Rhöne, een heerlijke afdaling. In de schaduw hier en daar nog nat, maar door de zon, die al wat meer kracht krijgt, toch grotendeels droog. Beneden ben ik zo onder de indruk van deze afdaling en besluit rechtsomkeert te maken om ook de klim te doen. Hier kan ik voor het eerst vandaag de rits eens helemaal opentrekken bij deze inspanning in de zon. Ben vrij vlot boven in deze 4km klim en nu weer terug richting St.Barthelemy.

De eigenwijze gps stuurt mij al bij Andance de Rhöne over (weer niet geprogrameerd!) voor een lange klim en korte afdaling naar St.Uze vlak bij St.Barthelemy. Wel een mooi stuk maar ik ben toch de baas!?

Weer een nieuw stuk Ardeche ondekt vandaag. Mooi, fraai landschap! Maar het gebied rond La Voulte scoort toch hoger, vooral een minpunt de lange vlakke aanloop van vandaag!

Frankrijk - St.Barthelemy-de-Vals

Afstand: 86km
Rit alt. 1444hm
Max alt. 513hm
Gem. 3%
Max. 11%

Zondag 5 oktober

Weer een nieuwe bestemming, dit maal in de Drôme, dicht bij de rivier de Rhöne met aan de andere kant daarvan de Ardéche. Ons verblijf hier is net buiten St.Barthelemy-de-Vals valkbij St.Vallier, dit is ongeveer 50km noordelijker dan het ons bekende gebied rond La Voulte.

Bij aankomst wachtte ons een spontaan en hartelijke ontvangst, een prachtig huisje en bovendien een heerlijk flesje streekwijn. De combinatie van de lange reis, een heerlijk comfortabel bed en de wijn zorgde voor een heerlijke nachtrust!

Wat bij het ontwaken wel héél anders is dan Italië is de temperatuur, er hangt een lichte nevel over de heuvels, het gras is aangevroren en de auto wit bevroren. Toch maar even wachten op wat hogere temperaturen, het zonnetje prikt al flink door de nevel!
Rond 10uur stap ik op de fiets, wel met lange mouwen en een extra jasje aan. De rit vandaag gaat eerst oostelijk de Drôme in richting le Grand-Serre en verder noordelijk langs de grens van de Isére. Hier zie ik in de verte op rechts, op de toppen van de Vercors ook volop sneeuw.
Langs de route ook veel sporen van het noodweer van de afgelopen tijd hier. Door de hevige regenval veel randen van wegen en stukken berm weggeslagen.

Het landschap hier is flink heuvelachtig, constant op en af. Maar wat ik hier mis zijn de echte lange cols. Desondanks toch genoten vandaag, wat een rust hier op de wegen vergeleken met Italië. Een pracht route, veel kleine binnenwegen goed te vinden met behulp van mijn nieuwe Garmin gps. Geen zware cols maar toch nog 1444 hoogtemeters!

Na deze inspanning samen heerlijk ontspannen in de zon slenteren over de “Foire” van St.Barthelemy tussen de plaatselijke bevolking, en allerlei plaatselijke lekkernijen uitproberen!!

Slotrit Gera Lario

Afstand: 33km
Rit alt. 738hm
Max alt. 766hm
Gem. 6%
Max. 10%

Vrijdag 3 oktober 2008

Gisteren de Bagni del Masino nog beklommen, een niet al te zware maar mooie col van 1185 meter hoog, het was een wat donkere en kille dag met nog heel even wat motregen.

Vannacht heeft het heel de nacht tot vroeg in de ochtend flink geregend en geonweerd. Het klaart pas rond 10 uur weer wat op, omdat het vandaag de laatste dag is, morgen vertrekken we naar Frankrijk, pak ik snel de fiets en maak me op voor wat plaatselijk klimwerk.

Allereerst de klim naar Trezzone, daarna de klim naar Montemezzo (Mont Alto) en als laatste de klim naar S.Bartolomeo.
Bij mijn vertrek schijnt er weer een heerlijk zonnetje maar de straten liggen nog flink nat. De eerste klim naar Trezzone is hier en daar al aan het opdrogen in de zon, hier prima wegdek met hier en daar oliesporen in de natte bochten. De klim loopt hier tot Trezzone dus draai ik weer terug voor een voorzichtige afdaling, vooral in de scherpe, natte bochten!

Beneden weer een klein stukje langs het meer en nu weer naar de deze week al eerder gereden resterende klimmen. Hier zijn vooral in het bos veel sporen van het noodweer vannacht, veel takken, veel blad, heel veel platgereden kastanjes waardoor het soms spekglad is.
Eenmaal voorbij Montemezzo waar het echt steil wordt begint mijn achterwiel door te slippen op al die gevallen en natte bladeren. Dit is zo geen doen, vooral in de afdaling levensgevaarlijk!!

Heel voorzichtig weer naar beneden, als ik door Montemezzo rij begint het plotseling weer hard te regenen, dit duurt maar een minuut of vijf, als ik bij de splitsing voor de laatste klim ben is het bijna droog. Toch nog even meepakken die klim, na een poosje rij ik zelfs weer in de zon. Ook hier weer veel troep op de weg, daarom sla ik ook hier het steilste gedeelte over. Hier zie ik ook dat vannacht op de top van de Pzo Ledù (2503m) en M.Berlinghera (1930m) flink wat sneeuw is gevallen.
Nog even de laatste afdaling en het eerste deel van de vakantie zit erop.

Het verblijf in Gera Lario is zeer goed bevallen, een heerlijk rustig vakantiepark, heerlijke zomerse temperaturen, prachtige omgeving en bovenal één prachtig fietsgebied.

Passo de Maloja

Afstand: 106km
Rit alt. 1716hm
Max alt. 1870hm
Gem. 4%
Max. 13%

Woensdag, 1 oktober 2008

Vandaag een rit grotendeels over Zwitserse wegen naar St.Moritz. Ook nu vertrek ik weer in een stralende zon vanuit S.Cassiano.

Waar ik zondag in Chiavenna linksaf sloeg richting Passo del Spluga, sla ik nu rechtsaf de S37 op richting Passo de Maloja. Hier begint het gelijk omhoog te lopen en dit blijft zo tot na Maloja, 32km klimmen dus!
Echt zwaar is het klimwerk niet, in ieder geval niet te vergelijken met Passo del Spluga.
Na 16km bereik ik de grens van Zwitserland, dit is gelijk ook te merken aan de wegen, perfect onderhouden mooie asfaltwegen. Het is echt genieten in de zon, rustig omhoog, percentages tussen de 4 en 6%, wel wordt de temperatuur op deze hoogte (1000m) steeds lager.

Het echte klimwerk begint pas aan de voet van de 5km lange Passo de Maloja, je ziet hem recht voor je trapsgewijs omhoog lopen. Het lijkt heel steil, vooral als je enkele vrachtwagens naar boven ziet kruipen, toch valt het mee.

Na Maloja een vlak stuk langs Silver See en Silverplane See, hier heeft de wind vrij spel en is het behoorlijk koud. De wegwerkers die hier de vangrail aan het vervangen zijn, zijn dik ingepakt met wollen mutsen en handschoenen aan het werk.
Er komt mij nog een collega fietser tegemoet, die ligt bijna plat op de fiets met een knalrood hoofd tegen de wind in te stampen. Dat belooft nog wat voor de terugweg straks!

In St.Moritz aangekomen wijst de temperatuurmeter maar 9 graden aan ondanks de zon. Ik zoek snel een plaatsje uit de wind, kleed mij warm aan voor de terugweg, eet nog even wat en trek me weer op gang.

Langs de meren is het met de wind schuin op kop behoorlijk koud, maar doordat je flink op de pedalen moet duwen wel vol te houden. Dit lastige stuk vanuit St.Moritz is eigenlijk het zwaarste gedeelte van de dag. Voorbij Maloja is het grotendeels afdalen tot S.Cassiano. Wat een verschil in temperatuur soms, in deze afdaling. Dan weer in de zon, een bocht verder in de schaduw op de wind. Maar wat lager in de afdaling voel je temperatuur weer stijgen.
Als ik door Chiavenna rij lopen de mensen gewoon in T-shirts en zitten heerlijk op het terras in de zon.

Nog een stukje naar S.Cassiano en tevreden na deze mooie rit de fiets weer in de auto geschoven!
Aftellen nu, nog maar een paar dagen “Bella Italia”!!!

Passo del Spluga

Zondag 28 september 2008
Afstand: 72km
Rit alt. 1965 hm
Max alt. 2134 hm
Gem. 6%
Max. 14%

Vandaag de koninginnenrit, de Passo del Spluga (zuidzijde) tot aan de Zwitserse grens. Dertig kilometer serieus klimwerk, zware kost!

Ook nu weer een stukje met de auto en vanuit S.Cassiano stap ik vol goede moed op de fiets. Hier begint de weg al vals omhoog te lopen naar Chiavenna, een hoogte verschil van 150 meter in 6 kilometer. Daardoor begin ik al behoorlijk opgewarmd aan de echte klim die na Chiavenna gelijk begint.

Mijn metertje op de fiets geeft 24 graden aan, lekker warm voor de tijd van het jaar. Maar ik zie tot mijn verbazing veel fietsers naar beneden komen met mutsen op, shawls rond de mond en nek, dikke handschoenen en lange broeken aan, echte winterkleding!!! Zijn dat zulke watjes, die Italianen?

Het is een prachtige klim met heel veel haarspeldbochten, wel druk toeristenverkeer deze zonnige zondag. Veel tunnels hier, daarom heb ik voor de zichtbaarheid een achterlicht op mijn zadeltasje gemonteerd, dat voelt een stuk veiliger!
Boven de 1000 meter rij ik nog steeds in de zon, maar zie de temperatuur bijna elke kilometer wat zakken, na de laatste tunnel, nu op 1679m is het nog maar 10 graden en blaast op het nagenoeg vlakke gedeelte, langs het Lago di Montespluga, de wind ongenadig tegen en is het ijskoud.
Na Montespluga nog een paar felle bochten omhoog en het zit erop, de grens is bereikt. Even snel een paar foto’s geschoten en wat eten en weer terug naar beneden.

Was het laatste deel klimmen al niet zo warm, het afdalen is werkelijk stéénkoud! Na de eerste 10km dalen moet ik even stoppen om op temperatuur te komen, dan weer verder in de kou. Op een gegeven moment zit je echt verkrampt op de fiets en daardoor gaat het bochtenwerk ook steeds moeizamer. Dus die Italianen zijn zo gek nog niet met hun winteruitrusting, een les voor de volgende keer.
Eenmaal voorbij Cimaganda (796m) stijgt de temperatuur en vlakt het wat af, ik kan af en toe wat meetrappen en begin langzaam weer te ontdooien.
Door Chiavenna en nog even voluit het laatste stukje vals plat naar beneden naar S.Cassiano.

Het klimwerk was prachtig en niet te zwaar op deze col, néé het zwaarste vandaag was de kou in de afdaling, echt AFZIEN.
En toch genoten vandaag, toch een beetje SM dat fietsen???