Team Velo France

Encore, Bonjour les Ardechois

2010-09-16T02:43:00.000-07:00

Met een team fietsfanaten op stap in de Ardeche, dat belooft wat! Tot in de kleinste puntjes voorbereid en vol goede moed vertrokken.

Wat een week!!! Alles was perfect, het weer, de verzorging, de sfeer.
Behoorlijk afgezien maar vooral veel gelachen en genoten van de omgeving en het prachtige, soms wel “pittige” klimwerk.
Gezellig een terrasje pakken voor een hapje en een drankje, daarna toch nog even puffen voor dat laatste klimmetje op weg naar het verblijf.

Het was een leuke ervaring om iedereen rond te leiden door mijn favoriete deel van Franrijk. Hierbij alvast wat foto’s en binnenkort wat ritverslagen

Col de Mandray, Col de St.Marie, Col des Bagenelles, Col de Bonhomme

2009-08-13T15:30:00.001-07:00

Vogezen dag 1
Afstand 77km
Rit alt. 1412hm
Max alt. 962hm
Gem. 4%
Max. 10%

Vertrokken onder een stralende zon richting Vogezen belooft het een prachtige dag te worden, maar toch loopt de ketting niet zo gesmeerd vandaag.
Eerste tegenslag begint vlak voor Luxemburg, boerenprotest! De hele E25 afgesloten, gevolg bijna 2,5 uur vertraging.

Bij aankomst toch snel de fietsen afladen en omkleden voor de opwarmingsronde. Eerst een heerlijk zonnetje maar later ook wat licht gespetter.
De eerste klim Col de Mandray is een rustige opwarmer, daarna al gelijk serieus omhoog de Col de St. Marie. De spectaculaire afdaling naar St.Marie aux Mines ligt hier en daar nat dus niet al te snel naar beneden hier.
In St.Marie weet ik heel goed de weg maar door een manifestatie zijn er wat omleidingen. We proberen een stukje af te snijden tegen de rijrichting in, dit wordt niet gewaardeerd door de plaatselijke gendarme, dus vriendelijk blijven en braaf een stukje omrijden (gelukkig geen bon Eric!)

Na dit oponthoud beginnen we aan de derde klim Col des Bagenelles. Een pracht klim, veel bochten en een prachtig uitzicht boven.
Maar dan de tweede tegenslag van vandaag, Raymond heeft een loszittend pedaal. We hebben geen geschikt gereedschap dus doorrijden maar.
Bij het begin van de laatste klim Col de Bonhomme schiet zijn linker pedaal met crank van de as en staat hij geparkeerd. Samen hebben we hem de resterende 5km naar boven geduwd en zover het ging trapte de pechvogel zelf ook nog mee met één pedaal.

Door al deze tegenslag pas om half acht hongerig aan tafel. Na een heerlijke maaltijd van de uitstekende kok Daniël en een heerlijk wijntje geserveerd door onze gastvrouw Joanne waren we alle tegenslag van deze dag al snel vergeten en namen we na het eten weer vol goede moed de route voor de volgende dag door!

Libelloup

2009-06-29T15:40:00.000-07:00

Hallo Middelkampers,

We zijn weer terug, na een weekje genieten in de Vogezen.

Het weer was perfect, het onderkomen en de verzorging kon niet beter, echt helemaal ingesteld op fietsers!
De omgeving echt een sportieve uitdaging en vele Vogezen cols binnen bereik.

Echt een aanrader om hier nogmaals met een groep naar toe te gaan.

Patrick bedankt voor de organisatie.
Daniel en Joanne bedankt voor de goede verzorging en persoonlijke aandacht.

Binnenkort een verslag van deze week

Cret de Chatillon (noord)

2009-06-08T15:29:00.000-07:00

Afstand: 75km
Rit Alt.: 1349hm
Max Alt.: 1640hm
Gem: 6%
Max: 13%

Maandag 1 juni 2009

Vandaag hetzelfde toertje als dag 1, maar nu andersom. Na een onrustig nachtje met onweer en regen nu bij het vertrek weer volop zon en de temperatuur al ruim 25 graden.

Eerst vlak richting Annecy, 16km om warm te draaien. Nu in Annecy gelijk langs het hospitaal steil omhoog en linksaf de col op. De eerste kilometers zijn lastig, dan een wat vlakker deel waar ik weer wat tempo kan maken.
Niet te veel forceren hier, de zon brand ongenadig en de temperatuur stijgt boven de 30 graden!! Dit komt flink aan na het koude voorjaar, het zweet loopt met straaltjes onder mijn helm vandaan.

Op de helft van de klim weer wat meer verkoeling van het bos, maar hier lopen ook de stijgingspercentages flink op en is het tot de top nergens meer echt makkelijk. Echt een gevecht met jezelf dit stuk, weinig uitzicht op de omgeving. Af en toe een gaatje in de bebossing geeft je wel een prachtig panorama op de omgeving en een indruk hoe hoog je zit!
Ook het inhalen van enkele andere fietsers geeft wat moraal.

Tegen het einde van de klim een welkom verkoelend windje en na het passeren van de top gelijk een snelle duik naar beneden. In het eerste deel van de afdaling is het wegdek in verschrikkelijke staat. Niet te snel dus!
Ook in het bochtige smalle gedeelte oppassen, het ene moment in het donker van de bossen dan weer vol in de zon met hier en daar losse stenen op de weg. Dit maakt het ook hier gevaarlijk.
Pas in de afdaling van Col de Leschaux kunnen de remmen helemaal los en komt het meer snel in zicht.

Nog even uitrijden langs het meer en genieten van een koel biertje in de zon op het terras.
Afzien en genieten het kan allemaal op één dag.

Col de Leschaux, Cret de Chatillon (zuid)

2009-06-07T13:49:00.000-07:00

Afstand : 72km
Rit Alt : 1283hm
Max Alt. : 1640hm
Gem: 4%
Max: 10%

Zondag 31 mei 2009

Vanuit onze standplaats, een chalet aan het meer van Annecy rij ik deze week mijn eigen 6 daagse “Tour de France”.

Onder een stralende zon begin ik aan de eerste klim in deze alpenweek de Col de Leschaux, een niet te zware opwarmer. Hier al gelijk een mooi uitzicht over het meer van Annecy, dus even de fiets aan de kant en een eerste vakantiefoto schieten!

Tijdens deze bezigheden wordt ik voorbij gereden door twee franse collega fietsers. Voor mijn gevoel rij ik niet zo hard omhoog maar ik ben toch vrij snel bij de mannen in het wiel. Ik rij in mijn eigen tempo door, voor een van de twee (in zo’n geel/paars Ardechoise trui) is dit het moment om te versnellen, laat zijn maat achter en rijd met zware versnelling bij mij weg. Ik laat me niet gek maken, dit is mijn eerste klim van deze week, dus rustig blijven.
Enkele bochten verder vindt mijn uitdager het al niet zo leuk meer en draait terug naar beneden naar zijn achtergebleven maat.

Weer alleen zit de Col de Leschaux er al snel op en begin ik aan de zuidkant van Cret de Chatillon. Op het eerste gedeelte is deze klim best te doen maar bij kilometer 4 begint het toch serieus te worden en zijn de bochten hier even een moment om op adem te komen. Als de weg wat smaller wordt en het wegdek slechter moet ik regelmatig uit het zadel en op de pedalen duwen. Dit stuk van zo’n 3km is het lastigste van de dag.
Eenmaal in de open weide zie je de top al, met nog een klein stukje de wind fel op kop is dit goed te doen.

Na deze inspanning is het 18km dalen tussen het drukke verkeer op deze eerste pinksterdag. Ook een populair gebied voor motorrijders hier en dit gaat helaas niet altijd goed! Halverwege de afdaling was er een motor op een tegenligger geknald, de auto staat zwaar beschadigd op zij en de motor licht plat in de kant, de slachtoffer liggen in de berm en worden door de hulpdienst verzorgd. Niet leuk om te zien deze taferelen, er maar gauw voorbij en voorzichtig verder naar beneden.
Het laatste stukje steil dalen langs het hospitaal waar net een tweede ambulance met loeiende sirene vertrekt naar het ongeluk op de berg.
Langs de drukte van het meer is het nog zo’n 16km vlak naar Bout du Lac.

De eerste rit zit erop, altijd weer zwaar zo’n eerste dag klimmen en ook de hoge temperatuur is wennen.

Winterslaap???

2008-12-05T14:49:00.000-08:00

De laatste jaren zijn de winters niet echt streng, geen dikke pakken sneeuw en lange vorstperiodes. Voor elfsteden schaatsers niet leuk voor mij een reden zo veel mogelijk door te fietsen, natuurlijk niet te veel en minder snel!

En wat doe ik op die lange donkere winteravonden, weer wat met mijn muziekinstrumenten aan de slag die ik deze zomer schandalig verwaarloosd heb, véél lezen, spannende thrillers, waar gebeurde verhalen en reisverhalen.

Het laatste boek wat ik gelezen heb is van Josie Dew “Alle remmen los”.
Hier in beschrijft ze haar reis per fiets langs de kust van Engeland, een heel dappere en pittige dame die heel wat ellende en gevaar te duchten heeft gehad tijdens haar tochten, en ondanks dat toch geniet van haar reis. Een aanrader dit boek voor de fietsliefhebber.

Jacqueline heeft mij er op gewezen dat ik nog niets over mijn fietservaring in Engeland heb geschreven dus een van deze donkere dagen ga ik beslist een verslag hierover maken…………….

Slotrit St.Félicien (Ardéche)

2008-12-04T06:09:00.000-08:00

Afstand: 89km
Rit alt. 1575hm
Max alt. 1250hm
Gem. 3%
Max. 9%

Vrijdag 10 oktober

De laatste rit deze vakantie, het sombere weer versterkt het sombere gevoel morgen weer terug te keren naar het alledaagse leven. Het saaie en drukke stuk van de D112 vanuit Barthelemy rij ik nu met de auto en vertrek met de fiets vanuit het op dit vroege uur doodstille plaatsje Ardoix.

Bij de lage temperatuur vanochtend trek ik maar gelijk de windstopper aan en begin in westelijke richting de D221 te volgen die hier licht omhoog loopt naar de D578, veel weilanden hier en wat maïsvelden, en wat je hier steeds meer ziet “Friese koeien”, goeie morgen dames!
Bij de splitsing op de D578 rij ik links de D17 op, hier wordt het klimwerk wat serieuzer en rij ik op zo’n 600 meter de mist en de wolken in.

Na Vaudevant is het weer even helder in de afdaling naar St.Félicien, hier moest ik de D532 volgen. Op vrijdag is hier de weekmarkt en die is opgebouwd op de D532, makkelijk hé! Het is een smalle weg door het plaatsje heen, het is nog vroeg en door het minder goede weer niet zo druk op de markt, dus fietste ik rustig langs de kraampjes en het weinige publiek. Ik was met een beetje laveren de markt over en trok me hierna weer op gang toen een madame met volle tassen, zonder te kijken de weg overstak. Gelukkig was ik nog niet erg vermoeid en de reactie op deze dame alert, en de remmentest geslaagd!

Vanuit St.Félicien gaat het nu echt serieus omhoog en weer de mist en de wolken in voor 30km klimmen naar Col de Rouvey, via Col de Marchand en Col du Faux. Dit gedeelte is grotendeels door het bos en hoe hoger ik kom hoe kouder het wordt, in het grauwe mistige plaatsje Lalouvesc lopen de mensen met dikke jassen aan op straat.
Na dit plaatsje is het tot het hoogste punt vandaag nog 7km, op dit hoogste punt zie ik de zon boven de wolken schijnen. Ik mag er tot de top maar een paar honderd meter van genieten want hier ligt mijn draaipunt vandaag en rij ik weer meteen de mist in naar beneden. Het is koud en rillen die 30km naar beneden, verkleumde vingers en ijskoude knieën, ik laat de snelheid maar niet te hoog oplopen en geniet ervan als ik af en toe nog een beetje kan meetrappen.

Weer terug in St.Félicien ontloop ik de nu veel drukkere weekmarkt en rij over de opgebroken omleiding. Een kilometer aangereden zand met daarin flinke stenen, voor auto’s goed te doen maar op de racefiets met smalle bandjes geen gemakkelijke opgave. Voorzichtig de scherpe stenen ontwijkend kom ik er zonder lekke banden door.
Nu de Col de Fontay op, hier kan ik me weer even warm trappen, maar niet te veel forceren, de pijn in mijn linkerknie komt weer wat opzetten. Door de kou misschien?

Na St.Victor rij ik de mist en de wolken uit en is het nog wat op en af naar St.Jeure-d’Ay en de afdaling naar Sarras over de D6, van hier uit begin ik aan de laatste klim van vandaag en van deze vakantie, een pracht klim van 6,5km langs de Gorges en Tour d’Oriol naar Ardoix.
Terug bij de auto is die vreemde coureur de bezienswaardigheid van de dag voor de plaatselijke schooljeugd, die mij in een flinke rij passeerden met de juffrouw op kop. Snel de fiets inladen en vanmiddag nog een middagje naar Romans voor een bezoekje aan het schoenenmuseum en de plaatselijke markt.

Een mooie en behoorlijk zware rit, helaas niet veel gezien van de omgeving en soms flink koud in de mist, bij mooi weer moet dit een pracht rit zijn!!

Col de Tourniol-Col des Limouches

2008-11-23T13:53:00.000-08:00

Afstand: 98km
Rit alt. 2194hm
Max. alt. 1154hm
Gem. 4%
Max. 11%

Dinsdag 7 oktober 2008

Naar de Vercors vandaag! Eerst een rit van ongeveer 30km met de auto door het vlakke gedeelte van de Drôme naar Alixan en van hieruit op de fiets en de D101 volgen. In dit plaatsje zie je al overduidelijk welke kant je op moet, je ziet de bergrug van de Vercors al aardig dagen in het oosten.

Vandaag een aangename najaarstemperatuur en geen sneeuw meer te zien op de bergtoppen. Wel blaast er af en toe een flinke stormwind vandaag die al gelijk bij het vertrek het lichtoplopende gedeelte naar Barbières niet echt gemakkelijk maakt.
Maar ik forceer niet, ik heb zo’n 30km klimwerk voor de kiezen en lichte kniepijn in het begin dus rustig aan! Het is zo in het zonnetje een heerlijk opwarmstuk tot Barbières waarna de echte col begint.

Col de Tourniol. Weer zo’n mooie!!! Een lekker lopende klim, het ene moment heerlijk in de zon dan weer een stukje door het bos, even verkoeling. Open stukken, vooral hogerop af en toe vol in de wind, een bocht verder weer in de rug, volop afwisseling!
In deze tijd is het heel rustig hier. Drie auto en één motor gezien in één uur!
Het laatste slingerende klimgedeelte geeft bij dit heldere weer een pracht beeld van het Rhöne dal met op de achtergrond Valence en de Ardèche.
Een snelle duik naar Lèoncel waar ik ook in het voorjaar passeerde richting Col de la Bataille. Ook hier weer die harde wind nu vol in het gezicht over de D70, een licht omhooglopend stuk extra zwaar door die wind.

De korte klim vanaf deze zijde naar Col de Limouches is ondanks het behoorlijke stijgingspercentage veel gemakkelijker in de luwte dan het zware stuk over de D70. Hierna weer een flink stuk naar beneden, niet te snel want ook hier is het uitzicht magnifiek, maar ook oppassen voor de wind die hier onverwachts van verschillende kanten tegen je aanblaast.

Via Peyrus naar la Faucons, na dit plaatsje een stukje over de D125 en weer terug over de D68 het zelfde traject in omgekeerde volgorde. Ook de lange zijde van Col de Limouches is een fijne col maar de vermoeidheid begint half de col toch al wel mee te spelen, mede door de flinke wind vandaag. Kom toch nog redelijk vlot boven en het is dan tot Lèoncel bergaf en wind mee lekker doortrappen. De laatste flinke inspanning naar de Tourniol is vanuit Lèoncel, een hoogte verschil van net 300 meter, niet veel maar hier en daar toch nog steile stukjes.
De laatste lange en technische afdaling is mede door de lastige wind en vermoeidheid niet makkelijk, het laatste deel over de D101 vanaf Barbières tot Alixan gaat weer een stuk beter.

Flink vermoeid maar meer dan tevreden over de rit van vandaag!! Een van de mooiste in Frankrijk dit jaar!

Ardèche - Croix de la Justice

2008-11-17T17:05:00.000-08:00

Afstand : 88km
Rit alt. 1139hm
Max alt. 436hm
Gem. 4%
Max. 11%

Maandag 6 oktober

Vandaag een wat grijs begin van de dag, ik rij door het bos “met de dansende rotsen”, een toeristische trekpleister vlak bij ons verblijf. De weg is hier nog flink nat. Ook in de afdaling naar St.Barthelemy.
Ik volg de rivier de Gaulare in westelijke richting tot St.Vallier. Hier langs deze weg ook weer sporen van het noodweer, de gehele rechter rijstrook is in de rivier verdwenen alleen de vangrail hangt, over een lengte van ongeveer 100 meter, kromgetrokken in het luchtledige boven de rivier.
Bij St.Vallier via de brug de Rhöne oversteken en de Ardèche in, héél vreemd, alleen al bij het oversteken van de brug lijkt het hier heel anders, écht Ardèche!!

Van hieruit langs de Rhöne noordelijk tot Andance dan links de D82 op, de eerste klim na 20km vlak rijden.
De D82 is een vrij drukke weg maar als fietser heb je hier ruimte genoeg. Een mooie niet al te lastig klim ( Col Croix de la Justice) langs de hier volop aanwezige wijngaarden. Na de D82 naar de N82 en via Boullieu naar de D206 over de doorgaande wegen!

Hier had mijn navigatiecomputer “mister garmin” andere gedachten over. In dit kleine plaatsje werd ik een achterbuurt ingestuurd naar een klein binnendoor pad. Zéér slechte weg en niet ingeprogrameerd. Maar zoals later deze week zal blijken veranderd de gps zelf de route! Maar ik ben toch de baas? Wat is dat toch met die moderne technologie! Ik heb toch de route geprogrameerd! Dus weer terug uit de rimboe naar de doorgaande route en maar een stuk de borden gevolgd richting “Annonay”.

Vanuit Annonay de N82 noordelijk tot Serrières. Bij het schooltje van Serrières duik je naar beneden richting de Rhöne, een heerlijke afdaling. In de schaduw hier en daar nog nat, maar door de zon, die al wat meer kracht krijgt, toch grotendeels droog. Beneden ben ik zo onder de indruk van deze afdaling en besluit rechtsomkeert te maken om ook de klim te doen. Hier kan ik voor het eerst vandaag de rits eens helemaal opentrekken bij deze inspanning in de zon. Ben vrij vlot boven in deze 4km klim en nu weer terug richting St.Barthelemy.

De eigenwijze gps stuurt mij al bij Andance de Rhöne over (weer niet geprogrameerd!) voor een lange klim en korte afdaling naar St.Uze vlak bij St.Barthelemy. Wel een mooi stuk maar ik ben toch de baas!?

Weer een nieuw stuk Ardeche ondekt vandaag. Mooi, fraai landschap! Maar het gebied rond La Voulte scoort toch hoger, vooral een minpunt de lange vlakke aanloop van vandaag!

Frankrijk - St.Barthelemy-de-Vals

2008-11-13T13:41:00.000-08:00

Afstand: 86km
Rit alt. 1444hm
Max alt. 513hm
Gem. 3%
Max. 11%

Zondag 5 oktober

Weer een nieuwe bestemming, dit maal in de Drôme, dicht bij de rivier de Rhöne met aan de andere kant daarvan de Ardéche. Ons verblijf hier is net buiten St.Barthelemy-de-Vals valkbij St.Vallier, dit is ongeveer 50km noordelijker dan het ons bekende gebied rond La Voulte.

Bij aankomst wachtte ons een spontaan en hartelijke ontvangst, een prachtig huisje en bovendien een heerlijk flesje streekwijn. De combinatie van de lange reis, een heerlijk comfortabel bed en de wijn zorgde voor een heerlijke nachtrust!

Wat bij het ontwaken wel héél anders is dan Italië is de temperatuur, er hangt een lichte nevel over de heuvels, het gras is aangevroren en de auto wit bevroren. Toch maar even wachten op wat hogere temperaturen, het zonnetje prikt al flink door de nevel!
Rond 10uur stap ik op de fiets, wel met lange mouwen en een extra jasje aan. De rit vandaag gaat eerst oostelijk de Drôme in richting le Grand-Serre en verder noordelijk langs de grens van de Isére. Hier zie ik in de verte op rechts, op de toppen van de Vercors ook volop sneeuw.
Langs de route ook veel sporen van het noodweer van de afgelopen tijd hier. Door de hevige regenval veel randen van wegen en stukken berm weggeslagen.

Het landschap hier is flink heuvelachtig, constant op en af. Maar wat ik hier mis zijn de echte lange cols. Desondanks toch genoten vandaag, wat een rust hier op de wegen vergeleken met Italië. Een pracht route, veel kleine binnenwegen goed te vinden met behulp van mijn nieuwe Garmin gps. Geen zware cols maar toch nog 1444 hoogtemeters!

Na deze inspanning samen heerlijk ontspannen in de zon slenteren over de “Foire” van St.Barthelemy tussen de plaatselijke bevolking, en allerlei plaatselijke lekkernijen uitproberen!!

Slotrit Gera Lario

2008-11-10T14:02:00.000-08:00

Afstand: 33km
Rit alt. 738hm
Max alt. 766hm
Gem. 6%
Max. 10%

Vrijdag 3 oktober 2008

Gisteren de Bagni del Masino nog beklommen, een niet al te zware maar mooie col van 1185 meter hoog, het was een wat donkere en kille dag met nog heel even wat motregen.

Vannacht heeft het heel de nacht tot vroeg in de ochtend flink geregend en geonweerd. Het klaart pas rond 10 uur weer wat op, omdat het vandaag de laatste dag is, morgen vertrekken we naar Frankrijk, pak ik snel de fiets en maak me op voor wat plaatselijk klimwerk.

Allereerst de klim naar Trezzone, daarna de klim naar Montemezzo (Mont Alto) en als laatste de klim naar S.Bartolomeo.
Bij mijn vertrek schijnt er weer een heerlijk zonnetje maar de straten liggen nog flink nat. De eerste klim naar Trezzone is hier en daar al aan het opdrogen in de zon, hier prima wegdek met hier en daar oliesporen in de natte bochten. De klim loopt hier tot Trezzone dus draai ik weer terug voor een voorzichtige afdaling, vooral in de scherpe, natte bochten!

Beneden weer een klein stukje langs het meer en nu weer naar de deze week al eerder gereden resterende klimmen. Hier zijn vooral in het bos veel sporen van het noodweer vannacht, veel takken, veel blad, heel veel platgereden kastanjes waardoor het soms spekglad is.
Eenmaal voorbij Montemezzo waar het echt steil wordt begint mijn achterwiel door te slippen op al die gevallen en natte bladeren. Dit is zo geen doen, vooral in de afdaling levensgevaarlijk!!

Heel voorzichtig weer naar beneden, als ik door Montemezzo rij begint het plotseling weer hard te regenen, dit duurt maar een minuut of vijf, als ik bij de splitsing voor de laatste klim ben is het bijna droog. Toch nog even meepakken die klim, na een poosje rij ik zelfs weer in de zon. Ook hier weer veel troep op de weg, daarom sla ik ook hier het steilste gedeelte over. Hier zie ik ook dat vannacht op de top van de Pzo Ledù (2503m) en M.Berlinghera (1930m) flink wat sneeuw is gevallen.
Nog even de laatste afdaling en het eerste deel van de vakantie zit erop.

Het verblijf in Gera Lario is zeer goed bevallen, een heerlijk rustig vakantiepark, heerlijke zomerse temperaturen, prachtige omgeving en bovenal één prachtig fietsgebied.

Passo de Maloja

2008-11-07T13:01:00.000-08:00

Afstand: 106km
Rit alt. 1716hm
Max alt. 1870hm
Gem. 4%
Max. 13%

Woensdag, 1 oktober 2008

Vandaag een rit grotendeels over Zwitserse wegen naar St.Moritz. Ook nu vertrek ik weer in een stralende zon vanuit S.Cassiano.

Waar ik zondag in Chiavenna linksaf sloeg richting Passo del Spluga, sla ik nu rechtsaf de S37 op richting Passo de Maloja. Hier begint het gelijk omhoog te lopen en dit blijft zo tot na Maloja, 32km klimmen dus!
Echt zwaar is het klimwerk niet, in ieder geval niet te vergelijken met Passo del Spluga.
Na 16km bereik ik de grens van Zwitserland, dit is gelijk ook te merken aan de wegen, perfect onderhouden mooie asfaltwegen. Het is echt genieten in de zon, rustig omhoog, percentages tussen de 4 en 6%, wel wordt de temperatuur op deze hoogte (1000m) steeds lager.

Het echte klimwerk begint pas aan de voet van de 5km lange Passo de Maloja, je ziet hem recht voor je trapsgewijs omhoog lopen. Het lijkt heel steil, vooral als je enkele vrachtwagens naar boven ziet kruipen, toch valt het mee.

Na Maloja een vlak stuk langs Silver See en Silverplane See, hier heeft de wind vrij spel en is het behoorlijk koud. De wegwerkers die hier de vangrail aan het vervangen zijn, zijn dik ingepakt met wollen mutsen en handschoenen aan het werk.
Er komt mij nog een collega fietser tegemoet, die ligt bijna plat op de fiets met een knalrood hoofd tegen de wind in te stampen. Dat belooft nog wat voor de terugweg straks!

In St.Moritz aangekomen wijst de temperatuurmeter maar 9 graden aan ondanks de zon. Ik zoek snel een plaatsje uit de wind, kleed mij warm aan voor de terugweg, eet nog even wat en trek me weer op gang.

Langs de meren is het met de wind schuin op kop behoorlijk koud, maar doordat je flink op de pedalen moet duwen wel vol te houden. Dit lastige stuk vanuit St.Moritz is eigenlijk het zwaarste gedeelte van de dag. Voorbij Maloja is het grotendeels afdalen tot S.Cassiano. Wat een verschil in temperatuur soms, in deze afdaling. Dan weer in de zon, een bocht verder in de schaduw op de wind. Maar wat lager in de afdaling voel je temperatuur weer stijgen.
Als ik door Chiavenna rij lopen de mensen gewoon in T-shirts en zitten heerlijk op het terras in de zon.

Nog een stukje naar S.Cassiano en tevreden na deze mooie rit de fiets weer in de auto geschoven!
Aftellen nu, nog maar een paar dagen “Bella Italia”!!!

Passo del Spluga

2008-11-01T09:41:00.000-07:00

Zondag 28 september 2008
Afstand: 72km
Rit alt. 1965 hm
Max alt. 2134 hm
Gem. 6%
Max. 14%

Vandaag de koninginnenrit, de Passo del Spluga (zuidzijde) tot aan de Zwitserse grens. Dertig kilometer serieus klimwerk, zware kost!

Ook nu weer een stukje met de auto en vanuit S.Cassiano stap ik vol goede moed op de fiets. Hier begint de weg al vals omhoog te lopen naar Chiavenna, een hoogte verschil van 150 meter in 6 kilometer. Daardoor begin ik al behoorlijk opgewarmd aan de echte klim die na Chiavenna gelijk begint.

Mijn metertje op de fiets geeft 24 graden aan, lekker warm voor de tijd van het jaar. Maar ik zie tot mijn verbazing veel fietsers naar beneden komen met mutsen op, shawls rond de mond en nek, dikke handschoenen en lange broeken aan, echte winterkleding!!! Zijn dat zulke watjes, die Italianen?

Het is een prachtige klim met heel veel haarspeldbochten, wel druk toeristenverkeer deze zonnige zondag. Veel tunnels hier, daarom heb ik voor de zichtbaarheid een achterlicht op mijn zadeltasje gemonteerd, dat voelt een stuk veiliger!
Boven de 1000 meter rij ik nog steeds in de zon, maar zie de temperatuur bijna elke kilometer wat zakken, na de laatste tunnel, nu op 1679m is het nog maar 10 graden en blaast op het nagenoeg vlakke gedeelte, langs het Lago di Montespluga, de wind ongenadig tegen en is het ijskoud.
Na Montespluga nog een paar felle bochten omhoog en het zit erop, de grens is bereikt. Even snel een paar foto’s geschoten en wat eten en weer terug naar beneden.

Was het laatste deel klimmen al niet zo warm, het afdalen is werkelijk stéénkoud! Na de eerste 10km dalen moet ik even stoppen om op temperatuur te komen, dan weer verder in de kou. Op een gegeven moment zit je echt verkrampt op de fiets en daardoor gaat het bochtenwerk ook steeds moeizamer. Dus die Italianen zijn zo gek nog niet met hun winteruitrusting, een les voor de volgende keer.
Eenmaal voorbij Cimaganda (796m) stijgt de temperatuur en vlakt het wat af, ik kan af en toe wat meetrappen en begin langzaam weer te ontdooien.
Door Chiavenna en nog even voluit het laatste stukje vals plat naar beneden naar S.Cassiano.

Het klimwerk was prachtig en niet te zwaar op deze col, néé het zwaarste vandaag was de kou in de afdaling, echt AFZIEN.
En toch genoten vandaag, toch een beetje SM dat fietsen???

Passo del Aprica

2008-10-31T14:29:00.000-07:00

vrijdag 26 september 2008

Afstand: 77km
Rit alt. 1201hm
Max alt. 1142hm
Gem. 5%
Max. 12%

Vandaag een rit naar de wintersportplaats Aprica. Om de drukte van de S38 te ontlopen rij ik het eerste deel met de auto en parkeer bij de grote supermarkt vlak voor Sondrio.

Deze vakantie rij ik voor het eerst met gps op de fiets, dus hup Aprica intoetsen en fietsen maar!!! Dat pakt anders uit in de drukke binnenstad van Sondrio, je moet op het verkeer letten en tussentijds op het schermpje van de gps. Dat valt, mede door de felle zon, niet mee. Je mist toch die lieftallige vrouwenstem die je bij de auto-gps zo prettig de goede kant op stuurt.
Kom na wat heen en weer rijden toch uit het centrum en gelijk een mooie felle klim de stad uit richting Montagna in Valtelina, dit is een heel mooie weg die parallel loopt aan de S38, die je ongeveer honderd meter lager in het dal ziet lopen. Bij Chiuro nog een stukje over de S38 en vlak voor San Ciacomo zie je de col al in de verte opdoemen.

In Tresenda rechtsaf, eerst een rustig stukje vals plat, een tunnel door en dan begint het serieuze werk, de zon is flink aanwezig dus de mouwen afstropen de rits helemaal open en op de pedalen.
Ik begin rustig, wil niet weer de fout van gisteren maken. Ook al die pijltjes op de kaart (zelfs dubbele) voorspellen zwaar klimwerk! Toch valt de 14km lange klim reuze mee, ik kom nergens in de problemen, het uitzicht is formidabel, het wegdek op een enkel stuk na (wegwerkzaamheden) prima.

Het stadje Aprica is niet veel bijzonders in deze tijd van het jaar, ik rij door tot de 2e boog bij een parkje, parkeer mijn fiets, eet een reepje en banaantje. Trek de mouwen weer omhoog en de windstopper aan voor de lange afdaling. Een prachtafdaling, snelheden dik boven de 60 p.u., ik rij een groot gedeelte van de afdaling gelijk op met een Duitse motorrijder, die zie je ook veel hier in de omgeving.
Weer terug op de S38 blijf ik deze weg nu volgen tot Sondrio, ik ben tevreden met de hoogtemeters die ik gemaakt heb vandaag, hoewel echt vlak is het ook hier niet en de wind blaast ook flink tegen!

Weer terug bij de auto schuif ik met een tevreden gevoel de fiets weer in de auto.
Volop zon, volop klimwerk, volop genieten, niet te zwaar, perfect!!!

Gera Lario

2008-10-29T05:37:00.000-07:00

donderdag 25 september 2008

afstand 36km

rit alt 887hm

max alt 1020hm

gem 7%

max 18%

Weer terug in zonnig Italië, vorig jaar aan het meer van Lugano, dit jaar aan het Como meer. We verblijven in Gera Lario een plaatsje ten noorden van het meer, niet ver van de Zwitserse grens. Verschillende paswegen zijn dus binnen bereik.

Als begin van de dag eerst een bezoek bij de plaatselijke bakker voor een verrukkelijk stokbroodje die we met smaak buiten op ons terras in de stralende zon opeten. Wat hebben we dit gemist deze natte zomer in Nederland! Veel ritten (ook VWB ritten in België) zijn letterlijk in het water gevallen.

Vandaag als opwarmer een plaatselijk rondje, eerst een stukje over de drukke S340 en voor het uitrijden van Gera Lario scherp rechts. Hier kan je gelijk het kleine plateau schakelen (34) want de volgende 10km gaat flink omhoog. Al na een paar bochten heb je een prachtig uitzicht over het Como meer. Het klimwerk is hier nog goed te doen en ik begin daarom met een flink tempo, rij een paar Italiaanse toerders voorbij, passeer de plaatsjes Cerceno en Burano. Maar dan begint het, de percentages lopen snel op, de bochten spaarzamer. En na een lang slopend stuk, ik schat zeker een dubbele Cauberg, met nog een paar zéér steile bochten, waar ik bijna het voorwiel omhoog trek zo steil, moet ik passen.
Te snel begonnen, en met deze warmte totaal geen lucht meer. Ik sta gewoon even een poosje naar lucht te happen als een vis op het droge, intussen toch even genieten van het adembenemende uitzicht hier op ongeveer 900 meter. Na een paar minuten weer op de pedalen en verder omhoog, ik wil toch minimaal tot de 1000 meter.
Het gaat ook weer, ik krijg de trappers weer goed rond. Na het laatste plaatsje Montalto gaat de weg nog een flink stuk door omhoog, maar de kwaliteit van het wegdek verslechterd, ruw asfalt met hier en daar flinke gaten. Desondanks klim ik door tot over de 1000 meter, bij het verkeersbord “verboden in te rijden” wordt de weg zo slecht dat het niet verantwoord is verder te rijden. Ook het eerste lange stuk dalen kan niet echt op snelheid door de staat van de weg en de messcherpe bochten. Maar eenmaal op het goede asfalt, met van die mooie glooiende bochten, toch nog even dik 55p.u.
Mijn plan om bij de splitsing nog een stuk omhoog te rijden laat ik maar varen, de vakantie is nog lang! In plaats daarvan rij ik nog een (vrij vlak) stuk langs het meer.

Een pittig begin van de vakantie, maar wat heerlijk die Italiaanse zon

Italië en Frankrijk

2008-10-16T14:53:00.000-07:00

Het seizoen zit er bijna op, een geweldig seizoen dit jaar! Vooral het naseizoen was heftig, zwaar maar geweldig mooi.
Begin september de succesvolle Pyreneeën week van Middelkamp (verslag hieronder)
Als een heerlijk toetje Italië en Frankrijk, binnenkort meer hierover

Pyreneeën week Middelkamp Dag 1 --- Col de Menté

2008-10-15T03:57:00.000-07:00

Afstand: 20km
Rit alt. 833hm
Max. alt. 1383hm
Gem. 8%
Max. 13%

Na een nachtelijke rit door donker stormachtig en later regenachtig Frankrijk kwamen we aan in bewolkt en somber St Béat, heel wat anders dan wat onze verkenners Patrick en Anja de dagen voor ons hebben gehad.
Hoewel ik niet echt fit was van de nachtrit wilde ik toch een klein toertje doen maar het begon net te spetteren, dus toch maar even in bed gedoken. Na een paar uurtjes slaap werd ik wakker van een van mijn kamergenoten en zag de zon schijnen, gauw uit bed en de wielerkleren aan. Ik hoorde dat er al drie man waren vertrokken, dus ging ik solo op pad richting Col de Menté.

Col de Menté, een pittige col om mee te beginnen, vooral de eerste 5km, na dit gedeelte begint het naar boven te slingeren in vele bochten waardoor het wat minder zwaar is. Helaas begon het hier ook weer te spetteren en een paar kilometer voor de top echt te regenen!!
Ondanks de nattigheid toch nog doorgereden tot de top en al flink nat en bibberend van de kou rechtsomkeert de afdaling in en héél voorzichtig naar beneden. Het voordeel van de bochten in de klim is tijdens de afdaling een behoorlijk nadeel, de weg is al kletsnat en de bochten heel scherp. Heel voorzichtig met een gangetje tussen de 25 en 30 per uur naar beneden. Na 5km gaat het beter en is het minder koud, gelukkig kom ik heelhuids beneden in deze gevaarlijke afdaling!

Ondanks de nattigheid toch blij nog even gefietst te hebben.

Dag 2 --- Col des Ares, Col de Buret, Col de Portet d’Aspet en Col de Menté.

2008-10-15T03:46:00.000-07:00

Afstand: 79km
Rit alt. 1862hm
Max. alt. 1352hm
Gem. 6%
Max. 16%

Vandaag beginnen we met een gezamenlijke rondrit. Een prachtig gezicht al die Middelkampers op een lang lint door het stadje.

Op het programma staat Col des Ares, Col de Buret, Col de Portet d’Aspet en Col de Menté. We vertrekken met een rustig tempo en gelukkig de zon is vandaag ook volop aanwezig.
Voor de eerste klim worden we voorbijgestoven door een stel franse renners, we rijden vandaag grotendeels over het parcours van een cyclo sportieve tocht, maar deze (reeds vermoeide?) mannen vallen stil in de klim en de kop van ons peloton met onze wereldkampioen Jack voorop rijden ze ook zo weer voorbij.

De Ares en Buret zijn prettig opwarmwerk, maar dan de Portet d’Aspet, iedereen gaat hier behoorlijk kapot op sommige stukken, vooral het begin, supersteil !!!
Boven op de col even op elkaar wachten en vooral heel voorzichtig naar beneden in deze gevaarlijke afdaling waar het wegdek hier en daar gerepareerd is en afgedekt met gevaarlijke steentjes.

In deze afdaling tijdens de tour 1995 komt Fabio Casartelli zwaar ten val en overlijd in de helikopter op weg naar het ziekenhuis, vooral de rit de volgende dag was heel emotioneel. Ook de rit enkele dagen later die werd gewonnen door de toen nog niet zo bekende ploegmaat Lance Armstrong, die met zijn vingers naar de hemel de overwinning opdraagt aan Fabio maakte indruk.
Dit zijn momenten waar ik weer aan terug denk als we met z’n allen stilstaan bij het monument van de destijds jonge olympische kampioen.

Na dit plechtige moment gaan we verder voor de laatste klim Col de Menté, half deze klim gaat bij mij het kaarsje langzaam uit, door mijn gebroken schouder heb ik geen kracht meer in mijn rechterarm en door het scheef zitten op de fiets flinke rugpijn.
Na behoorlijk afzien de laatste 5km van deze klim kom ik behoorlijk kapot boven. Hier duiken we met z’n allen een gezellig uitziend restaurantje binnen want ondanks de zon is het ijskoud hier boven.
Al gauw is iedereen weer hersteld en gezellig met elkaar aan het kletsen, niet naar de zin van de bareigenaar die als een strenge schoolmeester iedereen het zwijgen oplegt om de bestellingen op te nemen, niet echt gezellig deze tent.
Samen met Ted, Nico, Loek duik ik na een drankje verder de afdaling in richting St-Béat. Een prachtige afdaling bij droog weer! We zijn snel beneden en besluiten nog een stukje vlak te rijden richting Spaanse grens. In Fos zien we een gezellig terrasje, hier eten we wat en genieten van een heerlijk biertje in de zon.
We moedigen het hele peloton nog even aan, die we even later ook richting Spanje zien rijden.

Nog even met zware benen het laatste stukje terug naar St Béat. Een geweldige fietsdag.

Dag 3 --- Superbagneres

2008-10-15T03:41:00.000-07:00

Afstand: 78km
Rit alt. 1405hm
Max. alt. 1783hm
Gem. 5%
Max. 13%

Vandaag weer als complete groep richting Superbagneres, ook nu is vanuit vertrek de zon volop aanwezig.
Eerst een stuk over de drukke D44 netjes achter elkaar op een rijtje. Door het drukke en gezellige plaatsje Bagneres-de-Luchon waar de temperatuurmeter nu al 22 graden aan geeft. We rijden als groep naar het begin van de klim, plotseling een brul “lek”, wat achteraf een ordinaire plaspauze blijkt te zijn! Het grootste deel van de groep wacht maar enkele ongeduldige mannen beginnen met voorsprong aan de klim.

Hoewel we niet met z’n allen gelijk aan deze lange en vooral tegen het einde lastige klim begonnen zijn, schuift het toch aan het einde flink bij elkaar en worden vanuit verschillende bochten aanmoedigingen naar elkaar geroepen. Zelf kom ik op enkele kilometers van de top bij Ko en Wim. Na enkele bochten neemt het stijgingspercentage flink toe, Wim moet even passen, Ko schakelt bij en versnelt, net even te veel voor mij. Nog maar even in eigen tempo dit deel, het hotel op de top is al in beeld.
Boven is het voor iedereen in de zon en uit wind even genieten, heerlijk!!
Ted heeft zijn eigen manier van herstellen na deze inspanning en installeert zich languit op een bankje. Geweldig! 72 jaar en dan deze inspanning, petje af!
Met z’n allen naar beneden, oppassen voor de koeienvlaaien, even rillen tot half de afdaling en beneden weer verzamelen.

De meeste sportievelingen gaan nog over de Portillon. Samen met nog wat anderen kies ik voor de vrij vlakke weg terug naar St. Béat. Heerlijk gereden vandaag, beter dan gisteren! De inspanning precies lang genoeg voor mij.

Dag 4 --- Col de Menté, Col du Buret, Col des Ares

2008-10-15T03:37:00.000-07:00

Afstand: 68km
Rit alt. 1374hm
Max. alt. 1347hm
Gem. 5%
Max. 13%

Deze dag kiezen we voor verschillende rondjes en afstanden en vertrekken met verschillende groepen. Nico, Ted, Roel en ik kiezen voor de ronde van zondag in omgekeerde volgorde.
Dat betekent dus veel afzien in het begin (col de menté) en verder op het gemakje de rest verteren. Om eerst de stijve spieren wat op te warmen rijden we eerst naar de Spaanse grens en terug over de drukke N125. In dit deel gaat het voor mij wel gemakkelijk, vrij vlak, behoorlijk wind tegen. Hier kan ik de grote plaat draaien, geen last van de schouder vandaag.

Terug in St. Béat lekker opgewarmd, beginnen we aan Col de Menté, het is drukkend heet, heel weinig zuurstof en de eerste helft van de klim loodzwaar! Vlak onder de top begint het wat meer te waaien, het koelt af en wordt donker.
Half de afdaling begint het licht te spetteren en worden de bochten al flink glad, ik doe het liever extra voorzichtig en laat de andere mannen vooruitrijden. De korte klim van Col du Buret, nu volop in de regen, gaat bij mij gelukkig weer heel makkelijk.

Nog even afdalen voor Col des Ares. Hier neemt Ted in de natte afdaling zonder angst flink voorsprong, wij doen het wat rustiger en zien die taaie rakker pas op de top terug. Vanaf deze kant is de col langer en lastiger dan afgelopen zondag. In de laatste afdaling droogt het weer wat op en komen we vrijwel opgedroogd weer aan in St. Béat.

Onze keuze was wat betreft weersomstandigheden niet echt gelukkig, wij waren de enigste groep die volop in de regen gereden hebben! Desondanks toch lekker gefietst.

Dag 5 --- Col du Portillon, Col de Peyresourde

2008-10-15T03:31:00.000-07:00

Afstand : 87km
Rit alt. 1767hm
Max. alt. 1545hm
Gem. 5%
Max. 12 %

Vandaag weer het zelfde kwartet, Roel, Ted, Nico en Arend, Piet sluit zich ook aan voor een rit over de Portillon (oostzijde), en als we nog wat kracht in de benen hebben de Peyresourde.

Eerst weer de vrij vlakke drukke weg richting Spanje, weer zo ver mogelijk op rechts op een rijtje achter elkaar. Na nog geen kilometer hoor ik achter mij een enorme knal, wat gebeurt hier?? Piet is door een put, gevolgd door een flinke hobbel de macht over het stuur kwijtgeraakt, net zo’n stomme val als ik drie weken geleden gehad heb.
Gelukkig komt Piet er beter vanaf, toch wat lelijke schaafwonden en lichte schade aan de fiets. Nadat ik hem teruggebracht heb en aan de goede zorgen van Ivette overgelaten heb, gaan we met enige vertraging weer op weg voor de geplande rit.

We trekken het zonnige Spanje in, door het gezellige stadje Les waar we de drukke markt passeren en even begeleid worden door een vrolijk Spaans muziekje. Ted heeft het zwaar vandaag, ik blijf bij hem en gezamenlijk rijden we de Portillon op. Boven eten we even een banaantje en reepje en trekken gedrieën verder naar Bagneres-de-Luchon.
Roel is alvast vooruit gereden om mooie plaatjes te schieten van de waterval die we vlak na de top passeren. In Luchon zijn we weer compleet en beginnen we aan de Peyresourde.

In het begin van de rit had ik behoorlijk stijve benen van de rit in de regen gisteren, na een paar uur zon en warmte gaat het weer en kan ik in het begin van de Peyresourde flink doortrekken, halverwege de klim een lang recht slopend stuk, krijg ik het toch behoorlijk benauwd. Het zweet loopt in straaltjes van onder mijn helm. Geen zuchtje wind, volle zon, geen afkoeling, ZWAAR!!
Ik val stil, verwacht voorbijgestoken te worden, kijk achterom, niets te zien! Verder zwoegen, in de verte zijn de bochten omhoog te zien, dus bijna boven.
Nadat ik net mijn eerste colaatje op heb meld zich Ted, ongelooflijk, bijna dood boven op de Portillon en weer herrezen en als tweede boven in deze veel zwaardere klim. Nico zit er vlak achter, Roel was niet zo gemotiveerd vandaag en wat eerder teruggedraaid.

Boven op de col is het afzien snel vergeten. De bediening supervriendelijk de prijs voor de pannenkoeken vooroorlogs, en een vrolijke goochelaar die iedereen uitdaagt zijn trucjes na te doen zorgt voor een gezellige animatie. Met frisse tegenzin stappen we na een half uurtje genieten weer op de fiets, zijn snel beneden waar we ons de laatste 18km nog even flink warm trappen tegen de forse tegenwind.

Toch niet alleen in Zeeland veel wind!!
De verwondingen van Piet blijken achteraf nog mee te vallen, de dappere man heeft zelfs nog een stuk gefietst deze dag.

Dag 6 --- Port de Balés

2008-10-15T03:27:00.000-07:00

Afstand: 75km
Rit alt. 1391hm
Max. alt. 1769hm
Gem. 5%
Max. 12%

Vandaag weer een rit met de complete groep, op het programma staat de Port de Balés.
Op het inmiddels voor iedereen bekende gedeelte het begin van de Peyresourde wordt het hele peloton flink uit elkaar getrokken, hier rij ik mijn eigen tempo en neem redelijk vooraan de afslag naar Port de Balés, hier neemt het stijgingspercentage flink toe, na enkele bochten krijg ik kramp vanuit mijn schouder en sta enkele minuten geparkeerd. Verzamel weer wat moed en ga verder.
Halverwege de klim trek ik met Nico, Bart, Loek, Dies en Klaas omhoog, net voor ons zien we Ko, Wim en Richard rijden, een teken voor Klaas om te versnellen en er proberen naar toe te rijden, niemand kon mee, die had een sterke dag vandaag. Ook in deze lange klim schuift alles weer redelijk dicht bij elkaar. Vlak voor de top probeer ik nog even te versnellen, VERD…..!!! De kramp schiet er weer in, weer moet ik van de fiets. Kapot rij ik het laatste stuk omhoog waar ik bijna tien minuten steun zocht tegen het monument aldaar!
Roel reed in tegenstelling tot gisteren opvallend gemotiveerd en sterk van voren, bravo!!.

Met z’n allen naar beneden in deze mooie maar linke afdaling, waar onze melkboer een onderonsje had met een flinke melkkoe. Beneden was de ontmoetingsplaats, een donker terrasje waar lekker eten geserveerd werd, niet iedereen nam hier de tijd voor.
Door de zwaar dreigende regenwolken besloot ik met nog een paar man snel huiswaarts te gaan. Ook nu weer gaat het op het vlakke met flinke tegenwind super, het is dus duidelijk, bergop fietsen doe je niet alleen met de benen! Een slechte dag wat mij betreft (alhoewel, toch blij dat ik nog mee kon deze week).

Net voor de bui binnen vandaag.

Dag 7 --- Col des Ares, Col de Buret

2008-10-15T03:21:00.000-07:00

Afstand : 71km
Rit alt. 844hm
Max. alt. 798hm
Gem. 3%
Max. 8%

Vrijdag, de laatste dag voor de terugreis. Er hangt een grauwe mistige sluier tussen de bergen, het ziet er somber en dreigend uit.
Een gedeelte van de groep kiest er voor de week af te sluiten met wat anders dan fietsen. Ze gaan gezellig winkelen in Luchon, wat souvenirs kopen voor de vrouw of een cadeautje voor de kids. En natuurlijk naar “malle pietje” de bijnaam van de plaatselijke fietsenhandel.
Voor wie nog energie had werd er s’middags raften georganiseerd.

Na een bezoek aan de plaatselijke markt en wat inkopen voor de terugreis, besluit ik samen met Nico nog een (niet al te zwaar) rondje te doen.
Als opwarmer nemen we Col des Ares, daarna als laatste echte klim deze week, voluit op het grote mes Col de Buret op. Van hieruit wat rustiger langs Aspet richting het noorden. Een gedeelte waar Loek eerder deze week heel enthousiast over was. Niet te zwaar, rustige wegen, heel mooi. Ook wat het weer betreft viel het mee, heel even onze regenjasjes aangedaan na wat flinke spetters, een paar kilometer verder konden ze alweer uit.
Hier niet de zware cols, een gebied wat een beetje lijkt op de Ardennen maar ook wel op de Haute Marne, een prachtig gebied in noordoost Frankrijk, waar ik al heel wat kilometertjes weggetrapt heb bij mijn schoonfamilie aldaar.

Lekker doorgetrapt deze rit en met een behoorlijk gemiddelde (26,8km) met een goed gevoel afgestapt.

Conclusie

2008-10-15T03:16:00.000-07:00

Ritten met de volledige groep, verschillende groepjes die een eigen ronde uitzoeken, enkele solo ritjes, extra lange ritten voor de allersterksten, het was allemaal mogelijk deze week.
Iedereen kon naar zijn eigen mogelijkheid en prestatiedrang zijn groepje uitzoeken.
En na de inspanningen heerlijk onderuitzakken op het zonneterras met een heerlijk blik bier of een wijntje!
Een hele fijne Pyreneeën week, ook door de goede verzorging van de gastheer en gastvrouw Yvette en Arné.

Hoe is deze week ontstaan? Loek had het idee om met een groepje naar Frankrijk te vertrekken en heeft dit plan als een soort luchtballon opgelaten. Wat bleek? De belangstelling was enorm, er was zelfs een reserve lijst wegens te veel belangstelling. Vooral door inzet van Loek, Bart en Henk is de luchtballon tot een succes volle week gevormd!!

Dit moeten we volgend jaar overdoen! Wie heeft een idee? Wat betreft gebied en dergelijke?
Kom op mensen, dit vraagt om herhaling!

Fietsparadijs België

2008-07-08T12:15:00.000-07:00

Mijn toetje na de vakantie: Parel van het Payottenland, Dwars door de Voerstreek, Ronde van de Getestreek. Drie mooie ritten van de VWB in het heuvelachtige gebied rond Brussel en Hasselt, goed voor 3190 hoogtemeters.
Behoorlijk wat klimwerk en vaak ook een groot deel van de rit door Franstalig gebied.
Hierdoor krijg ik toch weer een beetje het frankrijk gevoel tijdens deze ritten.

Binnenkort staan er nog een paar mooie op het programma, als eerste de Alden Biesen Classic, de Dynatec Classic, Dwars door Limburg, de Willy Vannitsen Classic.
Maar de kers op de taart is toch wel de Sean Kelly, de allermooiste en de allerzwaarste van de VWB, een echte aanrader voor klimgeiten. Deze wordt gehouden op 2 augustus 2008 en vertrekt vanaf Baraque Fraiture.

Ardennenweekend Middelkamp dag 2

2008-06-23T12:57:00.001-07:00

Zondag

Dag twee van ons Ardennen offensief. Weer zo’n stralend begin van de dag, volop zon en vandaag weer zomerse temperaturen. We beginnen deze dag met een deel van de route des legendes. Een vrij rustig begin door bosrijk gebied met af en toe een prachtig panorama op rechts. Bij dit vrij heldere weer kan je hier echt heel ver de omgeving overzien en daar is in dit vrij makkelijke deel ook alle tijd voor.

Na wat licht klimwerk waarbij de spieren, ook mede door de zon, al lekker warm zijn beginnen we aan de eerste grote uitdaging van de dag de Col de La Redoute.
Iedereen kijkt er een beetje tegenop die bekende smerige pukkel, maar vol goede moed gaan we er tegenaan.

Net in het moeilijkste gedeelte van de klim staan twee fietsers met een gebroken ketting, hier konden ze mede door de geringe snelheid het uiteengeslagen peloton om hulp vragen. “Heb je gereedschap bij je” was de vraag. Ik kon tussen het puffen en steunen nog net ontkennend antwoorden. Ik was namelijk aan het inlopen op mijn grootste concurrent van dit weekend die in dit deel behoorlijk stil viel, maar na het steilste gedeeltd snel herstelde en toch als eerste boven kwam.
Omdat we een volgauto hadden had bijna niemand iets bij zich om deze pechvogels te helpen, behalve Piet, deze dappere man met zijn enorme zadeltas waar bijna alles in zit, stopt in deze zware klim, helpt eigenhandig de twee mannen weer op weg en gaat vol goede moed weer verder met het zwaarste deel van de klim, wat mij betreft een topprestatie!
Bravo Piet, je was niet als eerste boven maar hebt wel de beste prestatie geleverd in deze klim.

Na even zoeken weer een stuk van de route des legendes opgepakt om een klein beetje op adem te komen en door naar de tweede uitdaging de Chambralles, niet zo bekend als de Redoute maar net zo zwaar, voor sommigen nog zwaarder.
Iedereen moest hier weer flink met zijn krachten smijten en met deze temperaturen is er menig zweetdruppeltje gevallen. Vooral die gemene bocht recht omhoog, een echte potenbreker, sommigen hebben hier echt een flinke vloek gedaan, nog een bocht, komt er geen einde aan? Ja de volgende bocht daar in de verte een boom alleen afgetekend tegen de lucht en de elektriciteits palen die weer zakken, dit plaatje zal bij velen bekend voor komen.
Boven weer verzamelen en iedereen is trots en blij, deze twee zware jongens zijn ook weer bedwongen.

Na nog wat licht op en af weer over de route des legendes is het voor de meesten echt tijd voor het versterken van de inwendige mens. Geen omeletten deze keer, terwijl het ene deel van het peloton zich te goed doet aan een flinke bord Vlaamse frieten doet de anderen het wat rustiger aan met een tosti of een kop soep.

Ook nu weer gelijk na deze stop bergopwaarts, een niet zo’n moeilijke klim maar voor sommigen ligt hij toch wat zwaar op de maag, altijd weer lastig na een poosje rustig zitten.
Na de laatste slotklim waar iedereen nog even flink alles geeft, of was het een finale van een tourrit, overleggen we bovengekomen nog even de afdaling en de afslag die we niet moeten missen!
Niet iedereen is nog bij de les, ook nu weer sleurt de afdalingspecialist Wim het halve peloton op volle snelheid langs de afslag. Deze mannen moeten nog een flink eindje om maar halen wel de hoogste snelheid van heel het weekend.

Met enige vertraging nemen we nog een lekkere versterking voor we naar huis gaan.
Afstand: 95km Hoogtemeters: 1668m
Moe en voldaan gaan we weer terug naar het mooie maar toch wel erg vlakke Zeeland.
Nel en Sonja bedankt voor de heerlijke maaltijden.
Eric bedankt voor de organisatie, en de volgende keer luisteren naar Wim, waalse politie?……….VLUCHTEN!!!!!

Ardennenweekend Middelkamp dag 1

2008-06-22T13:26:00.000-07:00

Zaterdag

Weer terug voor onze jaarlijkse Ardennenweekend bij CCR in Remouchamps. Afgelopen donderdag was het zowel in Nederland en België nog beestenweer en de vooruitzichten voor dit weekend niet echt gunstig. Desondanks toch bij vertrek een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje, een goed begin van de dag.

De ronde van vandaag liep grotendeels tegengesteld van de Cyclo Eddy Mercx. En al vrij vroeg kwamen de snelle mannen ons tegemoet. Niet te geloven wat een snelheid, het was nog maar half tien en het leek wel finale, volle bak, sommigen al wit weggetrokken met de neus bijna op het stuur.
Wij doen het wat rustiger aan, genieten van de natuur en wachten op elkaar.

Door het kruisen van deze cyclo enig oponthoud, wij als fietsers mochten door maar de volgauto niet dus moest er even overlegd worden. Tijdens dit oponthoud een vervelend incident met de Waalse politie, Eric en Wim verleenden technische hulp aan een van de deelnemers van de cyclo, volgens de strenge gezaghebbers iets te veel op de rijweg, na enige discussie moest Eric zijn identiteitsbewijs tonen. Helaas niet op zak!! Met het gevolg 50 euro boete, terwijl Wim allerlei slimme vluchtwegen voorstelde koos Eric eieren voor zijn geld en betaalde braaf de bekeuring. Goedheid wordt niet altijd beloond jammer genoeg.
Maar de les die we hieruit kunnen trekken is: ALTIJD JE IDENTITEITSBEWIJS BIJ JE DRAGEN !!!! Na rondvraag achteraf bleek het grootste deel van de groep deze niet bij zich te hebben.

Dit voorval kon voor ons natuurlijk niet de dag bederven, we trokken weer snel op gang om de route te vervolgen. Genieten en afzien is het hier, het ene klimmetje na het andere, prachtige vergezichten met af en toe toch wel wat dreigende luchten.
In dit gebied voor mij wat bekende stukken van de Sean Kelly, de Waalse Pijl en Luik Bastenaken Luik. Bekende Cols van vandaag zijn de Mont Fosse, Cote de Wanne, Haute Levée, de Rosier, en de Maquisard. Maar al snel komen er voor mij een paar totaal onbekende klimmen op de route. Ook een heel gemene met een percentage van ruim 16%. Hier komen echt de sterkste naar voren, maar voor iedereen is het toch een overwinning om boven te komen.

Na een gezellige stop in Stavelot waar de afname van de omeletten even een hoogtepunt bereikte weer op de pedalen. Gelijk weer gemeen omhoog hier voor de Haute Levée, Piet had de maaltijd het best verwerkt en kwam als eerste boven hier. Na nog een mooi ommetje door het Ardense landschap weer richting Remouchamps, in een bloedmooie afdaling naar Spa muisde Wim er tussenuit met twee man in de achtervolging, dit ging zo hard dat de afslag gemist werd en heel het achtervolgende peloton het drukke stadje Spa in denderde, na een ommetje door dit drukke stadje kwamen we weer op het goede spoor.
Gelukkig hadden we Loek, Roel en Ronnie bij ons, deze mannen kennen de omgeving of zijn ze er geboren.

Een geslaagde eerste dag, het weer was perfect, hoewel het hier en daar flink geregend had bleef het bij ons beperkt tot een enkele druppel.
Met 115km op de teller en 2345 hoogtemeters kon iedereen terugkijken op een geslaagde dag.

Slotrit, Au Revoir!

2008-06-21T10:58:00.000-07:00

Vrijdag 30 mei
Col de Trible
Rit alti: 669m
Max alti: 567m
Gem: 3%
Max: 21%
Afstand: 48km

Slotrit
Een klein beetje traditie de laatste vrijdag voor vertrek, s’ochtends een bezoek aan de markt van la Voulte, er is een heerlijk zonnetje en de temperaturen lopen snel op. Jacqueline neemt nog een lekker Ardeche worstje mee voor thuis, en ik scoor nog een cd van de plaatselijke accordeon ster, heerlijk voor thuis, cd opzetten, stukje worst en wijntje erbij, heerlijk om dat vakantie gevoel later weer even terug op te roepen!

Na een uitgebreide lunch onderweg voor de laatste rit, op het programma staat wat bekend klimwerk op het programma en als het weer het toestaat misschien nog de “Serre Mure”.

Vanuit les Ollieres over de D2 richting Chambon is het in de zon al snel boven de 30 graden, bloedheet dit stuk. Na Chambon sla ik linksaf de Col de Trible op, het uitzicht in de verte bevalt me niet. Ik rij nog volop in de zon maar voor mij is de lucht pikzwart.
Halverwege de klim hangt die lucht nog steeds voor mij, op links in de verte, richting dal van de Eyrieux, ook alles zwart en regen. Zal ik terugdraaien? Ik kijk om, ook waar ik vandaan kwam is alles zwart.
Wonderlijk genoeg rij ik nog steeds in de zon, bovenop de Col de Trible is de bui al voorbij getrokken, de weg is nog wel nat overal.

Ook beneden in la Voulte schijnt de zon nog, hier heb ik deze week in een buitenwijk een heel stijl klimmetje ontdekt, ruim 20%, die pak ik dus even mee.
Hier ook weer sporen van een hevige bui en ook weer grote takken op de weg, die ze net weer aan het opruimen zijn.

Vanuit la Voulte rij ik nu ook het donkere dal van de Eyrieux in. Vanuit de tegengestelde richting passeerd mij een groepje fietsers met regenjasjes, kletsnat zijn ze. Net voor St. Laurent du Pape is het ook aan mijn kant raak, de lang verwachte regen begint te vallen, eerst zacht, maar later ongenadig hard, gelukkkig is het nog maar 12km. Niet alleen komt het water van boven, ook passerende auto’s veroorzaken door de enorme plassen het nodige gespetter.

Vlak voor Duniere is het plots weer droog en schijnt de zon weer en kan ik het allerlaatste slotklimmetje naar la Traverse nog even in de zon doen.

Twee geweldig fijne fietsweken, totaal 969km, totaal 16715hm.
Ik zal het weer een poosje moeten missen, de bergen, de uitgestrekte velden met de krekelconcerten, de vergezichten, de Ardeche!!!!
Au Revoir.

Col de Ceyssouan

2008-06-20T10:56:00.000-07:00

Donderdag 29 mei
Col de Ceyssouan
Rit alti:1815m
Max alt: 837m
Gem: 3%
Max: 10%
Afstand: 96km

In een heerlijk voorjaarszonnetje vertrek ik voor een zelf uitgezette rit over Col de Comberon, Col de Ceyssouan en Col de la Faye.
Als eerste de mooie klim over de D2 richting St. Maurice-en-Chalencon en Silhac, voorbij Silhac in le Belay links de D284 volgen richting St. Jean-Chambre. Even voor St. Julien-Labrousse weer links voor het laatste gedeelte van de klim van de Col de Ceyssouan.

In dit gedeelte staan op een erf links van mij twee valse Franse poedels mij blaffend op te wachten, terwijl ik hun voorbij fiets begint een van die krengen mij te achtervolgen, ik ga hier niet zo hard en hij zit al vlak bij mijn benen. Vroeger had je nog wel een flinke pomp op je fiets zitten waar je mee kon dreigen, maar de minipompjes van tegenwoordig maken geen indruk. Ik blijf doortrappen anders is mijn been een te makkelijke prooi, geef een stevige Hollandse vloek en zowaar de poedel geeft de achtervolging op.
Was het die harde brul of zijn mijn beentjes te veel afgetraind??

Door deze tempo versnelling en bijna 25km klimmen is het even een verademing om bij Chalencon naar beneden te duiken.
Maar de snelheid moet ik drastisch aanpassen, er lopen kleine watervalletjes in verschillende bochten over de weg, hier ook verschillende meegespoelde stenen, oppassen dus.
Beneden bij Pont de Chervil de Eyrieux oversteken en gelijk weer omhoog over de D264 richting Gluiras. Hier fiets ik langs een grote waterval, het water gaat hevig te keer, een enorme hoeveelheid komt van verschillende kanten naar beneden, de Eyrieux is weer tot recordhoogte gestegen door de regen van de afgelopen dagen.

Deze kant omhoog is het lastigste gedeelte van de ronde, het blijft maar door het bos omhooglopen. In dit deel wordt plots de stilte om mij heen verstoord door een hoop geritsel in de struiken naast mij. Zijn het herten? Zwijnen? Nee, er komt een hoeveelheid stenen naar beneden rollen, ik kan ze goed ontwijken maar het was wel even schrikken.
De lucht is inmiddels al flink aan het betrekken en in de open stukken van het bos zie ik verderop heel lage dreigende wolken. Vlak voor de top van Col de la Faye begint het licht te regenen, zal ik de korten route naar St. Sauveur nemen over de D230? Welnéé, het zal wel opklaren, dus de afslag voorbij!
Maar boven begint het te spoelen en ben ik in korte tijd doornat. Het dalen gaat op deze manier niet snel, en krijg kramp in mijn vingers van het remmen en zit te bibberen op de fiets.
Op de klimgedeeltes kan ik mezelf ook niet echt meer warm trappen. Het blijft maar regenen, veel stenen op de weg en zelfs een hele verzakte boom met wortel en al en een deel van de D102 was afgesloten door steenval, gelukkig moest ik op dit punt net linksaf.

In St. Pierreville besluit ik toch maar een stuk van de route af te snijden en rij over de D211 naar St. Sauveur, een flinke afdaling die ik niet ken, er zit een gevaarlijk steil stukje in waar ik nog even een flinke slipper maak, even de rem loslaten en de fiets corrigeert zich zelf weer. De laatste 10km is het weer droog, maar bij mij is er geen draad meer droog.

Een mooie rit, maar de laatste paar uur afzien!!

Col de Fontenelle

2008-06-19T09:14:00.000-07:00

Woensdag 28 mei
Col de Fontenelle
Rit alti: 1825m
Max alti: 806m
Gem: 3%
Max: 10%
Afstand: 101km

Vandaag weer een rit uit het Privas mapje “Col de Fontenelle”, wel in tegengestelde richting, via deze kant dus eigenlijk “Col du Benas”.

De dag begint vandaag weer stralend, het is warm, af en toe drukkend warm. Eerst over het net even verderop gelegen St. Fortunat-s-Eyrieux om een nieuwe klim te verkennen.
In St.Fortunat rechtsaf de brug over gelijk omhoog voor een goed lopende klim richting St. Vincent-de-Durfort over de smalle D265. Van hieruit is aan de andere kant van het dal ons verblijf regelmatig in beeld en even verderop een heel mooi panorama van het beneden gelegen les Ollieres.
Voorbij St. Vincent wordt het klimwerk wat rustiger en kom je na 5km bij le Chambon de Bavas uit, nog een stukje omhoog naar le Moulin-a-Vent, hierna die mooie afdaling weer richting Privas. Een heel mooi opwarmstukje om aan de ronde te beginnen.

Net buiten Privas begint het gelijk flink omhoog te lopen in een mooie klim met veel bochten (D7). Hier waait het af en toe flink maar door het bochtenwerk nooit erg veel tegen. In deze klim van 14km blijf je Privas in het vizier houden, hierdoor krijg je ook een beeld van de hoogte die je hier al snel overwint.
Vlak voor de top van Col de Benas (alt. 795m) betrekt de lucht, het ziet er even dreigend uit en het koelt even snel af. In de afdaling van Col de Fontenelle richting St. Martin le Superieur breekt het zonnetje weer door, ook de temperatuur schiet weer omhoog.

Deze afdaling is pas geasfalteerd en er is ter bescherming een laag fijne steentjes overgestrooid. Héél langzaam dalen dus!
Kom nog enkele fietsers vanaf de andere kant tegen. Zo te zien behoorlijk pittig die klim “Fontenelle”, onthouden voor de volgende vakantie!

Na St. Martin le Superieur een klein stukje over de drukke D2, dan gelijk links over de rustige D3 omhoog naar St. Bauzile. Windstil hier, volop zon, heerlijk omhoog in de zon. Wat een verschil met gisteren, beter fietsweer kan niet!
Nog even scherp afdalen naar Chomérac, weer even de D2 volgen door de drukte in Privas.

De laatste klim vanuit Privas naar Lyas gaat niet vlot, lichte maagpijn! Een reepje te veel? De warmte?
In dit gedeelte klom ik vorig jaar gewoon een paar kilometer harder, misschien begint de vermoeidheid wel wat mee te spelen. Niet forceren want ik wil nog een paar dagen genieten van de Ardeche.

In de afdaling naar les Ollieres over de D2 gaat het weer vlot, wordt nog even opgehouden door een paar auto’s, een heerlijke afdaling met van die mooie bochten. Nog even over de D120 en weer terug in Duniere.
Nog maar 2 dagen, helaas!!!

Vercors

2008-06-18T13:29:00.001-07:00

Dinsdag 27 mei
Vercors
Rit alti: 2118m
Max alti: 1334m
Gem. 4%
Max. 11%
Afstand: 104km

Het heeft weer heel de nacht geregend, de zon schijnt wat flauwtjes en er hangen dreigende wolken. Ik besluit de gok te wagen en ga vandaag een rit in de Vercors rijden.
Eerst in ongeveer drie kwartier met de auto naar het plaatsje Bellevue-Blacons net voorbij Crest. Hier zet ik de auto aan de kant en haal de fiets eraf, ondertussen zie ik wel flink wat dreigende wolken aan de rechterkant boven de bergen hangen en hoor ik in de verte licht gerommel.

Ik rij D70 op richting Beaufort-s-Gervenne. Hier begint het al licht omhoog te lopen, en omhoog lopen blijft het voorlopig héél lang!!
Voorbij Beaufort begint het echte klimwerk, hier slingert de weg zich omhoog naar het plaatsje Montrond.
Vlak voor dit plaatsje rij ik de laaghangende bewolking in en begint het licht te regenen. Ik heb mijn regenjasje nog maar net aan of het is al weer droog, een paar bochten later zie ik de wolken als plukken watten onder mij hangen en rij zowaar weer in de zon, het wordt zelfs warm.
Voorbij Montrond nemen de klimpercentages wat af en ben je na 6km boven op Col de Bacchus (alt. 980m.), nu is het even wat licht afdalen naar Leoncel. Echt hard gaat het niet in dit vrij vlakke gedeelte omdat de harde wind, die hier af en toe opsteekt, ongenadig tegenblaast.

In Leoncel de splitsing rechts nemen richting Col de Bataille, hier begint gelijk weer het serieuze werk. Eerst een deel door het bos met behoorlijke stijgingspercentages, daarna wat meer bochten waardoor het wat afzwakt. In dit bos hoor ik recht boven mij een enorm gekraak in de boom, wat gebeurt er? Breekt er een tak af? Ik kijk boven mij en op het zelfde moment vliegt er, vlak boven mijn hoofd, een enorme roofvogel verschrikt weg. Gróót, enorm gróót, indrukwekkend!! Echt zo’n type dat zo een lammetje uit de Alpenweiden plukt, zonder probleem.

Na 8,5km ben je boven op de Col de Bataille (alt.1313m.). Op de top is het kaal en je moet even door een steenkoude donkere tunnel, aan de andere kant is het uitzicht ook weer heel mooi, een paar bochten licht afdalend.
In deze bochten een prachtig uitzicht op het dal, in de diepte verschillende dorpjes verspreid in het dal, de rivier de Lyonne en centraal een groot meer. Een mooi moment om de fiets even aan de kant te zetten, even te genieten van dit mooie panorama en een banaantje te pellen.
Je verwacht hier eigenlijk dat het verder afdaalt maar moet hier nog een flink stuk door omhoog. Veel bochten en overhangende rotsen, het is hier oppassen, door de vele regen van de afgelopen dagen zijn veel stenen losgeraakt en liggen er zelf flinke rotsblokken op de weg, gelukkig is met klimmen de snelheid niet zo hoog en kan je er gemakkelijk langs heen laveren. Wel probeer ik hier wat verder van de rotswand af te fietsen, zo stevig is mijn helmpje niet.

Het stijgingspercentage neemt weer wat af en je ziet aan de andere kant van het dal al de weg die je straks terug moet nemen. Nog een stukje dalen naar Col de la Croix (alt. 722m.) Even een scherpe afdaling, hier duik je snel door een paar koude en natte tunnels (Tunnels du Pionier) en dendert door naar beneden naar het plaatsje St. Jean-en-Romans (alt. 225m.).

In dit plaatsje draai je weer terug de D70 op en gaat het weer gestaag omhoog naar de Col de Tourniol, Col des Limouches en Col de Bacchus, het is intussen behoorlijk warm en sommige stukken bos geven heerlijke verkoeling.
Aan deze kant geen spectaculaire vergezichten, heel anders, meer bos en de weg af en toe bijna uitgehouwen in de rotswand, hier krijg ik van die ijskoude waterdruppels in mijn nek van de overhangende rotsen, gelukkig geen stenen!

De kilometers beginnen al aardig door te tellen, het gaat al niet zo gemakkelijk meer. Bij Leoncel waar ik vanochtend rechts afgeslagen ben is de ronde rond en begin ik aan het laatste deel, nog even naar boven voor Col de Bacchus, de wind staat nog in de zelfde hoek, dus met de wind in de rug gaat het vrij vlot omhoog en begin ik na de top met een flink windje achter aan het licht aflopende, bijna vlakke deel naar het plaatsje Montrond, hierna nog de fraaie bochtige afdaling naar Beaufort en nog een stukje licht naar beneden naar Bellevue-Blacons.

Een heerlijke dag, goed weer, heerlijk klimwerk!!!
Behoorlijk vermoeid maar niet echt kapot. Met een tevreden gevoel de fiets weer op de auto en richting Duniere.

St. Romain de Lerps

2008-06-17T08:49:00.000-07:00

Maandag 26 mei
St. Romain de Lerps
Rit alti: 1826m
Max alti: 759m
Gem: 3%
Max: 10%
Afstand: 118km

Vandaag staat de zelfde rit van vorig jaar op het programma (zie verslag 12 nov. 2007), met als het weer het toestaat nog 3 extra cols.

Het vertrek was door onweer en regen in de vroege ochtend wat vertraagd. Met een nog enigszins nat wegdek en een waterig zonnetje ga ik onderweg. Deze keer wel gelijk de goede afslag bij St. Georges-les-Bains Blod en gelijk het begin van de rondrit en het begin van de klim.

Het ritsje en de mouwen kunnen naar beneden, de temperatuur is inmiddels flink gestegen. Al vrij snel een fraai uitzicht op het Rhone dal op de linkerkant, met daarin, door de felle zon, de Rhone zilverkleurig slingerend door het landschap. Maar ook goed zicht op een partij enorme zwarte wolken die voor mij opduiken, ook begint het in de verte weer wat te rommelen.
In de afdaling richting Toulaud begint het even licht te regenen, het is al weer snel droog maar de lucht voor mij voorspeld weinig goeds, ook begint het steeds harder te donderen in de omgeving.

In de klim tussen St. Peray en St. Romain de Lerps is het pikdonker, het begint weer te regenen wat overgaat in hagel, enorme hagelstenen met wel een doorsnee van ruim een centimeter. Gelukkig biedt de helm bescherming, voordeel van hagel, je wordt er niet zo nat van als van regen, toch maar even het regenjasje aan. Terwijl ik even stil sta om mijn jasje aan te trekken hoor ik een enorme donderslag aan de andere kant van de berg, nu begint het echt te spoken hier. Toch maar weer voorzichtig verder en na een paar bochten is het zowaar weer droog.
Na nog een paar kilometer klimmen zie ik de sporen van de gepasseerde onweersbui, een net afgescheurde enorme tak aan de kant van de weg, gelukkig zat ik niet middenin deze bui.

Na dit slechte stuk blijft het verder gelukkig droog, wel is het nu wat somber weer en is de temperatuur flink gezakt.
Boven bij St. Romain de Lerps weer zo’n mooi uitzicht over het Rhone dal met in de verte Valence en daarachter de Vercors met enkele uitlopers van de Alpen. Het lijkt aan die kant van het dal veel lichter.
Deze week maar eens een rit aan die kant plannen.

Bij het plaatsje Alboussiere wijk ik van de route af en rij de niet al te drukke D533 op om als extra de Col de Rouveure de Col des Fans en de Col du Mazel erbij te doen. Niet al te lastig klimwerk en weer een paar cols op mijn lijst.
Bij Barthelemy Grozon even de D533 af om Col du Mazel te beklimmen, hier op de top is het keerpunt en ga ik weer over de D533 terug, bij Alboussiere draai ik weer de voorgeschreven route op.

De zon is er gelukkig weer bijgekomen en ook de temperatuur is flink gestegen. Het is vanaf Alboussiere nog een flink stuk klimmen naar Vernoux en Vivarais, en vanaf hier is het, na een stukje vals plat alleen nog maar dalen.
De weg is ook alweer grotendeels droog door de zon, maar het is toch oppassen geblazen in de natte bochten in het bos.
Na ruim vijf uur weer terug in het zonnige Duniere, ondanks enkele buien toch weer een pracht rit.

Regen

2008-06-16T14:56:00.000-07:00

Zondag 25 mei

Gisteren met Jacqueline een rustig stukje langs de D261 gereden, een licht glooiende weg langs een zijrivier van de Eyrieux. In de diepte de rivier en aan de andere kant de bergwand, best eng als je dat niet gewend bent, Jacqueline vond het maar niks, vooral bergafwaarts was het voor haar een nachtmerrie! Heel begrijpelijk als je alleen maar die vlakke Zeeuwse polders gewent bent.
We hebben toch nog ruim 20 kilometer over deze weg gefietst. Eng maar toch een leuke ervaring niet waar Jacqueline? Ook nog even “Moulinage du Sablas” gepasseerd (zie verslag 13 juni 2007).

Deze ochtend worden we wakker door een hoop regengekletter op het dak en door de regen een flinke waterval naast het huis, lekker luieren vandaag.
Toch nog even naar de vlooienmarkt geweest, helaas een troosteloze aanblik, hier en daar een kraampje, weinig mensen en geen gezelligheid.
Jammer, vorig jaar was het super!
Ondanks de regen een lekker relaxt dagje, heel gezellig zo samen in onze torenkamer!

Col de l'Escrinet

2008-06-08T15:27:00.000-07:00

Vrijdag 23 mei 2008
Col de l’Escrinet
Rit alti: 1414m
Max alti: 872m
Gem: 3%
Max: 14%
Afstand: 94km

De eerste klim vanuit les Ollieres over de D2, plotseling zeer broeierige zomerse omstandigheden, de temperaturen lopen hier op tot dik 30 graden. Dit is even flink wennen na het koude voorjaar, en gelijk maar de rits helemaal naar beneden en flink zuurstof happen.
Het voor mij bekende stuk tot Moulin Vert gaat nog zo’n 11km door, dus niet te veel forceren! Even voor Privas nog de afzink in duiken, deze bochten zijn inmiddels al wat bekender, maar pas op voor tegenliggers die verwachten geen fietser bijna tegen het midden van de weg, en zelf kan je ook niet veel corrigeren bij 50/60km per uur.

In de stad Privas blijf ik de vrij drukke N304 volgen, hier ook gelijk het steilste stukje van de rit (ruim 14%). Eenmaal de stad uit wordt het een stuk rustiger op deze mooie licht omhooglopende brede weg.
Net buiten Privas rij ik een franse wielrenner voorbij, die doet het vandaag ook op zijn gemakje lijkt het, heeft wel van die echte klimmersbeentjes! Even na dat ik hem ingehaald heb plakt hij als een schaduw in mijn wiel, op een of andere manier wordt je hierdoor toch opgejaagd en rij ik ondanks de toenemende percentages en de af en toe flink tegen blazende wind ruim 18km per uur.
Vlak voor de top houd ik in en vraag de dappere volger waar ik na de top af moet slaan, de man wijst het aan op mijn landkaartje en we trekken ons weer op gang voor de laatste kilometer naar de top van de Col de l’Escrinet, hier loopt het scherper omhoog en op dit moment rijdt de fransman mij zo voorbij en uit het wiel. Ik moet nog een heel eind, forceer dus niet maar kom wel weer terug op een paar fietslengtes.

Boven op de col stopt de fransman sportief en wijst mij de weg voordat hij de afdaling in duikt, ik moet nog een flink stukje verder omhoog langs een zendmast over route touristique du Coiron. Met nog enkele stukjes afdaling afgewisseld met nog wat klimwerk kom ik op de volgende col, de Col du Benas. De derde keer dat ik hier boven kom, de eerste keer van deze kant.
Hier op deze hoogte (800m), weinig beschutting daardoor heeft de wind vrij spel en ook de zon verschuilt zich regelmatig achter de opkomende bewolking. Daardoor koelt het snel af en zakt de temperatuur hier snel naar de 14/15 graden.

Ook hier weer van die prachtige vergezichten. Vanaf Rochessauve snel dalen naar Alissas, een prachtig dal met overal op ruime afstand van elkaar verspreid zéér luxe bungalows. Vanaf hier weer de drukte in van de D2 tot aan Chomerac dan de iets minder drukke N86 naar Le Pouzin. En als laatste nog het verbindings stuk naar Duniere door de drukke avondspits over de D120. Weer een mooie ronde alleen de laatste 25km is eigenlijk wat te druk, vooral in de spits.
Weer een ronde uit mijn Privas mapje!!

Livron

2008-06-06T08:28:00.000-07:00

Donderdag 22 mei 2008
Livron

Weer stralend weer vandaag, in combinatie met een stevig briesje, ideaal fietsweer!
Vandaag samen met Jacqueline een rustig ritje rondom Livron, een keuze uit mijn La Voulte fietsmapje aangeduid als “tres facile”, dus vrijwel geheel vlak.

Een uitstekende manier om te herstellen van de vele klimkilometers van de voorgaande dagen. Heel ontspannen de spieren een beetje losgetrapt en als slot de beste bakker van de omgeving bezocht.
Lekker!!!!

Gerbier de Jonc

2008-06-05T11:42:00.001-07:00

Woensdag 21 mei
Col de 4 vois
rit alti: 2263m
max alti: 1515m
gem 3%
max 11%
afstand: 137km

De maand mei, de natuur is in deze tijd op zijn mooist, alles is nog frisgroen en er staat van alles in bloei.
Vandaag ongeveer de zelfde rit als vorig voorjaar richting Col de 4 Vois en de Gerbier de Jonc. Nu naar de Gerbier de Jonc via Lachamp-Raphael en de D378. Het is helder weer en net als vorig jaar is het uitzicht geweldig. Het nadeel op deze hoogte, 1300 tot ruim 1500hm, is de mistral die hier vrij spel heeft waardoor het soms behoorlijk fris is ondanks het klimwerk.

Voorbij Col de Quatre Vois is het wat meer beschut toch zit er behoorlijk verschil in aan welke kant van de berg je fietst, het ene moment rond de 17/18 graden en na een paar bochten weer maar 12 graden.
Het was naar de “Gerbier” langs deze kant een mooi open landschap langs verschillende rotspartijen “Suc de l’Areilladou” en “Suc de Mont Vernoux” en de bron van de rivier de Loire.

Als klim naar de Gerbier de Jonc vindt ik het toch vanuit St. Martin-de-Valamas over de D237 het mooist (gereden in 2006).
Via de Col de Joux (kort maar heftig) naar de slotklim naar Mezilhac, een makkelijk lopende klim met veel bochten, 1178 hm. Vanaf dit punt gaat het in dalende lijn naar Duniere-s-Eurieux goed om het gemiddelde nog wat op te krikken!

Weer een prachtige rit in een omgeving waar zelf de fransen met busladingen vol naar toe komen om al dat moois te zien.

Col de Serre Mure

2008-06-04T14:16:00.000-07:00

Dinsdag 20 mei
Col de Serre Mure
rit alti: 1515m
max alti: 767m
gem 5%
max 14%
afstand: 77km

Vandaag een kort rit, maar met de “Serre Mure” toch behoorlijk lastige kost. De eerste 5km langs de Eyrieux naar les Ollieres is een fijn opwarm stukje, van daar uit richting Privas over de D2, 6km rustig klimmen over een mooie brede weg met veel bochten.

In le Chambon-de-Bavas een haarspeldbocht naar links, een stukje dalen en de echte rust opzoeken op de D265, weer 9km omhoog “Col du Trible” naar St. Cierge-la-Serre, een heel makkelijke klim. Vorig jaar schakelde ik hier regelmatig de grote plaat, vandaag ben ik in een rustige vakantiestemming en blijf lekker klein draaien. Neem de tijd om het landschap om mij heen in mij op te nemen en te genieten van de natuur.
Boven op de “Col du Trible” 548m geen beschutting, een stevige mistral, soms tegen, na de volgende bocht verdwenen en na weer een bocht flink in de rug. Op deze manier lastig afdalen maar voor je het weet dender je al via de afdaling van Col de Viaux la Voulte binnen. Even door het drukke centrum richting St Laurent du Pape.

Voor het rechtsaf draaien naar de D21 “Col de Serre Mure” nog even snel een blik op mijn horloge, om mijzelf en mijn nieuwe superlichte racer eens te testen, vandaag voor het eerst een tijd zetten in deze voor mij inmiddels bekende berg.
De Col, 8km lang, gemiddeld 8% met stukken van 12% tot 14% (dit vooral in het begin). Best lastig, veel lopen op de trappers, snelheid 10/11km per uur met sommige stukken teruglopend naar 9km per uur. Zonnig maar niet al te warm, ook hier de mistral af en toe flink tegen. Mijn tijd voor deze rit 42m10sec., niet echt vanaf het begin voluit maar toch flink vermoeid boven!

Na een flinke duik vanaf les 4 Ponts nog een stukje klimmen naar Vernoux-en-Vivarais en Silhac naar “Col de Comberon” met als slot de lange afdaling over de D2 met een prachtig zicht op het dal, de rivier de Eyrieux en daarnaast de D120.
Mijn droom? Gewoon iedere week eenmaal deze rondrit maken. Blijven dromen!!!!!

Ardeche plein coeur

2008-06-03T13:09:00.000-07:00

Maandag 19 mei 2008

Ardeche plein coeur

rit alti: 2086hm

max alti: 767hm

gem. 4%

max. 11%

afstand: 112km

Vandaag een eigen ronde kris kras door het hart van de Ardeche. Een mooie ronde met hoofdzakelijk klimmen en dalen. De eerste vijf kilometer door de drukke ochtendspits op de D120 en dan gelijk rechtsaf de eerste klim over de D2 richting Silhac. Hier gelijk een en al rust op wat gekwetter van de vogels na en ook nog even een lichtelijk paniekerende kudde schapen op de weg.
Een bochtige niet al te lastige klim met een fraai panorama op de Eyrieux en de D120 waar ik net afgedraaid ben. Grappig om te zien dat het verkeer hierop na slechts enkele bochten gedecimeerd is tot speelgoed formaat. Dit is weer zo’n echte Ardeche klim, redelijk rustig begin, vlak tussenstuk en dan zo’n stiekem lastig laatste gedeelte.

Vanuit Vernoux een kort stukje afdalen, maar pas op, plotseling een haarspeldbocht naar links en volop op de pedalen naar boven. Zorg vooral dat je voor deze bocht op de kleine plaat zit en luister goed of er tegenliggers aankomen want je kan hier het best de buitenbocht pakken. De eerste anderhalve kilometer is loodzwaar hier, daarna blijft het steil oplopen met hier en daar een kleine afvlakking erin. Eenmaal boven op de Col de Serre Mure heb je het zwaarste gedeelte (4 km) van de dag gehad.

Vanaf hier de spectucalaire afdaling van Col de Serre Mure, je hoeft 8 km geen trap te geven en kan heerlijk door de bochten knallen, maar pas op het is een linke afdaling! Beneden een stukje vlak door St. Laurent du Pape en gelijk weer links voor Col de Gilhac. Een rustige weg omhoog, niet te lastig en met hier weer van die prachtige vergezichten. Hier is het ondanks het heerlijke zonnetje en de matige klimpercentages af en toe behoorlijk zwaar trappen tegen de opkomende mistral in.

Het laatste gedeelte voert weer over Col de Viaux en Col du Trible, de teller staat op ruim 90 km, mijn proviand is op, mijn bidon’s zijn leeg, en ik begin ook al een redelijk op te raken. Gelukkig wordt ik in deze klim min of meer vooruit geblazen door de mistral.
Van hier uit is het nog een flinke afdaling en een vlak stuk over de D120. Weer genoten vandaag!

Vernoux en Vivarais

2008-06-01T11:44:00.000-07:00

Zondag 18 mei 2008

Vernoux en Vivarais

rit alti: 1184

max alti: 708

gem. 3%

max 11%

afstand: 81km

Eindelijk weer terug in de Ardeche, gelukkig net op tijd hersteld van een langdurige keelonsteking en zware verkoudheid. Eerst een paar dagen in Drenthe en Friesland kilometers gemaakt dus de conditie is goed op peil.

Ook deze keer de zelfde openingsrit “Vernoux en Vivarais” zie verslag september 2007, maar nu vanuit ons verblijf in Dunieres sur Eyrieux, hierdoor begin ik met de makkelijke noordlus met rustig klimwerk, ongeveer 20 km van 3 tot 5%, daarna 15 km rustig afdalen met een mooi bochtig stukje bij St. George les Bains.
Een vrij vlak stuk langs Beauchastel en la Voulte met flinke rugwind, snelheid 40 km per uur, dat trekt het gemiddelde flink omhoog. In la Voulte langs het kasteel gelijk op de trappers naar boven, hier begin je aan de Col de Viaux, een pittig stuk van een kilometer met daarachter gelijk Col du Trible met ook weer van die gemene steile stukken, een lastige col waar je niet zo goed in je ritme kan komen. Maar als je boven bent wordt je getrakteerd op een prachtig uitzicht over het Rhone dal met in de verte de uitlopers van de Alpen.

De openingsrit was dit jaar niet minder zwaar dan vorig jaar, het was koeler en aangenaam fietsweer, maar omdat het zware gedeelte in het laatste zuidstuk zat toch behoorlijk zwaar.
Altijd weer lastig zo’n eerste klimdag, maar toch weer volop genoten.

Peepshow dans les Alpes

2007-12-19T15:22:00.000-08:00

Passo d. S. Gottardo
Col de la Ramaz met uitzicht op de Mont Blanc

Col du Galibier

Voor deze lange, koude, donkere winteravonden nog wat mooie bergfoto’s. Geeft alvast wat inspiratie voor het nieuwe jaar/wielerseizoen.
Nog maar een paar maandjes en we mogen volgens een oud achterhaald wieler gezegde, (oude krasse knarren weten de betekenis) de riempjes weer aantrekken!!!!!!!!

Col de Benas

2007-11-22T12:33:00.000-08:00

Vrijdag 28 september

Col de Benas
Rit Alti: 1517m
Max Alti: 876m
Gem: 5%
Max: 15%
Afstand: 85km

Vandaag de finale rit van deze vakantie! Na een regenachtige dag gisteren weer volop zon en een aangenaam fietstemperatuurtje.
Voor deze dag heb ik uit het mapje “Privas” de rit “Col de Benas” gekozen.
Een kort maar heftig ritje, omschreven als “Trés difficile”.

Als opwarmer richting Privas de Col de Viaux en Col du Trible, bekend terrein inmiddels. Ook het smerig vals omhooglopend deel naar Moulin a Vent heb ik vorig jaar ook al eens onder de wielen gehad.
Voordat ik Privas binnenrij heb ik al ruim 14km geklommen, en kan ik mij opmaken voor de rondrit “Col de Benas”.
Eerst nog een stukje door het drukke centrum van Privas, de borden Zone du Lac volgen en over de drukke ringweg (D2). Net voor het buitenrijden van Privas staat een bord rechts, Cote du Baron.

De eerste kilometer loopt rustig omhoog, maar na de laatste huizen en een flauwe bocht volgt er een stuk van zeker 4 a 5km met percentages ruim boven de 10%, zelfs stukken van 15%. Dus dit noemen ze hier “Trés difficile” vrij vertaald “verrot zwaar”.
Na een paar kilometer doet alles in je lijf zeer, je hapt wanhopig naar lucht, je verlangt naar de top, en je weet niet hoe lang dit nog zo door gaat!
Terugdraaien? Néé, doorgaan! Stampen!
Een verrassend zwaar gedeelte voor een Col van gemiddeld 5,9% (volgens het beschreven hoogte profiel).
Je ziet je zelf ook gewoon opstijgen vanuit Privas, de stad waar je net nog door heen fietste is een klein miniatuur stadje in het dal geworden. Nog een zware kilometer door een stuk bos. Vanuit dit bos kom je op een soort plateau met ruim zicht op de omringende bergen.

Veel minder steil hier, dus tandje erbij nog even doortrekken voor het laatste klimgedeelte van deze rit.
Als je de windmolens in zicht krijgt is het nog maar een stukje naar de top van Col de Benas.
Na een klein vlak gedeelte duik je over de D7 naar beneden richting Privas. Een prachtige bochtige afdaling van 13,5km.
Privas is op deze manier al weer snel in beeld, nog even door het stadcentrum waar de avondspits al begonnen is, de drukke N384 tot aan le Pouzin, hier linksaf en meteen weer rust en stilte op deze lokale weg.

Een binnendoor weg naar La Voulte met nog een klein pittig klimmetje naar Rompon, het toetje van deze rit en deze vakantie.
Een behoorlijk pittige afsluiting van de vakantie deze rit, Cote du Baron is zeker zo zwaar, zoniet nog zwaarder dan de Serre Mure!
Afgezien en genoten!!!!!!!!!!!!

Col de Serre Mure

2007-11-13T14:16:00.000-08:00

Woensdag 26 september

Col de Serre Mure
Rit Alti.:1169m
Max Alti.: 843m
Gem: 5%
Max: 13%
Afstand: 63km

1, 2, 3, 4, 5………
20 trappen los van het zadel, op de pedalen, 40 trappen in het zadel. Zo tel ik de eerste vier zware kilometers van de Serre Mure mijn pedaalslagen, ik rij geconcentreerd omhoog en probeer mijn ademhaling onder controle te houden.
In de eerste bochten is het zo steil, grrrrrr!!! dit gaat niet vanuit het zadel dus wat extra trappen staand!
Mijn vierde beklimming van deze puist, het blijft zwaar, maar inmiddels weet je waar je aan begint en hoe je moet doseren.

Na de eerste zware 4km gaat het een stuk beter, beter dan in het voorjaar. Deze keer ook geen rugpijn, en toch niet al te licht getrapt.
Het muurtje op de top komt sneller in zicht dan verwacht, dat geeft moraal! Géén tijd opgenomen, maar zou dit de snelste zijn?

In de afdaling langs de Gorges begint het even licht te regenen. Gelukkig niet zo hard als in het voorjaar, toen was het hier in de zelfde afdaling spekglad.
Nu is de weg nog vrij droog, de regen gaat al snel over in lichte motregen.
Tijdens de klim naar Le Chambon de Bavas over de D2 is het alweer droog. Dus kan ik me weer flink warm trappen in het laatste zware gedeelte van deze rit. Hier weer stukken met klimpercentages van 10 tot 12%.
Nu nog naar St. Cierge la Serre een verschil van 128 hoogtemeters overwinnen in 8km. Een vrij gemakkelijk gedeelte hier, af en toe zelf nog een stukje doorrammen op het buitenblad!

Vanaf hier is het de Col de Viaux langs de steile kant afdalen. Op links zie ik inktzwarte wolken snel naderen. En ja hóór, bij het begin van de afdaling begint het ook gelijktijdig behoorlijk te regenen en liggen sommige bochten spekglad.
De gemiddelde snelheid kan ik in deze afdaling niet meer omhoogkrikken, toch liever heelhuids beneden komen!

Een vrij korte rit, met behoorlijk lastig klimwerk. Ondanks de regen in de finale een mooi rondje…………..

St. Romain de Lerps

2007-11-12T12:19:00.000-08:00

Dinsdag 25 september

St. Romain de Lerps
Rit Alt.: 1593m
Max Alt.: 800m
Gem: 4%
Max: 13%
Afstand: 90km

Bij het vroege vertrek vandaag geen hoge temperatuur, wel zon maar veel wind en veel wolken. Een heel verschil met de tropische omstandigheden van de afgelopen dagen.
Op de brug over de Rhone krijg ik zelfs even het gevoel als bij ons thuis op de Zeelandbrug, op de pedalen licht omhoog lopend met een flinke koude noord-ooster tegenwind de brug over!

Het eerste deel van 7km gaat noordelijk en is vrij vlak tot aan St. Georges les Bains. Hier neem ik één afslag te vroeg en kom via een binnendoor weg, die gelijk al met stukken van 10% omhoog loopt, door de buitenwijken van dit stadje weer op de juiste route.
Vanaf dit gedeelte staan er vier beklimmingen op het programma, met daartussen telkens een stukje dalen.
De vier vandaag zijn, Col de Rotisson, Col de Gazareau, Col de la Justice en de al meerdere keren genoemde Col de Serre Mure, bij elkaar zo’n 30 kilometer klimwerk.

Ik begin in een heerlijk zonnetje te klimmen en ben al gauw op temperatuur, na een uurtje fietsen trekt toch af en toe een flinke wolk voor de zon en zakt de tempratuur aanzienlijk, vooral op de hogere gedeeltes van de route is het koud, zo rond de 11 graden.
Bij het klimmen eigenlijk best wel een lekker temperatuurtje, maar bij het afdalen weer ijskoud. Gelukkig zijn de afdalingen hier niet zo lang.
Vandaag voor het herstel van de zware inspanning van gisteren, een wat lichtere versnelling gekozen, en vooral niet te snel bergop!

In St Romain de Lerps is het draaipunt en zakken we weer af in zuidelijke richting, vandaar de naam van de tocht.
Nog wat licht klimwerk naar Vernoux (Col de Justice), een lichte afdaling van 7km, dan de slotklim de Col de Serre Mure.
Vanaf deze zijde (NW) kort maar hevig, een zwaar stuk van bijna 4km waar de percentages oplopen tot 13%. Daar ik vandaag nogal spaarzaam gereden heb verteer ik dit zware stuk zonder problemen.
Wordt nog vriendelijk toegezwaaid door een ouder echtpaar die voorzichtig afdalen op sportieve fietsen, die hebben de Serre Mure dus vanaf de zware kant gedaan, respect voor deze mensen!!

De zware (zw) zijde is niet alleen naar boven moeilijk. Naar beneden loopt de snelheid zonder probleem naar de 70km, maar pas op voor de verraderlijke bochten! Een spectaculaire afdaling die bij een touretappe zeker voor de nodige spanning zou zorgen.
Na dit spektakel stuk nog een vlak stukje van 5km naar La Voulte, nog even de brug over, waar de wind die is gedraaid nu weer schuin tegen blaast.
Een minder zware dag dan gisteren, morgen terug naar Col de Serre Mure, en dan de “zware” kant omhoog!
Het is iedere dag weer een ontdekkings reisje hier in de Ardeche, zoveel verschil in landschap, omgeving en natuur. Prachtig!!!

Col des 4 Vios

2007-11-08T08:29:00.000-08:00

Maandag 24 september

Col des 4 Vios
Max Alt. 1185 m.
Rit Alt. 1641 m.
Gem. 4%
Max. 12%
Afstand 107km.

Vanuit onze standplaats La Voulte is het meteen op de pedalen voor Col des Viaux.
Deze klim is inmiddels al bekend terrein. Een flinke opwarmer van 9km, niet al te zwaar, maar hier en daar toch stukjes van 11 tot 12%.
Ook hier weidse vergezichten afgewisseld met heerlijk verkoelende stukjes bos.

In St. Cierge la Serre zit het grootste gedeelte van de klim erop en volgt een lange afdaling waar je nog flink kan meetrappen, maar oppassen voor de scherpe bochten hier. Veel kastanjebomen, dus liggen de bochten in deze periode behoorlijk bezaaid met enorme kastanjes en veel pulp van de platgereden exemplaren!
Na nog een kort klimmetje naar Chambon de Bavas krijg je een prachtige, technische afdaling over de D2 richting Ollieres. Ook deze afdaling is voor mij bekend terrein dus loopt het metertje al gauw naar dik 50 per uur.

Eenmaal op de D120 volg je de Eyrieux tot aan St. Saveur de Montagut, een vrij vlak gedeelte.
Na 5km is het voorlopig klaar met het vlakke werk, hier begint vanuit de rivier de Eyrieux (Alt. 189m),de lange klim naar Col de 4 Vios (Alt. 1185m)
Het is bijna 25 kilometer klimmen, hier weinig vergezichten, wel veel bos. Even voor Saint Pierreville geef je, in een stuk afdaling van 4km, weer snel ruim 100 meter van de gewonnen hoogte meters prijs.
Ik ga hier niet voluit want er volgen nog 12 zware kilometers. De grootste tegenstander vandaag tijdens het klimmen was wel de warmte, door de constante druk op de pedalen behoorlijk pijnlijke en brandende voetzolen, afzien!!!

Vanaf de Col de 4 Vios, het hoogste punt, is het afdalen naar Col de Fayolle (Alt. 877m) nog verder afdalen Col de Sarrasset (Alt. 825m) en nog een klein stukje omhoog naar Col de l’Escrinet (Alt. 835m)
In dit gedeelte geen last van de warmte maar van de kou, op deze hoogte een veel lagere temperatuur, vele kilometers in de schaduwzijde van de berg, de harde tegenwind, geen windstopper (vergeten!), het is een poosje echt rillen op de fiets.

Na de Col de l’Escrinet is het een lang stuk afdalen naar het Rhone dal over de drukke N104 waar de avondspits al begonnen is, het zonnetje is er weer bij en de temperatuur een stuk aangenamer.
Door de drukke stad Privas en dan nog licht dalend naar La Voulte.
Het toetje, een laatste korte klim naar Rompon laat ik links liggen, de batterij is leeg!!
Het was weer een prachtige toer, toch vind ik de rit andersom (verslag Adeche dag 3 voorjaar) nog indrukwekkender.

Vernoux en Vivarais

2007-11-02T14:57:00.000-07:00

Zondag 23 september

Vernoux en Vivarais
Max. Alt. 727 m.
Rit Alt. 1114 m.
Gem. 3%
Max. 11%
Afstand 84 km.

De Ardeche.

Weer terug thuis, zo voelt het althans wel voor mij!
Ondanks een heerlijk weekje Italië is dit toch mijn fietsgebied. Tijdens mijn vorige vakantie in het voorjaar heb ik in verschillende stadjes mapjes met fietsroutes gekocht (office de tourisme).
Vandaag mijn eerste route uitgeprobeerd, de helft van de route was voor mij al bekend gebied maar ook de andere helft bleek een aangename verrassing.

Het was deze middag tropisch warm, het begin van de route vanuit La Voulte begint al meteen met een stevige klim, en dat met deze temperaturen is behoorlijk zwaar.
Het is maar 8km klimmen maar mijn zeem hangt al als een nat washandje aan mijn kont, eenmaal boven heb je ruim zicht op de omringende bergen en zie ik vanuit het noorden een flink wolkenpak oprukken.

Na een heerlijk stukje afdalen ben ik alweer aardig droog geblazen en begin ik aan het volgende klimgedeelte, een makkelijk stuk van 10km van 5% met enkele stukken van maximaal 7%, inmiddels is de zon de meeste tijd achter de wolken verdwenen en daardoor de temperatuur gezakt, en mijn snelheid toegenomen.

Vanaf Vernoux begin ik aan een gedeelte wat voor mij nog niet bekend was, een mooi stuk wat zich voornamelijk door bos omhoog en omlaag slingert.
Op het hoogste punt vandaag (727m) nog een prachtig uitzicht over het vlakke deel van het Rhone dal met in de verte Valence en daarachter de uitlopers van de Alpen.

Nog een geweldige afdaling, waar je (als je hier de bochten kent) lekker naar beneden kan knallen.
Nog 5km vlak en weer terug in La Voulte met 1114 hoogte meters op de teller. Heerlijk gefietst!!!!

Madonna del Ghisallo

2007-10-30T16:00:00.000-07:00

Madonna del Ghisallo
Alt. 755 m.
Rit Alt. 1496 m.

Noordzijde 10,7 km

Zuidzijde 16,3 km
Max. 13%
Gem. 5%
Afstand 102 km

Vrijdag 21 september,

Alweer de laatste rit in Italië, morgen trekken we door naar Frankrijk.
Vandaag staat de Madonna del Ghisallo op het programma, een col uit de Ronde van Lombardije, de klim waar Bettini vorig jaar de beslissing forceerde. (zie rit 28 in het boekje van Alex Polfliet.)
Vanuit Porlezza is het 17km lichtlopend naar Griante aan het Como meer, van hieruit oversteken met de pont naar Bellágio.

De boot vertrok net toen ik aan kwam fietsen, dus verplicht een half uurtje genieten op een bankje in de zon. Eenmaal aan de overkant snel op zoek naar de Madonna del Ghisallo, een klim die gelijk vanuit Bellágio begint.
Maar dit zat enigszins tegen, bij de eerste splitsing twijfelde ik en koos voor rechtsaf, fout!!
Bleef deze weg een heel stuk volgen met het Como meer aan mijn rechterkant, in de hoop dat ik van deze kant ergens de Madonna del Ghisallo op kon.
Na 15km nog steeds geen afslag te bekennen, in twijfel of ik door zou gaan of terugdraaien was het tempo inmiddels behoorlijk gezakt. Plotseling flitste er een professionele renner voorbij van de Tenax ploeg. Nu niet twijfelen en er vol achteraan gesprint. Eenmaal in zijn wiel heb ik hem op de schouder getikt en de weg naar de Madonna del Ghisallo gevraagd. Deze vriendelijke jonge gast kneep onmiddellijk in de remmen en ging samen met mij de route raadplegen, ik moest dus wel ruim 17km de zelfde weg terug en in het plaatsje Bellágio bij de splitsing rechts (dus van de andere kant af links!)

De klim begint hier vrijwel meteen, en is in het begin tot het plaatsje Guello een flinke kuitenbijter. Dit stuk snijd de adem behoorlijk af met stukken tot 13%.
Na dit zware begin is het een heerlijk lopende col, af en toe op de trappers lopen maar niet te zwaar.
Eenmaal boven in Magreglio passeer je de kapel, tevens wielermuseum. Hier zit de klim er bijna op en is het afdalen tot het plaatsje Onno aan het meer van Lecco.
Hier ook weer een prachtig uitzicht op de omringende bergen en het meer, waar het ondanks de zon behoorlijk mistig is boven het water.
In Onno is het draaipunt en begin ik aan de klim van de zuidzijde, vanaf deze kant is het minder zwaar, maar de vermoeidheid begint al wel parten te spelen.
Toch, vanaf deze kant kom je nergens echt in de problemen.

Terug in Bellágio is het, tussen de vele toeristen, weer een poosje wachten op de boot. Wel weer in een heerlijk zonnetje gelukkig.
Weer op de boot krijg ik al gauw het idee dat we een andere richting op varen. Inderdaad, deze boot vaart van Bellágio naar Varrenna en vanaf daar naar Menággio! Gelukkig ligt dat plaatsje wat dichter bij Porlezza, maar de bootreis duurt wel twintig minuten langer. Al met al een lang dagje onderweg.
Dit is dus het échte vakantie fietsen!

Passo di San Marco

2007-10-24T10:18:00.000-07:00

Woensdag 19 september
Passo di San Marco
Alt. 1985m.
Col 26,6 km.

Totaal Afstand: 70 km.

Op deze zonnige najaarsdag staat de volgende uitdaging op het programma, de “Passo di San Marco” een bekende col uit de “Giro” de ronde van Italië.
En dat is duidelijk, vanaf het begin van de klim staan overal aanmoedigingen op de weg gekalkt, ook de bekende Duitse duivel “Didi” heeft om de zoveel kilometer enorme fietsen op de weg geschilderd, zelfs de legendarische Pantani wordt nog vermeld.

Het eerste stuk van de route langs het Como meer heb ik deze week al gefietst, geen prettig stuk, héél druk en héél veel tunnels. Dus schuif ik mijn fiets achter in de auto en rij naar het plaatsje Traona.

Vanuit dit plaatsje is het ongeveer 8km vlak naar Morbegno, al lekker op temperatuur rij ik Morbegno binnen, hier is de col duidelijk aangegeven en de klim begint hier meteen, het is gelijk stevig het stadje uitklimmen.
In het begin van de klim komt er een oude mercedes naast mij rijden met daarin een echtpaar op leeftijd, door het openstaande raam begint een grote Italiaanse oma een heel verhaal af te steken, verstaan kon ik ze niet maar ik denk dat het goedbedoelde aanmoedigingen zijn. Na wat vriendelijk heen en weer zwaaien geeft opa gas, en met het achterlaten van een zwarte rookpluim laten ze mij weer in alle eenzaamheid verder zwoegen.

Het is aan deze kant grotendeels bos wat bij het klimmen heerlijk koel is, al gauw krijg je een mooi zicht op het plaatsje Morbegno, na de lastige begin kilometers komen je op een makkelijker gedeelte en is het, af en toe in een heerlijk zonnetje heerlijk peddelen richting Alberedo per San Marco.
Meestal vlakt het stijgingspercentage in bergdorpjes af. Niet hier in Alberedo, een paar haarspeldbochten hier, kondigen het zwaarste gedeelte van de klim aan! Een stuk van 3 a 4km met percentages van 12/13% (gemeten op mijn nieuwe hoogte meter!)
Op mijn compact verzet(34/27) kan ik dit niet echt op souplesse behappen, krijg flinke rugpijn van het duwen, en vraag me al na een paar kilometer af, hoe lang nog?
De volgende vakantie toch maar een trippeltje?
Maar plotseling neemt het steile wat af en gaat het makkelijker, ik zit nu al boven de 1600m. en rij nu langs de donkere kant van de berg, hier is het rond het vriespunt en er ligt een dun laagje sneeuw in de berm.
Weer aan de zon zijde van de col krijg je zelfs nog een redelijk stukje vlak, daarna nog even inspannen voor het laatste zware stuk. Maar hier in dit kale gedeelte zie je de top al in de verte liggen.

Een groepje boeren waren volop bezig koeien in een transportwagen te drijven, dus voorzichtig er langs en verder naar boven. Bij een volgende bocht viel mijn oog op een Alpenmarmot, een flink exemplaar die mij zittend op zijn achterpoten nauwlettend in de gaten hield. Zo iets zie je niet bij ons in Zeeland in je achtertuin.
Nu nog enkele bochten en dan boven op de kale top, 1985m. een nieuw record voor mij!
Slechts hier en daar wandelaars en enkele geparkeerde auto’s, dus even genieten van het uitzicht, wat eten en drinken en weer naar beneden duiken.
Het eerste stuk afdalen is ijskoud, vooral in de schaduw. Al snel haal ik de veewagen met koeien in die bij het nemen van de bochten een waar (koeien)bellen concert geeft.
Weer terug op 1500m. wordt de temperatuur wat aangenamer en zie ik al snel Morbegno onder mij liggen. Eenmaal door Morbegno ben ik al weer aardig op temperatuur en het laatste stukje naar Traona doe ik op het gemak. Deze dag totaal 70 kilometer.
Een pittig klimdagje, maar zeker de moeite waard!

Porlezza, Italië

2007-10-15T08:28:00.000-07:00

Na het korte Vogezen avontuur trekken we verder richting Italië. Vanuit Mulhouse waar we de nacht doorbrachten in een hotel, dit gaf weer een probleem voor het bergen van de fiets. Die moest in de algemene garage geparkeerd worden, gelukkig had ik een stevig hangslot meegenomen.
In het vorige hotel in Colmar was het nog erger, een heel smalle berging waar ik de fiets achterin parkeerde, zo veel mogelijk uit het zicht. De volgende ochtend moesten we een heuse klauterpartij over een aantal motoren organiseren om de fiets te bevrijden.
Ondermeer daarom logeren we het liefst in vakantiehuisjes.

Eenmaal onderweg is het vanuit Mulhouse maar een stukje naar de Zwitserse grens. Deze route door Zwitserland is prachtig en voert dwars door het Alpen gebied. Bij de St. Gotthard kiezen we niet voor de tunnel maar gaan over de pas, écht aan te bevelen!
Boven op de St. Gotthard een koffiestop en even genoten van het prachtige panorama. Van hieruit was het niet ver meer naar Lugano en hadden we in Lugano na een keer mis rijden de afslag Gandria/Porlezza te pakken.

Porlezza, een klein plaatsje direct aan het meer van Lugano. De drukke en smalle weg langs het meer is vrijwel het enigste vlakke hier in de omgeving, de wegen vanaf de meren lopen hier bijna allemaal van minimaal 5% tot wel 12% de bergen in.
Echt een omgeving voor klimliefhebbers dus. Ik heb wat rondjes in de omgeving gereden, en ook enkele beklimmingen beschreven in het boek “Fietsen nabij de Italiaanse meren” van Alex Polfliet wat ik bij toeval, één week voor de vakantie ontdekte in een boekwinkel in Antwerpen.
Van deze schrijver had ik al “Fietsen in de Vogezen” en “Fietsen in de Franse Alpen”, handige boekwerkjes als je in niet zo bekend gebied aan het fietsen bent.
De mooiste en tevens zwaarste rit was de Passo di San Marco (1985m.), een verslag hierover volgt.

Col de Grand Ballon

2007-10-08T15:33:00.000-07:00

Vogezen

Afstand 104km
Totaal hoogte meters 1940m.
Maximale hoogte meters 1359m.

Onze eerste dag van de najaarsvakantie starten wij in de Vogezen, voor Jacqueline een enorme drukke dag in en rond St. Marie aux Mines. Van de ene Quilt-tentoonstelling naar de andere en tussendoor natuurlijk ook nog bijzondere materialen en interessante boeken aanschaffen.

Dus deze dag moet ik mezelf maar bezighouden! Dat is in deze omgeving met de fiets bij de hand geen probleem.
Vandaag ga ik de meest bekende berg van de Vogezen, de “Grand Ballon” aanpakken. De start van mijn rit is op de top van Col de la Schlucht (Alt. 1258m.) en voert over de “Route des Crêtes”.
Een mooie vrij rustige toeristische route over verschillende cols met als hoogtepunt de Grand Ballon.

Het vertrek is in een mild najaars zonnetje, op deze hoogte niet al te warm, ideaal fietsweer!
De weg loopt gestaag omhoog en hier en daar zit er zelfs nog een stukje afdaling in. Het enige echte zware stuk is het laatste stuk van ongeveer 3km voor de top van de Grand Ballon (altijd weer even een kick bij het inhalen van een fietsgroep, ook al zit je zelf helemaal kapot.)

Is dit nu echt de zwaarste col van de Vogezen?????

Over de top in de afdaling ga ik na enkele kilometers voor een hotel in de remblokken, hier gaat een banaantje en een fruitkick naar binnen, de windstopper even aan en nog een ferme slok, nu voorlopig afdalen.

Tijdens deze break zie ik verschillende pedaalridders naar boven harken in dit gedeelte van de klim, dit staat mij dus ook nog te wachten op de terugweg! Na de Grand Ballon nog een klein stukje omhoog de Col de Amic, daarna helemaal naar beneden duiken het dal in (let op het spectaculair uitzicht op rechts over het vlakke deel van de Vogezen)

Ufholtz is het draaipunt! Hier begint het echte klimwerk van deze dag. (van 125m. naar 1359m. in ongeveer 20km.) Vanaf dit punt is het serieus klimwerk, ruim 23km draaien en keren bergop met zelfs nog enkele stukjes kasseien in de bochten. Stukken van 10 tot 12% vol op de pedalen!!! Ook wel afgewisseld met van die fijne rustpunten in de bochten.
Dit gedeelte van de rit is echt te vergelijken met een flinke Alpen Col.

In deze lange klim nog enkele land- en lotgenoten gepasseerd, voor de tweede maal boven op de Grand Ballon is nu wat betreft het klimwerk het zwaarste achter de rug, maar het weer slaat om. De wind blaast hier flink tegen en je ziet de wolken over de bergen naar je toe komen. De laatste 25km zijn daardoor koud en zwaar en bij terugkomst op de Col de la Schlucht heb ik echt het wintergevoel in mijn vingers, heel wat anders dan het weer vanochtend bij vertrek.
Maar ondanks deze zware finale een geweldige rit en een prima start van de vakantie. En die “Grand Ballon” staat voorlopig weer op mijn lijstje!!!

Semi Klassiekers: Vlaamse Wielrijders Bond

2007-08-05T14:57:00.000-07:00

foto's uit de fotogalerie van de Vlaamse Wielerbond (gebruikt met toestemming)

In "la douce France" voel ik me in mijn element, ik hou van bergen, de woeste natuur, de ruimte, het gevoel van vrijheid, de uitdaging, één andere onbekende omgeving, een nieuwe wereld ontdekken ……………
Maar het is natuurlijk niet altijd vakantie, en met veel plezier rij ik dan mijn woensdagavond en zondagmorgen ritjes bij de plaatselijke toerclub, een gezellige club waar heel sociaal gereden wordt, en het soms, als de snelle mannen er zin in hebben, de laatste vijf kilometer even volle bak gaat, en er even (asociaal) doorgekacheld wordt.
Het vakantie gevoel krijg ik weer enigszins terug bij mijn zaterdagse ritjes in België, tijdens de “Semi Klassiekers” van de Vlaamse Wielerbond.
Op zo’n korte afstand van Zeeland ( maximaal anderhalf uur rijden) en toch een compleet andere wereld………………….

We vertrekken meestal om half zeven, zeven uur en zijn dan mooi op tijd om met de middenmoot te vertrekken.
De vertrekpunten zijn altijd ruim van te voren met speciale bordjes aangegeven en ter plaatse wordt je netjes naar een parkeerplaats geleid.

Even snel omkleden en inschrijven, iedereen wil snel starten maar hier moet je echt wel even geduld hebben. Ondanks de meestal vele deelnemers, wordt dit toch, dankzij de vele vrijwilligers zeer snel afgehandeld

De route is duidelijk uitgepijld. De verzorging is echt buitengewoon goed, je wordt gewoon overal verwent met heerlijke koek, lekker fruit, en verschillende sportdranken.

Door de vele deelnemers kan je meestal voor je zelf een groepje uitzoeken "snel"……

Of wat rustiger aan………….

Echte bergen zijn er niet maar het is bijna overal heuvelachtig, met hier en daar een flinke kuitenbijter.
En als je van de meestal 130km toch zo’n 80 a 90km in flink tempo, in heuvelachtig gebied fietst is dat behoorlijk afzien. En hoe gek het ook klinkt, afzien willen wij toch?? Nietwaar?

Na die klimmetjes, met op de top vaak prachtige vergezichten, weer van die heerlijke slingerende afdalingen…………

Soms razendsnel en spectaculair……………

In sommige tochten ook nog stukjes ouderwetse kasseistrook, even op de grote plaat voluit erover heen rammelen! Of toch maar in het gootje?

Vooral ook genieten van de mooie omgeving…………….

Op sommige momenten niet te hard jakkeren, maar ook oog hebben voor kunst langs de route………….

Maar vooral op de weg blijven letten!!!

Een aparte ervaring was dit jaar een omleiding over de wielerbaan. Mijn eerste ervaring op het “ovaal”. Prachtig!!!

Op de VWB tochten is gewoon niets aan te merken, helaas de enkele regenbui heeft de organisatie niet in de hand, maar ja, niet alles kan perfect zijn………..

Wat de ritten ook zo mooi maakt is de gezellige sfeer na afloop, de Belgen noemen het “ambiance”, wat betekent: even nog gezellig samen zijn, de rit analyseren onder het genot van een drankje en soms een hapje!
En dan weer op huis aan met de nodige kilometers op de teller, en ook weer met een heel klein beetje vakantie gevoel naar huis.

Zuid-Limburg

2007-07-23T12:26:00.000-07:00

Datum: 14 juli

Kleine opwarmer voor de “Sean Kelly”, vandaag vroeg vertrokken richting Zuid-Limburg. De laatste dagen steeds maar regen, vandaag gelukkig volop zon en een aangename temperatuur. Toch nog wel een stevig windje, er is altijd wel wat te zeuren niet waar?

We hebben gekozen voor de meest bekende bergjes uit de Amstel Gold Race en volgen een groot deel van de Mergelland Route. Dit is voor mij al jaren lang bekend fietsterrein. Voor mij het meest uitdagende fietsgebied van Nederland, lekker klimgebied!
Wij hebben onder ideale omstandigheden weer flink wat kilometers en klimmetjes weggetrapt.

Vertrekpunt: Camping Oriëntaal, Berg en Terblijt
Eerste klim vanuit Valkenburg de Daalhemmerberg, een lekkere opwarmer en hier al aanmoedigingen van vroege koffiedrinkers op een terras.
Na een snelle afdaling de tweede klim, de Geulhemmerberg. Door wat problemen aan een van de fietsen even de fietsenmaker in Berg bezocht, dit was niet zo’n snelle pitsstop, drie kwartier oponthoud!
Na deze verloren tijd snel door naar de Bemelerberg, en in razende vaart naar sibbe. Weer zo’n heerlijke afdaling (Sibbegrubbe), pas op voor de twee tieten (verkeersremmers) je wordt bijna gelanceerd.
Eenmaal terug op het vlakke bereiden we ons voor op toch wel de zwaarste puist in Limburg de Keuterberg. Ieder jaar wordt dat kreng steiler, ieder jaar weer een tandje lichter. Maar eenmaal boven toch maar weer trots dat het gelukt is.
Boven even op elkaar wachten en nog nahijgend de Dode Man afduiken, hierna richting Gulpen, hier pakken we de langste, meest matige klim vanuit Gulpen de Koning van Spanje, en een rondje terug over Gulpen richting Margraten.
Vanaf Margraten volgen we een groot zuidelijk deel van de “Mergelland Route” het gaat hier langs de grens constant op en af, een prachtig gebied.

In Slenaken houden wij de koffiestop met een heerlijk appelpuntje, zodat we weer met nieuwe energie aan de Loorberg kunnen beginnen.
Van hieruit richting vaals met voor vandaag wel de mooiste en de langste klim “Camerig”, nog even binnendoor de grens over België in, via het plaatsje Gemmenich de Vaalserberg op, de laatste echte klim van vandaag dus hier nog even alle registers open en volle bak naar boven.
Via Vijlen, Wijlre en Schin op Geul weer terug naar Valkenburg waar we als laatste op ons gemak de Sibbegrubbe bedwingen daarna nog een stukje vlak met een inmiddels flink toegenomen wind op kop.
Met een stand van 105km op de teller stappen we moe maar voldaan van de fiets en genieten (terwijl het net licht begint te spetteren) van een heerlijke donkere trappist!

Nadeel in deze periode is het al vrij drukke vakantieverkeer, je merkt gewoon dat het hier de laatste jaren veel drukker geworden is op de weg.
Ook het aantal sportieve fietsers is fors toegenomen, dit veroorzaakt best wel wat spanning in het verkeer.
Automobilisten begrijpen niet dat je in waaiervorm ietsje buiten het aangeduide fietspad rijdt en rijden moedwillig bijna de haren van je benen. Snelle fietsers vinden het nodig anderen in te halen over de verkeerde weghelft, ook nog vlak voor een bocht, waardoor de automobilisten zich rot schrikken.

Misschien is die agressie wel een beeld van deze tijd, maar als er geclaxonneerd wordt is het misschien beter even vriendelijk te zwaaien naar de bestuurder in plaats van het bekende middelvingertje op te steken.

Geniet van het Limburgse land, en probeer zoveel mogelijk de verkeersregels in acht te nemen.

Ardennen weekend Middelkamp, dag 2

2007-07-03T07:32:00.000-07:00

Datum: 17 juni

Zondags was iedereen weer redelijk hersteld en vertrokken we met een heerlijk zonnetje, en een lekker temperatuurtje voor onze tweede rit. Weer zo’n prachtig tochtje door de Ardennen. Eerst weer een stukje afdalen, nu veel minder koud dan de vorige dag, weer even vlak over de drukke N633, nu linksaf voor de eerste klim. Ook weer vanaf hier een heerlijk en rustig fietsgebied met volop klimmen en dalen. Sommige mannen hebben de vorige dag nog niet helemaal verteerd en zien echt af! Het blijft natuurlijk een zware rit als je er door zit, maar de mannen worden wel constant ondersteund door anderen met peptalk en af en toe een zetje!!
Zelf heb ik door mijn verkorte rit van de vorige dag, en de aangename temperatuur een goed gevoel. Heerlijk als je in deze omgeving weer voluit kan gaan.

Halfkoers met z’n allen een heerlijk zonnig terras aangedaan, het eten en de bediening was hier super. Helaas was de aanvoer van het eten niet zo gelijkmatig, waardoor sommigen van ons net na de laatste hap alweer in het zadel moesten. Wat vooral bij de lasagne nogal voor lichte maagproblemen zorgde bij onze Engelse vriend.
Veel bewondering trouwens voor deze taaie rakker, op die leeftijd in deze omgeving nog volop voorin de groep meefietsen, een geweldige oude krijger die Ted.
Na de nog enkele lastige klimmen was het rustig in groepetto uitbollen naar ons verblijf, waar nog een heerlijk soepje op ons stond te wachten, en moe maar voldaan weer richting Zeeland.

Wat een geweldige verzorging dit weekend, nogmaals bedankt Nel & Nel.
Ook de mannen die dit georganiseerd hebben, prima werk, bedankt.

Ardennen weekend Middelkamp, dag 1

2007-07-02T12:57:00.000-07:00

Datum: 16 juni

Op pad met Middelkamp! Na een afwezigheid van ruim 25 jaar weer lid geworden van ZRTC Middelkamp en mij aangemeld voor het Ardennen weekend.

Het was eerst twijfelachtig of ik deel kon nemen, was door een onbenullig valpartijtje een week eerder, vrij hard met mijn kokosnoot in aanraking gekomen met het wegdek. Met als gevolg een geblokkeerde nek, met behulp van spierverslappers en pijnstillers net op tijd hersteld, en mij op vrijdag bij de rest van het peloton aangemeld.

Na een voorspoedige reis aangekomen in een zonovergoten Remouchamps. Een geweldig mooi onderkomen. Wat mij betreft een aanrader om voor de volgende keer, nogmaals als onderdak te dienen.
Na de reis was het even genieten op het terras van een lekker biertje, de stemming zat er al gauw in en de sterke verhalen over vorige prestaties en de stoute plannen voor de komende dagen werden aan verschillende tafels doorgenomen.
Terwijl de heren op deze manier zich al aardig aan het opwarmen waren voor de komende dagen, zorgden de dames Nel & Nel voor het eten.
Hun taak was al wat lichter gemaakt door enkele zeer sportieve heren die niet alleen overdag al wat ingefietst hadden, maar ook de piepers hadden gejast, keurig mannen!
Na een heerlijke maaltijd en een gezellige avond redelijk vroeg naar bed, na een onrustig nachtje (toch even wennen zo’n slaapzaaltje met die mannen om je heen) weer vroeg uit de veren.

Na een goed verzorgd ontbijt startklaar voor de eerste rit. We vertrekken met een helder blauwe lucht, met hier en daar een dreigend wolkje. Vanuit het verblijf is het 3km dalen en op dit vroege uur, met de wind op kop nog behoorlijk fris.
Na een klein stukje drukke route (N633) slaan we rechtsaf en krijgen gelijk de eerste serieuze klim te verwerken.
Het peloton wordt hier al gelijk flink uit elkaar getrokken. Ook ik wil mezelf even uittesten en geef even vol gas naar boven. Eenmaal boven voel ik dat het met mijn nek nog niet zo geweldig is, en besluit het voor de rest van de dag maar wat rustiger aan te doen, zover dit mogelijk is in deze omgeving!

Er wordt zeer sociaal gereden, ieder rijd zijn eigen tempo naar boven. En eenmaal boven wordt er netjes gewacht. De mannen in de achtergrond rijden ook niet alleen, zodat iemand met kramp of pech nooit alleen achterblijft.
De route staat duidelijk aangegeven met bordjes, en ook de gidsen Roel en Loek weten hier goed de pad. Een pracht route, schitterend klimwerk, prachtige vergezichten, en heerlijk afdalen.
Het weer is ondertussen wat betrokken, op sommige stukken een harde koude zijwind en ook even licht gespetter.
De stop onderweg was goed gepland, toen ieder zat te genieten van de soep en tosti gingen de hemelsluizen even flink open.

Voor het tweede deel van de route melde Rinus zich af, het was nog iets te zwaar terrein voor hem (na 30 jaar niet fietsen!) en de kramp was er al een paar keer behoorlijk ingeschoten. Omdat mijn nek ook niet zo super was ben ik met Rinus meegedraaid voor een rustige terugtocht van 20km langs de rivier.
De overige mannen hadden op het vervolg van de tocht nog af te rekenen met verschillende lekke banden, en werden ook nog getrakteerd op een flinke hagelbui. Bij aankomst zagen sommige bekkies er behoorlijk uitgewoond uit. Maar na een lekker biertje kwamen de sterke verhalen al snel weer naar boven, en werd er weer flink gelachen.
Het eten smaakte na zo’n inspanning dubbel lekker, en met slapen had nu zeker niemand problemen.

Ardèche, ZWAAR favoriet!!!

2007-06-27T14:15:00.000-07:00

Veel fietsers en fietsgroepen zoeken de bekende cols op om te beklimmen, meestal in de Alpen of Pyreneeën of dichter bij huis de Vogezen.
Het is ook prachtig in navolging van de profs deze beklimmingen te doen, geweldig om die bekende cols op te rijden met vaak al die bekende namen op de weg gekalkt. Het nadeel is, het zijn meestal drukke paswegen (langsrazend verkeer), er zijn door de lange beklimmingen soms moeilijk rondjes uit te zetten. Veel meer geniet ik van de rust en natuur van de minder bekende cols, en de inspanning is vaak net zo zwaar.

Minder bekend maar!
Favoriet bij mij is de Ardeche, woeste natuur, veel bos (extra verkoeling bij de soms zeer hoge temperatuur), rust ( op sommige wegen kan je een half uur rijden zonder een auto tegen te komen)
Wil je het rustig aan doen dan blijf je bij de rivier! Heb je er echt zin in dan kan je vanaf de rivieren constant omhoog, zelfs tot wel 1650 meter, al zijn de stijgings percentages niet zo sterk vergeleken met de Alpen, toch bijna net zo zwaar!

Ook de Haute-Marne is zo’n gebied, de heuvels zijn net iets zwaarder dan in de Ardennen. De dorpjes hier zijn zo anders, oud, nostalgisch, echt op z’n Frans.
Ook in dit gebied weinig autoverkeer.
Wil je de bekende Cols van de Tour fietsen dan moet je in de Alpen of Pyreneeën wezen, wil je genieten van de natuur in combinatie met een sportieve uitdaging dan kan je beter voor de Ardeche en de Haute-Marne kiezen.

Ook veel fietsers en fietsgroepen zoeken bekende toertochten uit om aan deel te nemen, Amstel Gold Race, Luik Bastenaken Luik enz. (zo ontzettend druk!, te druk!!, stress!!!, lees de laatste verslagen van fiets maar eens door!!)

Minder bekend maar!
Ook ik heb deze ritten gereden, maar het meeste geniet ik toch van de tochten van de Vlaamse Wielerbond, minder massaal, perfect verzorgd door prachtig en vaak heuvelachtig gebied.

Ardeche week, dag 6

2007-06-21T12:05:00.000-07:00

Col de Croix Creyserant
Col de Moulin Vert
Afstand: 60km

Een wel heel speciale laatste vakantie dag. We krijgen s’ochtends het bericht uit Nederland van de geboorte van ons eerste kleinkind, een kleindochter. Wel tien dagen te vroeg maar alles gezond en wel.
We worden door onze gastheer en gastvrouw, Peter en Marianne verrast met geroosterd stokbrood met muisjes (op z’n Frans, i.p.v. beschuit met muisjes), héél lief!

Het is al te laat om nu nog naar Nederland te vertrekken, dus gaan we zoals gepland eerst naar de vrijdagmarkt van La Voulte, onze traditionele afsluiting van de vakantie.
Natuurlijk was de gloednieuwe oma volop aan het snuffelen tussen de baby spullen.
Na de markt nog even gezellig op een terras, vooral veel bellen naar Nederland voor alle informatie, een paar heerlijke glazen champagne voor oma en een paar biertjes voor opa.

s’Middags toch nog maar even de rennerskleding aan voor een verkort ritje in heerlijke zomerse temperaturen.
Weer over de D261 richting St. Julian-du-Gua, na zo’n 5 kilometer links de D244 richting Privas, een constante slingerweg omhoog met prachtige panorama’s, afgewisseld met heerlijk koele stukjes door donker bos tot aan het bord Col de Croix Creyserant. Hierna een mooie afdaling en weer een stukje omhoog naar Col de Moulin Vert.
Op de top rechtsaf constant naar beneden over de D2 naar Privas, een pracht afdaling, ook zeer geliefd bij motorrijders. Het leek wel even koers met al dat motorgeronk rond mij heen.
In Privas het Office de Tourisme even bezocht, alvast een mapje fietsroutes voor de volgende vakantie ingeslagen!!

Weer terug naar de D2, vanuit Privas gaat het direct weer omhoog, een heerlijk lopende klim van ongeveer 8 kilometer in een heerlijk zonnetje, wat een dag, dit is écht afzien (nog even voluit in de laatste klim, tellertje vrijwel constant tussen de 17-19km per uur) en tocht écht genieten!
Weer boven op de Col de Moulin Vert volg ik nu de D2 richting les Ollieres, bijna 11 kilometer naar beneden met enkele stukjes vals plat naar boven. Vooral de laatste 3 kilometer is weer zo’n mooie afdaling (net opnieuw geasfalteerd) richting het dal van de l’Eyrieux.

Nog een klein stukje door de avondspits op de D120, kreeg weer volop de ruimte, maar één chauffeur vergat de lengte van zijn aanhanger en kwam iets te snel terug, het ging gelukkig goed maar altijd blijven opletten!
Als laatste het stukje vals plat omhoog naar de Moulinage, nu niet treuzelen maar voluit de laatste 9 kilometer!!!
Een kort ritje van 60 kilometer, niet vlak, alles op en af, het hoogste gemiddelde van heel de vakantie!
Toch niet slecht voor opa zijn eerste ritje?

In totaal deze week 480 (Ardeche)kilometers.

Ardeche week, dag 5

2007-06-20T08:58:00.000-07:00

Col de Comberon
Col de Ceyssouan
Col de la Faye
Afstand: 102km

Weer volop zon, snel de fiets even doorsmeren, de nog natte schoenen aan en weg.
Vandaag een deel van de route van zondag in omgekeerde volgorde. Eerst via de D261 lekker lostrappen naar le Moulinon, een klein stukje de D120 volgen tot les Ollieres-s-Eyrieux hier linksaf de D2 volgen, een lange niet te zware klim van Col de Comberon (13 kilometer).

Vooral de eerste 6 kilometer is een prachtig stuk met weer van die prachtig mooie uitzichten. Hierna is het een stukje afdalen naar Silhac en le Belay, en krijgen we alweer de volgende klim de Col de Ceyssouan, ook weer 9 kilometer klimmen. Een iets zwaardere klim dan de voorgaande. Vanaf het bord Col de Ceyssouan gaat het licht bergafwaarts, voorbij Chalencon duik je echt naar beneden, een prachtig uitzicht op de linkerkant, maar je kunt er niet te veel van genieten want de afdaling is erg technisch (bochtig).
Bij Pont de Chervil weer de l’Eyrieux over de D120 een klein stukje volgen en gelijk weer links richting Gluiras.

Het gaat nu weer vanaf de rivier gelijk omhoog, weer genieten van hetzelfde uitzicht, maar dan van de andere kant van de rivier. Wel kost het in deze klim steeds meer kracht (de kilometers gaan al aardig meetellen).
Het is een klim van 10 kilometer, maar wel de zwaarste van de dag. Dan duik je gelijk zo’n 8 kilometer naar beneden door een prachtig bos. Geen stukje vlak meer nu, gelijk weer 3 kilometer fel omhoog naar St. Pierreville en Fausuc, dan weer 3 kilometer naar beneden razen en aanzetten voor het laatste lastige stukje van enkele kilometers naar St.Etienne de Serre. Vanaf hier is het grotendeels vals plat naar beneden naar de Moulinage.

Het was weer een pracht ronde met het lastigste gedeelte na Pont de Chervil, géén stukje vlak! Het weer was gewoonweg ideaal, en mijn schoenen wéér droog!!

Ardeche week, dag 4

2007-06-19T09:29:00.000-07:00

Col de Serre Mure
Col de Montreynaud
Afstand: 93km

Weer een bewolkte dag vandaag, vanochtend eerst een uitstapje naar de markt van le Cheylard, even gezellig rond snuffelen op deze markt waar het om elf uur echt begint te regenen, als we weer richting moulinage gaan zien we nog net een flinke groep Belgen uit een café op de fiets stappen en de regen trotserend verder trekken (dappere mannen!).
s’Middags knapt het wat op en vertrek ik voor een wat ingekorte rit. Weer terug naar de voor mij zo bekende “Col de Serre Mure” (het blijft een uitdaging, ieder jaar weer!).

Vanuit de Moulinage de D261 op richting le Moulinon, licht dalend gaat het op de fiets net zo snel als met de auto! In le Moulinon rechts de D120 20 kilometer volgen (licht stijgend en licht dalend) langs de l’Eyrieux tot St. Laurent-du-Pape, hier gelijk links de D21 en gelijk aan de bak voor de Col de Serre Mure.
Het is en blijft een kuitenbijter, een monster van slechts 8 kilometer, maar een geweldige kick als je weer boven bent.

Deze keer trek ik door na Vernoux-en-Vivarais over de D2 richting Col de Montreynaud. Het is van deze kant niet echt een zware klim, na wat licht op de trappers lopen ben je na 8 kilometer boven bij het bord “Col de Montreynaud”.
Hier zie je in de diepte Lamastre liggen (op 7 kilometer), dit moet dus (terug vanaf Lamastre) wel een pittig klimmetje zijn.

Door mijn late vertrek en dreigende zwarte wolken rond mij heen besluit ik niet verder te gaan en keer om.
In Vernoux begint het al licht te regenen, na Vernoux in de afdaling van de D231 (Gorges) plenst het, de weg is hier en daar een waterval en spekglad, de avondspits is begonnen, veel tegenliggers maken het nog lastiger. Jammer, normaal is dit zo’n mooi gedeelte, nu was ik blij dat ik zonder kleerscheuren beneden kwam.

Nog een stuk over de inmiddels drukke D120 (toch wel veel respect voor de fietsers hier, de auto’s passeren zeer ruim, behalve die enkele Nederlandse vakantieganger natuurlijk!).
Nog het laatste stukje vals plat omhoog om weer een beetje op temperatuur te komen. Thuis snel het natte spul uit en een heerlijk warme douche.
Mijn eerste ritje in de regen in de Ardeche in drie fietsvakanties, toch niet echt slecht!

Ardeche week, dag 3

2007-06-18T11:56:00.000-07:00

Col de la Fayolle
Col de Quatre Vois
Col de Mezilhac
Col de Joux
Gerbier de Jonc
Afstand : 102km

Vanaf de Moulinage in zuidelijke richting is het ongeveer 10 kilometer vals plat omhoog naar St.Julien-du-Gua, in dit kleine plaatsje begint gelijk het eerste colletje. Slechts 3,5 kilometer lang maar met een behoorlijk stijgings percentage, krijg nog even “bon courage” toegewenst door een vroege roker.
Kom al flink op temperatuur boven op de Col de la Fayolle. Je zit hier al op ruim 1000 meter, het is kaal en de mistral blaast hier behoorlijk vandaag, bezweet en een koude wind, dus snel het windjack aan.

Gelijk door, lichtlopend omhoog naar Col de 4 Vois, met hier en daar wat stevig klimwerk, extra lastig door de mistral die hier stevig op kop zit.
Het uitzicht hier is geweldig, je hebt het gevoel of je op het dak van de wereld rijdt, overal rond je heen de toppen van de bergen.
Zelfs hier nog sneeuw in de verte op de hoogste top in de omgeving (Mt. Mezenc alt. 1751 m.)

Vanaf Col de 4 Vois is het nog wat op en af naar Col de Mezilhac. Hierna een lange slinger afdaling richting Sardige, sommige stukken heerlijk in het zonnetje, de donkere stukken ijzig koud.
Aan deze kant komen me veel fietsers tegemoet, het lijkt me ook wel een mooie klim (iets voor de volgende reis!). Nog even wat schapen ontwijken in de afdaling, je moet ze echt stapvoets passeren want ze kunnen alle kanten oprennen.
Na deze mooie afdaling weer een stukje vlak, heerlijk in de zon en uit de wind, lekker temperatuurtje.

Zeker na Dornas, hier is het gelijk links, een slecht stuk weg en klimmen, na Eyriac wordt het echt klimmen, lang is het niet maar knap lastig, op de pedalen, in het zadel, op de pedalen enz. een moeilijk stuk om je ritme te vinden.
Je moet hier flink op je adem trappen, na Sauveille heb je het zwaarste gehad en daal je razend snel naar St. Martial.

Bij de splitsing van de D237 begint het klimmetje naar St.Martial, hier wordt col Gerbier de Jonc al aangegeven, je moet even scherp links draaien en je bent er aan begonnen. Van hieruit is het maar 10 kilometer naar de top, maar het zijn wel zware kilometers.
Mijn vorige beklimming van de Gerbier begon in St. Martin-de-Valamas met een aanloop van 15 kilometer licht klimwerk, de klim van vandaag voelde zwaarder aan, maar het blijft toch een van mijn lievelings cols!!

Na de top de D378 op, hier vooral genieten van het uitzicht, de mistral blaast ook hier weer behoorlijk. Nu is het ruim 10 kilometer dalen met ruime overzichtelijke bochten. Toch maar niet te hard naar beneden want de mistral blaast hier van alle kanten tegen je aan, en je wordt af en toe behoorlijk heen en weer geslingerd.
Ook af en toe wat inhouden om dat prachtige uitzicht op je in te laten werken. Na Mezilhac nog even op de trappers tot aan Col de 4 Vois, lekker uitbollen (met de mistral in de rug) naar Col de la Fayolle, en het laatste stuk naar de Moulinage.
De laatste 24 kilometer is bijna alles afdalen, dus wel goed voor het gemiddelde.
De mooiste rit van deze vakantie tot nu toe!!!

Ardeche week, dag 2

2007-06-14T13:54:00.000-07:00

s'Ochtends, donker, somber, lichte regen. Dus gaan we eerst maar de nodige boodschappen doen. Omdat het toch regent gaan we via La Voulte (bekend terrein!) naar Livron (zeer bekend terrein!!). Het gaat steeds harder regenen, het wordt zelfs hollen om een beetje droog in de winkel te komen. Ook de vrachtwagen chauffeur (met een hele grote trailer) op het parkeerterrein had niet veel zicht, had een auto geramd en stond nog maar een paar centimeter van mijn auto af, toch nog een beetje geluk vandaag, zie zulke schade gevalletjes maar eens te regelen in Frankrijk.

s’Middags blijft het volop regenen.
Het is hier bijna vier maanden droog geweest, voor het land was de regen welkom.
Niet voor mij, dus een beetje pech. Extra rustdag!!

Ardeche week, dag 1

2007-06-13T16:15:00.000-07:00

Col de Ceyssouan
Col de Comberon
Afstand : 123km

Vandaag ziet het weer er een stuk minder mooi uit dan gisteren, de temperatuur is een stuk gedaald en er hangen dreigende wolken. Toch vol goede moed vertrokken bij een flauw zonnetje.

Vanuit ons verblijf de D261 in zuidelijke richting opgedraaid. Het is dan naar St.Ettienne de Serre bijna 20 kilometer vals plat omhoog.
Je fietst hier helemaal alleen maar toch is er volop leven om je heen, constant geritsel in de berm met af en toe een overstekende hagedis.
Er zijn hier ontzettend veel hagedissen, meestal van die kleine bruine, maar soms ook van die grote fel groene.
Na St.Ettienne afdalen naar St.Pierreville, daar de zondagmarkt gepasseerd en door naar Gluiras. Voor Gluiras de eerste klim van vandaag (6 km), deze colletjes hebben geen naam maar tellen op zo’n afstand toch behoorlijk mee.
Na Gluiras weer een stukje dalen, voor Beauvene vlakt het af, hier gaat het licht op en af tot Aurance.
In Aurance rechts richting St.Michel d’Aurance en een snelle duik naar beneden naar de D120.

Deze mooie (maar drukke) weg langs de rivier l’Eyrieux tien kilometer gevolgd tot Pont de Chervil.
Hier linksaf over de rivier richting Chalencon, en gelijk de 2e echte klim van de dag. Vanaf de rivier gaat het hier serieus omhoog, met telkens geweldige uitzichten op de rivier en de D120. Na Chalencon links de D241 richting top Col de Ceyssouan, ook weer een mooi stuk weg door prachtig bosgebied, met hier en daar open stukken.
Bij de splitsing bij het bord “Col de Ceyssouan rechts richting St.Jean Chambre. Nu voorlopig wat afdaalwerk tot Fontbonne, daarna gelijk weer aan de bak voor de volgende col, Col de Comberon.

Hier krijg ik een Franse collega fietser in het vizier, die ik na enige tijd en inspanning passeer, de benen zijn weer goed hersteld na de rustdag!

Hij kan of wil niet inpikken dus alleen verder richting Silhac, het laatste steile stukje van de Comberon. Hierna is het alleen nog maar afdalen over de D2 met de laatste kilometers weer geweldige uitzichten op het dal en de l’Eyrieux.
Nu nog een stukje westelijk de D120 volgen tot le Moulinon, en het laatste stukje valsplat (9km) naar de Moulinage.

Het weer viel, op wat dreigende wolken in de verte, veel mee. Het was gewoon ideaal fietsweer. Het rondje van vandaag was ook prachtig mooi, en ging veel over het parcours van de Ardechoise, maar dan in tegenovergestelde richting.
Heel veel bos met hier en daar zeer mooie panorama’s, maar wat het meeste opvalt na een week Alpen is de rust!

Het biertje smaakte best na deze rit!

Ardeche week, Aankomst

2007-06-13T07:50:00.000-07:00

Aankomst
Bij aankomst in de Ardeche tropische omstandigheden, temperaturen ruim boven de dertig graden en volop zon.

Een hartelijke ontvangst op ons vakantie verblijf voor deze week “Moulinage du Sablas”, een voormalige zijdefabriek omgetoverd tot luxe vakantieverblijven.
Ideaal verblijf voor mensen die rust en natuur zoeken, het enige geluid wat overheerst is het ruisen van de rivier.

Jacqueline is hier zelfs nog een beetje parttime boerin geweest, was behulpzaam bij de verzorging van de kleine lammetjes, en had hier in alle rust weer veel inspiratie voor haar kunstwerken.

Voor fietsers die van een klein beetje uitdaging houden is dit adres the place to be.
Van hieruit zijn er prachtige route’s uit te zetten, het maakt niet uit welke kant je op fietst het is overal even mooi.
Dat belooft wat voor deze week!!

Alpen week, dag 6

2007-06-07T07:15:00.000-07:00

Dag 6
Col de Corbier
Afstand: 30km

In de ochtend regen en mist, na de lunch (een stevig soepje met vers stokbrood van Jacqueline), begint de zon door te breken.
Het plan is nogmaals Col de Corbier aan beide kanten te beklimmen, deze keer in combinatie met Col de Bassachaux.
Eenmaal onderweg wordt het drukkend warm, tijdens het begin van de klim flinke maagproblemen, een te stevig soepje denk ik! Ook de benen voelen moe en slap aan.
Ik besluit op de top niet door te rijden, morgen hebben wij nog de reis naar de Ardeche en volgende week wil ik ook fit zijn.
Dus draai ik op de top en daal terug naar de D902 die ik nog even in noordelijke richting volg tot Pont de Gys, daar nog een stukje klimmen naar le Biot, door le Biot en gelijk weer rechts, nog een stukje afdalen en terug naar St.Jean d’Aulps.

In totaal deze week 400 (Alpen)kilometers.

Alpen week, dag 5

2007-06-03T12:44:00.000-07:00

Dag 5
Col de la Ramaz (oost)
Col de la Savoliere
les Gets (noord, zuid)
Afstand : 70km

Weer een stralende dag vandaag, lichtlopend klimwerk vanuit het vertrek tot aan les Gets, na les Gets een stukje bochtig afdalen op de D902 tussen de auto’s van de ochtendspits tot Pont des Gets, daar rechtsaf richting le-Praz-de-Lys, meteen in de stilte die alleen verstoord wordt door fluitende vogels.

Hier begint het ook gelijk weer te stijgen (Col de la Savoliere), na een bocht naar rechts wordt het nog steiler en gaat het ongeveer drie kilometer recht omhoog met percentages van 10 tot 13%. Gelukkig begint het hierna omhoog te slingeren, zodat je af en toe in de bochten wat kan ontspannen, maar het blijft nog een paar kilometer worstelen tot het wintersport plaatsje le-Praz-de-Lys. Daar wordt het vrijwel vlak met zelfs nog een stukje licht afdalen.

Hier zie de Col de la Ramaz omhoog lopen, het lijkt ontzettend steil, maar valt als je er mee bezig bent wel mee, zeker in vergelijking met het stuk voor le-Praz-de-Lys.
Ook de aanmoedigingen van de buslading toeristen die hier lopen geven de fietser weer wat moed.
Eenmaal boven wordt je beloond met een geweldig uitzicht op de Mont Blanc.

Na deze zware inspanning is het voorlopig afdalen tot Mieussy. Heerlijke overzichtelijke bochten en een perfect wegdek zorgen dat de snelheid flink oploopt. Door het drukke plaatsje Mieussy, dan vrijwel vlak een stuk de D907 volgen richting Taninges. Hier blaast de wind fel tegen, niet alleen in Zeeland kan het flink waaien maar ook hier in zo’n bergdal.

Na 7 kilometer begint het weer te klimmen naar les Gets, hetzelfde stuk waar ik gisteren niet meer vooruit te branden was, verteer ik nu zonder veel moeite!
Na les Gets nog een lekker stukje uitbollen naar St.Jean d’Aulps. Weer een lekker stukje gefietst vandaag, met voor mij toch wel de zwaarste klim in deze Alpenweek.

Alpen week, dag 4

2007-06-01T14:05:00.000-07:00

Dag 4
Col de Feu
Col de Jambaz
les Gets
Afstand : 138km

Vandaag vertrek ik met een waterig zonnetje richting Thonon-les-Bains, het wegdek is nog nat van de gevallen regen, maar droogt in de zon al snel op.

Vanuit St.Jean is het 23 kilometer ligt dalend naar Thonon.
Eenmaal in Thonon, waar de zon nu volop straalt, even zoeken naar de D72, hier begint het al gelijk licht omhoog te lopen, en zie je rechts het lac Leman (Meer van Geneve) met aan de overkant Zwitserland.
Allinges voorbij en de borden Col de Feu, Col des Arces volgen. Nog een paar Franse renners ingelopen die een poosje aan mijn wiel plakken en vervolgens hun eigen weg kiezen.

Na Orier begint Col de Feu regelmatig omhoog te slingeren met steeds weer het zicht op het meer, stukken door het bos, weilanden. Heerlijk stil dit gebied.
De col is best lastig, weinig rustpunten. Als je bij het bord "Col de Feu" bent krijg je als toetje nog een extra kilometertje klimmen. Dan een lastige afdaling over een zeer smalle weg.

Door de snelheid bij het afdalen pakte ik bij de splitsing net de verkeerde weg en ben ik gaan dwalen waardoor ik op de Col de Jambaz terecht kwam, in plaats van Col des Arces.
Ben toen een heel stuk naar het zuiden gereden en kwam bij St. Jeoire uit waar de teller al op 100 kilometer stond, en ik nog 38 kilometer voor de wielen had.

De pijp was al aardig leeg en gelukkig was het voorlopig een stuk vlak, maar na Tanninges, de klim naar les Gets zat ik er ineens helemaal doorheen.
Het was drukkend warm geworden, mijn nek deed zeer (te lange stuur voorbouw misschien?) en de benen wilden niet meer.
Op een gegeven moment werd ik gepasseerd door een Française, type Jeannie Longo, mager en pezig. Ik moest ze zo maar laten rijden, niet echt een oppepper voor de moraal. De 12 kilometer naar les Gets zijn niet echt steil, maar wat was ik blij les Gets te zien.

Hierna nog wat afdalen naar Morzine en St.Jean. Een zware rit!
De geplande route van 110 kilometer werd bijna 140 kilometer. Toch de hoogste gemiddelde snelheid gereden, te snel begonnen denk ik.

Alpen week, dag 3

2007-05-31T16:31:00.000-07:00

Dag 3

Col de la Joux Verte (zuid)

Afstand: 40km

Een donkere kille en bewolkte dag, vanuit St.Jean eerst door het stadje Morzine richting Avoriaz, hier begint de regelmatige klim met veel bochten, met al snel een mooi uitzicht op Morzine.

Op 4 kilometer wordt het flink op de pedalen duwen, tot ongeveer 7 kilometer, daarna vlakt het wat af en komt in de verte Avoriaz in beeld en aan de rechterkant nog volop sneeuw.

In de berm een stille getuige dat het hier in de bochten wel eens mis kan gaan. Een autowrak op z’n kop, zo te zien nog niet zo lang geleden gebeurt. Ik draai er nog even voor terug om te kijken of er nog iemand in zit, je moet er niet aan denken! Niemand te zien gelukkig.

Nog even snel doortrappen tot de skiliften, want het begint licht te spetteren. Dan terug afdalen, het spetteren wordt al snel echte regen en vooral de laatste bochten worden daardoor spekglad. Koud en doornat snel terug naar St.Jean!

Alpen week, dag 2

2007-05-29T13:49:00.000-07:00

Dag 2
Col de la Joux Verte (noord)
Col de l’Encrenaz (oost)
49km

Vandaag een kort ritje op het programma, de zon schijnt volop en mijn eigen zonnetje, Jacqueline is jarig!
Het plan is Col de la Joux Verte via de noordkant omhoog en aan de zuidkant naar beneden.
Vanuit St.Jean over de D902 richting Morzine en na 4 kilometer links Montriand en weer links Lac de Montriand.
De klim begint heel rustig en in de eerste 6 kilometer zitten maar enkele stukken waar je op de pedalen moet lopen. Na Ardent begint het pas echt! Hier geeft een bord aan Route Barré (neige). Ik besluit toch door te rijden tot de sneeuwgrens.
Er is voorlopig nog geen sneeuw te zien en de weg slingert hier steil omhoog met percentages van 8-9% met uitschieters van 12-13%, vlak voor Les Lindarets (in deze tijd een echt spookdorp) vlakt het wat af en zie ik de eerste sneeuwhopen in het landschap verschijnen.
Ongeveer een kilometer verderop maak ik een bocht naar rechts, ik hoor een hoop motor lawaai en zie plotseling enorme machines metershoge sneeuwhopen van de weg scheppen. Einde klim zo’n 4 kilometer onder de top, begin mei is voor dit gebied eigenlijk iets te vroeg!
Na een snelle afdaling de D902 weer een stukje gevolgd, en wil ter compensatie, aan de andere kant van de weg Col de l’Encrenaz bedwingen. Tot la Cote d’Arbroz slingert de weg constant tussen de chalets flink omhoog (8-10%) over prachtig asfalt.
Na een klein stukje dalen de eigenlijke klim, behoorlijk steil, veel op de trappers lopen, en hier vooral slecht wegdek. Een niet zo’n bekende maar wel zware col.
Bij de skiliften weer rechtsomkeer en een snelle afdaling terug naar St.Jean waar ik opgewacht wordt door Jacqueline met een heerlijk glas champagne op het zonnige terras!

Alpen week, dag 1

2007-05-27T14:43:00.000-07:00

Standplaats St.Jean d’Aulps
Dag 1

Col de Corbier (zuid/noord),

Pas de Morgins (noord)
Afstand: 70 kilometer

Door mist en lichte regen pas na het middaguur aan deze rit begonnen, en net na vertrek brak het zonnetje aangenaam door.
Vanuit St.Jean de drukke D902 volgen en na een kilometer of twee direct rechts voor de eerste klim de Col de Corbier.
Het eerste begin is al behoorlijk zwaar met stukken van dik 9%, daarna zwakt het wat af, vooral in de bochten. Maar tussen kilometer drie en kilometer vijf zitten er nog een paar pittige stukjes in, en is het flink zweten in het zonnetje.
Eenmaal boven snel het windstoppertje aan en de mouwen weer afrollen, en een snelle duik naar beneden. Een technische afdaling van vijf kilometer naar Bonnevaux, daarna de D22 rechts richting Abondance, in Abondance komt er een fietser van links die even later in mijn wiel ook richting Zwitserse grens rijdt, na een aantal kilometers met flink wind op kop, neemt de Zwitserse collega (met van die hele dunne klimmersbenen) over, en rijden we kop over kop richting Chatel, voor Chatel begint het al behoorlijk omhoog te kruipen en wordt het erg warm met de windstopper aan, dus even stoppen, jasje uit en weer verder.
De Zwitser is in zijn eigen tempo doorgereden en rijdt zo’n 150 meter voor mij uit. Net na Chatel, bij het meer, zit ik weer in zijn wiel en we beginnen aan de klim van Pas de Morgins.
Hier gaat het beter dan op de Col de Corbier, en na enkele bochten blijft de Zwitser achter. Ik rij tot net over de grens van Zwitserland en draai weer terug op de top en terug Frankrijk in.
Zwaai op de terugweg de Zwitser die even na mij boven komt gedag, en kan nu een lang stuk naar beneden bollen.
Dan nog de Col de Combier van de noordkant, korter minder steil en een heel ander open landschap, maar hier en daar is de klim nog behoorlijk zwaar.
De afdaling aan de zuidzijde kan je lekker op snelheid naar beneden knallen.
Om te beginnen een behoorlijk zwaar ritje (ongeveer 20 kilometer omhoog) in een heerlijk zonnetje, temperatuur schommelt tussen de 10 en 14 graden, hier en daar een ijskoud windje, vooral in de afdaling.
Een fijn fietsmiddagje.

Bonjour

2007-05-20T13:05:00.000-07:00

Le aigle petit is weer terug uit la douce France, een geweldige week in de Alpen en een nog mooiere week in de Ardeche, deze week meer over de reis.

Laatste rit in België voor de vakantie

2007-04-28T09:16:00.000-07:00

Vandaag mijn laatste ritje in België voor de vakantie, na een wat stroef begin, Tom Tom Arend werkte niet zo goed! waardoor we bijna een uur later vertrokken voor de semi-klassieker Herent-Landen-Herent.
Deze keer vertrokken met Anton (de bijter) en een nieuwe wielervriend en dorpsgenoot Kees Witkamp (Kees Klimkamp).
Normaal vertrek ik rond half negen, dat werd nu door het rondrijden half tien. Met het gevolg dat je eigenlijk achter de ongeveer twaalfhonderd deelnemers aanrijd, daardoor ook bij de verzorgings posten de restjes aantreft en weinig drinken.
Maar het parcours was weer geweldig, zo dicht bij huis en toch zo’n andere wereld. Ook zaten er vandaag nog een aantal verrassende kuitenbijters in.
Beter fietsweer als vandaag kan eigenlijk niet, heerlijk warm (30 graden) met toch nog een verfrissend windje (behalve bergop en dat was zweten).
Weer een fijne fietsdag vandaag (met 131km op de teller) en maar hopen dat het de volgende week in de Alpen ook van dit fijne weer is.

Voorbereiding fietsvakantie

2007-04-22T14:27:00.000-07:00

De laatste twee weekenden waren een uitstekende voorbereiding op de aanstaande vakantie in Frankrijk. Met mijn fietsmaten heb ik twee georganiseerde fietstochten meegereden in België, beide tochten trokken door de Vlaamse Ardennen, het gebied van de Ronde van Vlaanderen. Een heerlijk glooiend landschap met hier en daar een pittige heuvelzone en natuurlijk ook nog die ouderwetse kasseien!

De eerste tocht, de rit van “de Gouverneur” georganiseerd door de Leierenners uit Zulte was een tocht van 100 kilometer en 9 hellingen.
Bij deze tocht waren de meeste beklimmingen niet zo zwaar, maar doordat het klimwerk kort op elkaar zat met weinig rustpauzes werd het toch pittig, de zwaarste beproeving was de Berendries.

De tweede tocht, de “Peter van Petegem Classic” , een rit die vertrekt vanuit de mooie stad Oudenaarde. Een rit van 145 kilometer met veel bekende heuvels. Bij deze tocht weer een massaal aantal deelnemers, heel fijn om dan een groepje te vinden die ongeveer mijn tempo rijdt.

De conditie en het weer waren optimaal en het schoot lekker op, mijn fietsmaat dit weekend ging voor de 115 kilometer in zijn eigen tempo en we hadden uitgerekend dat we beiden ongeveer gelijktijdig terug konden zijn.
Bij de verzorgings posten was het erg druk, en om op te schieten ben ik niet de derde verzorgingpost binnengereden maar de pijlen rechts gevolgd, fout!!!
Ik had de pijlen links moeten volgen, daardoor heb ik de lus van 77 kilometer nogmaals gereden. Bij terugkomst in Oudenaarde stond mijn teller dus op 170km in plaats van 145km.
Een goede training, alleen jammer voor Peter want die moest een uurtje wachten. Sorry Peter!

Deze 270 kilometers in de Vlaamse Ardennen heb ik alvast meegepakt, zodat ik toch wat meer op mijn gemak van de Franse bergen kan genieten.

Auvergne (2)

2007-03-04T12:44:00.000-08:00

Col de Croix-Robert 1451 m.
Gemiddeld: 6,1%, Maximaal: 10%
West: 6 km
Col de la Croix Morand 1426 m.
Gemiddeld: 4,2%, Maximaal: 8%
Oost: 13 km
Col de Guéry 1264m.
Gemiddeld: 3,2%, Maximaal: 6%
Zuid: 5,5 km, Noord: 15 km

Een rondje vulkanen, vandaag staan er drie cols op het programma.
Het vertrek is vanuit La Bourboule, het is een prachtige zonnige dag vandaag, eerst Jacqueline afgezet bij het Casino. Niet om te gokken gelukkig, er is een grote Europese Quilt tentoonstelling, dus is het voor haar op gebied van kunst net zo’n enerverende dag als het voor mij op sportief gebied is.

Vanuit het mooie stadje La Bourboule naar Le Mont-Dore, ook al zo’n mooi plaatsje. Hier op zoek naar het bordje Murol D36, waarschijnlijk net iets te hard gefietst en het bord voorbij gereden.
Er ging een lampje branden toen ik het bord tegenkwam “Col de la Croix Morand-Ouvert” maar die col krijg ik pas na 35 kilometer voor de wielen.
Dus teruggedraaid en weer Le Mont-Dore ingedoken, het juiste pad gevonden en tussen de vakantie chalets gelijk omhoog (Col de Croix-Robert).

In het begin veel bos met wat steile stukjes, na een kilometer of drie langs de slagboom, daar begint een heel kaal stuk met prachtige panorama’s op de omliggende puy’s. Een redelijk korte en fraaie klim (6 km), wel winderig boven dus even de windvanger aan en naar beneden.
Wat een geweldige afdaling, heel overzichtelijke bochten, een fantastisch wegdek, je kan je hier als daler heerlijk uitleven.

Na deze afdaling een vlak maar toch heel mooi stukje route langs een bergmeer (Lac Chambon). Voorbij dit fraaie meer begint de tweede klim van de dag (Col de Croix Morand). Een lange regelmatige klim met veel bochten, heel grappig als je wordt ingehaald door een vrachtwagen zie je hem ongeveer 10 minuten later nog in de verte bochtjes draaien. Weer boven, natuurlijk flink bezweet begint de lucht even wat te betrekken, dus het windvangertje maar weer aan.
Een lange afdaling, ondanks de windstopper koud, rillen, niet fijn, je verlangt alweer naar de volgende klim om warm te worden

Vlak voor Le Mont-Dore rechtsaf voor de laatste klim (Col de Guéry), na een stukje klimmen kom je langs een uitzichtpunt op de linkse kant van de weg. Wel even de moeite waard om over te steken en de toppen van de vulkanen te bewonderen.
Héél fraai!! Dan een stuk afdalen tot aan het dorpje les 4 routes, bij het kruispunt het roer om weer terug de zelfde weg en gelijk de langste klim vandaag (15 kilometer). Col de Guéry van de andere kant, een populaire col bij fietsers, ben heel wat van deze vriendelijke collega’s tegen gekomen. Het valt mij op dat men in Frankrijk elkaar heel wat spontaner begroet als hier in fietsend Nederland.

Na deze 15 kilometer klimmen had ik het wel even gehad, herstelde even in de afdaling naar Le Mont-Dore, en kon toen ook nog even gas geven op het vlakke stukje naar La Bourboule.
Met 109 kilometer op de teller en flink wat hoogtemeters stapte ik moe maar voldaan af, pikte Jacqueline weer op (ook moe maar voldaan van al dat moois wat ze gezien heeft vandaag).

Weer een geslaagde vakantiedag.

Souvenirs

2007-02-15T12:37:00.000-08:00

Nederlanders nemen Eiffeltorentjes mee uit Frankrijk, fransen nemen klompen mee uit Nederland.
Mijn souvenirjacht beperkt zich meestal tot locale landkaarten. Tijdens een van mijn speurtochten ontdekte ik tijdens mijn laatste vakantie deze “Geo Reliëf” kaarten.
Je krijgt bij deze kaarten een goede indruk hoe de bergen gesitueerd zijn, in ieder geval heel wat makkelijker dan op een normale landkaart, waar je overal de hoogte meters op moet speuren.
Ik heb nu in mijn collectie de Drome, Ardeche en Frankrijk.
Leuk spul.
The Dutch are taking souvenirs from the Eiffel tower when they go to France, Frenchman on holiday are taking souvenirs like wooden shoes (we call them ‘klompen’).
My hunt for souvenirs set limits generally to local maps. At my search during my last holiday I discovered these "Geo Reliëf" maps.
By looking at these maps you get a good impression how the mountains are situated, in any case a lot easier than on a normal (flat) map, where you must search for the
altitude meters. I have now in my collection the Drome, Ardeche and France.
Nice stuff.

Auvergne

2007-02-08T15:34:00.000-08:00

Col: Pas de Peyrol
Département : Auvergne
west: 29 km.
Stijgings percentage
Gemiddeld : 3%
Maximaal : 17%

Een rit vanuit onze standplaats Beaulieu (bij Bort-les-Orgues) in de Auvergne.
Na het ontwaken en een snelle blik tussen de gordijnen door, blijkt de wereld heel klein, mist!
Na het ontbijt nog steeds mist, toch vol goede moed de fiets in de auto geschoven en onderweg naar Pas de Peyrol.
De bedoeling is vanuit Mauriac te starten. De rit met de auto is niet prettig, véél mist en véél bochten. Maar voor Mauriac komt af en toe het zonnetje flauwtjes door.
Bij het binnenrijden van Mauriac is het plots helder en schijnt het zonnetje, precies op tijd!

Vanuit Mauriac is het ongeveer 16km over de drukke en niet zo interessante D922 tot aan de splitsing met de D680 naar links, hier begint de Pas de Peyrol, tot aan Salers (genoemd naar de Salers koeien? Of zijn de koeien naar Salers vernoemd?) is het lichtlopend vals plat omhoog.

Net na Salers is de temperatuur behoorlijk opgelopen en kan de windstopper uit. Gelijk even de blaas legen, en een banaantje pellen. Terwijl ik mijn sanitaire behoefte doe word ik voorbij gereden door een franse wielrenner, een snelle jongen zo te zien.
Nadat ik de windstopper en het banaantje weggewerkt heb, trek ik mij weer op gang. Tot mijn verbazing krijg ik na een paar bochten de fransman weer in het vizier.
Dit geeft me moed en omdat het op dit deel niet al te stijl is versnel ik wat. Ik loop langzaam op mijn voorganger in, dat kost bergop toch nogal wat tijd en energie.

Na ongeveer 10minuten zit ik bij mijn jonge collega in het wiel, even tijd om te herstellen!
Even lekker in het wiel, uit de wind en vooral genieten van het uitzicht. Een prachtig panorama aan de rechterkant, over het dal en de erachter liggende bergen.
Na een aantal bochten ben ik weer wat hersteld, en omdat de wind hier behoorlijk gaat blazen wil ik mijn metgezel even laten zien dat wij, in zeeland veel wind gewend zijn, en nestel mij voor hem op kop.
Bij de splitsing D680/D12 hoor ik achter mij een kort bon route, en slaat de Fransoos linksaf.

Weer solo, een stukje door een dicht bos met een prachtige waterval op de rechtse kant, ik voel me super met superbenen, wat gaat het licht vandaag.
Maar dan, een groot bord voor de Cyclisten, Pas de Peyrol nog 4 kilometer, gemiddelde stijging 10%, en ja hoor hier begint het echte klimwerk, het is iedere kilometer worstelen.
Op het wegdek is met grote letters “COURAGE” gekalkt, en dat heb je hier nodig. De laatste 2 kilometer, “DUR DUR” op het wegdek, inderdaad het loopt hier wreed stijl! Zeer zwaar. Dan de laatste kilometer met stukken van 17% is het zwalken op de fiets, hijgen en vechten tegen je lijf dat maar een ding wil, stoppen!

Maar als je dan boven bent, dat gevoel, machtig!!!

Even genieten van het uitzicht, wat drinken tussen de vele toeristen en dagjesmensen, windstopper weer aan en dan 29 kilometer heerlijk uitbollen berg af, en terug naar Mauriac.

Weer een heerlijk stukje gefietst.

A ride from our residence Beaulieu (nearby Bort-les-Orgues) in the Auvergne. After awakening and a fast look between the curtains, appears the world very small, fog! After breakfast still fog, nevertheless with lots of good courage putting the bicycle in the car and underway to Pas the Peyrol.

The intention is starting in Mauriac. The ride with the car is not pleasant, much fog and the road very winding. When I drove into Mauriac, it suddenly cleared up and the sun shines, exactly on time!

From Mauriac it is approximately 16km on the busy motorway D922, not so interesting, till the turn with the D680 to the left, here the Pas de Peyrol starts, till up to Salers (called to the Salers cows? Or have the cows been named to Salers?) the road is lightly rising, as we call it false flat (vals plat).
Just after Salers the temperature has considerably risen and I can take off my wind jacket. In the same time a moment for a little pee, and peeling a banana. When I where doing my sanitary need, an France cyclist passes me by. By the looks a fast guy.

After I have put away my wind jacket and eat my banana, I paced on. At my surprise I’ve got, after a couple turnings, the French man in sight. This gives me courage and because it is not to heavy climbing on this part of the road, I accelerate some. I approach slowly to the rider in front of me, on a climb it cost nevertheless much time and energy.
After approximately 10minuten I stick in the wheel of my young colleague. A little time to recuperate. Just a moment in the wheel, less wind and especially enjoying the view.
A splendid panorama at the right-hand side, the valley and the mountains on the other side of the valley. After a number of turnings I was somewhat recuperated, and because the wind blows here very strongly, I want to show my companion, that we riders from Zeeland, (a province of the Nederland’s) know what it is to ride against the wind. So I take over the head position. When the road branched of in D680/D12 I heart a short “bon route” behind me and the French man turned left.

Solo again, riding threw a peace off dark forest with a splendid water fall on the right side, I feel superb today with superb strong legs, it goes very smoothly today. But then, a large information singe for the cyclist, Pas the Peyrol 4 kilometres, average increase 10%, and here starts the real climb, it is every kilometre a struggle.
On the pavement has been plastered with large characters "COURAGE", and that’s what you need here. The last 2 kilometres, "DUR DUR" on the pavement, indeed it runs here cruelly style! Very heavy.
Then the last kilometre with pieces of 17%, swinging across the road on the bicycle, getting no breath, your body wants to do one thing, stop!!!

But when you are on top, that feeling, wonderful!!! A moment for enjoying the view, a drink with the many tourists and the day-trippers, putting on my wind jacket and going for a lovely downhill for 29 kilometres, and finely to Mauriac.

A delicious piece of cycling today.

Sean Kelly Weekend

2007-02-04T12:15:00.000-08:00

Wanneer: 3, 4, 5 augustus 2007
Vertrek "Sean Kelly": Skipiste Baraque Fraiture – Vielsalm
Afstanden: 180km, 135km, 70km

U heeft nu de kans om deel te nemen aan een geweldig fiets evenement, namelijk de toerklassieker “Sean Kelly”.

Een enorme happening op fietsgebied, die vorig jaar maar liefst 3557 deelnemers trok.

Het programma is gelijk aan het Ardennen programma (www.teamvelofrance.nl), met als extra de deelname aan deze klassieker.
Het inschrijfgeld is bij de reis inbegrepen.

Bij groepsaanmelding (minimaal 6 personen) geldt een korting van 10% op de reiskosten.

When: 3, 4, 5 august 2007

Departure "Sean Kelly": skipiste Baraque Fraiture – Vielsalm

Country : Belgium

Distances: 180km, 135km, 70km

Now you have the chance of taking part in a fantastic bicycle event, namely the bike classic "Sean Kelly".

An enormous happening in the hills of the Ardennes, last year there where 3557 participants on this event.

programme

Three days cycling in a wonderful area, including participate of the bike classic “Sean Kelly”.The residence is in a luxury holiday cottage (full board).Price145,- € per person (included enrolment fee “Sean Kelly”)

At group subscription (minimum 6 persons) you get a discount of 10% on the travel expenses (www.teamvelofrance.nl)

Ardèche (2)

2007-01-31T14:57:00.000-08:00

Col: Gerbier de Jonc
Département: Ardèche
Noord : 23 km.
West : 27 km.
Stijgings percentage Noord: gemiddeld 3,9%, maximaal 10%
West: gemiddeld 1,9% maximaal 9%

september 2005

Vanuit de standplaats La Voulte eerst een stuk met de auto, over de drukke D120 tot St. Martin-de-Valamas. Daar gaat de fiets uit de auto en sta je gelijk aan de voet van de Gerbier de Jonc.

Gerbier de Jonc, een berg met een kale puntmuts, deze is tijdens een vulkanische uitbarsting ontstaan. Aan de voet van de berg ontspringt de langste rivier van Frankrijk, de Loire.

Het eerste stuk gaat lichtlopend omhoog, na 6 km lopen de percentages flink op, je ziet hier al die vreemde puntmuts heel in de verte.
Voorbij St. Martial ga je het bos in en begin je serieus te klimmen, je moet nog 9 km volle bak, door de vele bochten is het niet superzwaar, er schijnt een heerlijk zonnetje en in het bos hangt een verrukkelijke dennengeur.
Het is tot de top redelijk zwaar, maar toch volop genieten.

Op de top weer ontzettend druk met wandelaars, de puntmuts wordt van alle kanten gefotografeerd, het is ook een heel apart uitzicht.

Aan de andere kant is het een hele andere berg, geen bos, veel weiland, veel wind en vooral een opvallend verschil in temperatuur.
Door le Béage fietsend geeft een lichtbak een temperatuur van 10 graden aan, en dat is om 12:30 in de middag, toch wel fris voor de tijd van het jaar.
Wat verder in de afdaling begint de temperatuur weer wat te stijgen, de wind neemt weer wat af, en het wordt met het zonnetje erbij weer een aangenaam fietstemperatuurtje.

Vlak voor le Monastier-s-Gazeille gaat het roer om, terug voor de beklimming van de westkant, 27 kilometer lang. De eerste kilometers zijn niet veel meer dan vals plat, na het plaatsje Largentière begint het serieuze klimwerk, voorbij le Béage begint de wind weer behoorlijk te blazen, veel opzij maar soms ook lastig op kop.

Weer de puntmuts voorbij, en nu lekker 23 kilometer lang uitbollen naar St. Martin, wel opletten voor een paar lastige haarspeld bochten.
Eenmaal terug in St. Martin-de-Valamas stond de teller op 100 km, en schoof ik de fiets met een tevreden gevoel terug in de auto.

Deze berg zit ook in dé cyclo van Frankrijk, de l’Ardechois. Een cyclo die je in één dag, of drie dagen kan rijden.
Zie voor een uitgebreid verslag in de Fiets (nr.8)van augustus 2005.

Het ligt ook in de mogelijkheid om deze cyclo te combineren met onze Ardèche reis.

Lek

2007-01-30T07:50:00.000-08:00

LEKker begin dit jaar, vorige week zaterdag lek, afgelopen zondag twee maal lek.

Binnenkort toch maar weer eens een kreatief plakmiddagje organiseren.

Haute Marne (2)

2007-01-29T13:16:00.000-08:00

Mijn toertje 2e kerstdag 2005.

Vandaag een rondje Haute Marne vertrek vanuit Anrosey, richting Laferté Gare, over de spoorbrug en aan de andere kant er onderdoor richting Ougé.
Hier begint de eerste klim, niet echt stijl maar toch al wel 3 km lang, een lekkere opwarmer. Na Ougé komt er een licht lopend, licht dalend stuk naar Chauvirey met een weids uitzicht op de omliggende heuvels.

Chauvirey, in dit dorp een paar smalle straatjes door en gelijk weer omhoog, een klimmetje van 1,5 km naar Vitrey.
Hier dender je in de afdaling doorheen, toch wel opletten voor het verkeer, opletten voor de splitsing links en weer omhoog.
Na Vernois-s-Mance linksaf waar het weer een poosje gemeen omhoog kruipt, dan weer naar beneden door Nouvelle-les-Voisey en naar Voisey.

Voisey, ook weer zo’n typisch oud plaatsje, even het dorpsplein over en gelijk klein schakelen want het gaat hier steil omhoog. Hierna krijg je het mooiste gedeelte van de route, een lange klim het bos in, daarna scherp naar beneden (wel koud rond deze tijd!).
Door het gehucht Vaux-la-Douce en dan gelijk het zwaarste gedeelte van de ronde.
Een klim van 2 km, niet lang, maar steil!

Halverwege de klim staat er op de rechterkant een paard in de berm, aan de verkeerde kant van de afzetting. Ik heb natuurlijk niet veel snelheid en ga zo veel mogelijk links houdend, er voorbij.
Hij keek mij wat wantrouwend aan maar bleef staan, ik haalde al opgelucht adem en passeerde hem,
Maar opeens hoorde ik een hoop hoefgeklop achter me, toen ik omkeek zag ik de hengst achter me aan galopperen.
Veel krachten had ik niet meer, maar het tempo van ongeveer 10 km per uur heb ik wel een tijdje opgevoerd naar de 14/15 km per uur.
Ook voor een paard is het zwaar bergop want hij gaf al gauw op, en kon ik met een behoorlijke verhoogde hartslag en met flinke ademnood mijn weg vervolgen.
De tijd van deze klim weet ik niet, maar het is zeker een persoonlijk record geworden.

Weer terug richting Anrosey, nog twee extra lusjes eerst naar Laferté Gare de klim naar het kerkje op de foto (zie vorig stuk “Haute Marne”), en daarna een felle klim naar Montesson.
Hierna nog langs Pierrefaites nog wat op en neer langs Charmoy, voor de laatste keer het spoor over, nog even Bize pakken en weer aangekomen in Anrosey.

Weer terug staat de teller op ongeveer 70 km, de kerstmaaltijd van de eerste kerstdag is weer behoorlijk verteerd.

Haute Marne

2007-01-28T09:34:00.000-08:00

De Haute Marne in Frankrijk is nog niet zo’n bekend fietsgebied, de meeste fietsers vinden de, op de zelfde hoogte liggende Vogezen toch wat uitdagender.

Wat voor soort gebied is de Haute Marne? Het is een van de dunst bevolkte gebieden van Frankrijk met weinig industrie en werkgelegenheid.
Dit is vooral te zien aan de bevolking, de vergrijzing is hier enorm toegeslagen, veel jongeren trekken weg naar de grote steden voor werk.

Het voordeel voor ons fietsers is dat het ten opzichte van de Vogezen en de Ardennen, erg rustig op de wegen is.
Het landschap bestaat voornamelijk uit akkerbouw, weilanden en bos, het is overal flink heuvelachtig, vergelijkbaar met de Ardennen, maar dan net nog wat lastiger en wat langere klimmen.

Vooral als je wat bekend bent in dit gebied zijn er prachtige tochten met flink wat klimwerk uit te zetten.
Ook heel apart zijn de passages door de dorpen, je krijgt het gevoel of je ver in de tijd terug geworpen wordt, zo oud en authentiek, je gelooft je ogen niet.

De wegen zijn goed en het weer is meestal beter dan in de Vogezen, ook is het mogelijk om van dit gebied uit een rit te plannen in de Vogezen, wat maar ongeveer een uur rijden is met de auto.

Kortom het is een gebied dat zeker de moeite waard is voor een bezoek.
U kunt nu op een voordelige manier kennis maken met de Haute Marne, zie onze website.

Trappen voor UNICEF

2007-01-25T15:18:00.000-08:00

Team Velo France - Trappen voor “Unicef”

U beleeft een onvergetelijke vakantie in een gebied waar elk uitzicht een ansichtkaart lijkt, waar het op de natuurgeluiden, het suizen van de banden en het geklik van het schakelen na nog rustig is. Kortom: natuur, inspanning, ontspanning en emotie ..... een kuur tegen de stress van het drukke leven!

Misschien geeft het u dan ook wel een goed gevoel wanneer u weet dat een deel (15%) van de winst van de vakantieweken geschonken wordt aan UNICEF.
Dus bij iedere trap die u doet, trapt u voor het goede doel.

You have an unforgettable holiday in an area where each view looks like a postcard, where the only thing you hear is the sound of nature, the rustling of the tires and the clicking of changing gear. In short: nature, effort, entertainment and emotion..... a cure against the stress of busy living!

Perhaps it feels good to know that a part (15%) of the profit of the holiday weeks is given to UNICEF.
So by every rotate of the pedal, you are sponsoring the good aim.

Ardèche

2007-01-20T05:13:00.000-08:00

Col: Col de Serre Mûre
Departement : Ardèche
Zuid-Oost : 8 km.
Stijgings percentage
Gemiddeld : 8,1%
Maximaal : 13%

Ongeveer 10 kilometer van onze standplaats La Voulte, ligt de Col de Serre Mûre,
die begint vanuit het plaatsje St. Laurent-du-Pape.
Volg het bord Vernoux-en-Vivarais aan de rechterkant van de weg net voor het uitrijden van St. Laurent.

Hier al meteen terugschakelen want het eerste deel is tot de eerste bocht behoorlijk zwaar.
De eerste 4 kilometer is het constant op de trappers lopen, even op het zadel en weer op de trappers. Je lichaam schreeuwt om zuurstof en alles doet pijn. Op zo’n moment ga je twijfelen en vraagt je af, hoelang duurt dit nog, zal ik terugdraaien?

Maar dan komt er na die 4 zware kilometers na het gehucht Passevite ineens een stuk waar het beter loopt.
Na al dat geploeter en geklauter lijkt het wel of je vliegt op dit stuk.
Een kilometer verder en een volgende bocht is het alweer afgelopen met de lol, en moet je weer terugschakelen en lopen op de pedalen.

Ondanks al het zware werk kom je toch zeer onder de indruk van het landschap om je heen, zo geweldig, zo woest.

Er komt nog een makkelijk stukje langs een camping, daarna moet je er weer een paar kilometer vol tegen aan. Je ziet de top van de col al in de verte en dat geeft je een nieuwe energie stoot.

En dan de laatste bocht door, aangemoedigd door wandelaars, geklap en in koor bravo!
Even gestopt om het applaus in ontvangst te nemen en om de windstopper aan te trekken want je duikt aan de andere kant direct naar beneden, en er is geen stukje kleding meer droog door het zweten.

Op de top is het nogal druk, het is zondag en mooi weer. Wij Nederlanders gaan zondags wandelen aan het strand, de fransen gaan wandelen op de top van de berg, het dak van de wereld.

Deze col in de Ardeche is, ondanks dat hij maar 8 kilometer lang is, wat mij betreft de zwaarste die ik in dit gebied opgereden ben.
De Ardeche is een prachtig gebied, veel klimwerk, prachtige landschappen, woeste natuur.
Echt een aanrader voor iedere fietsliefhebber.

Drôme (2)

2007-01-18T08:14:00.000-08:00

Col: Col du Rousset
Departement: Drôme
Zuid: 21 km.
Noord: 23 km.
Stijgings percentage

Zuid: gemiddeld 4%, maximaal 8%
Noord: gemiddeld 2,5% maximaal 7%

September 2006

Weer terug in St. Die voor de tweede keer Col du Rousset.

Het weer kan niet beter, veel zon en weinig wind. Net na het gehucht Chamolac voor aanvang van de klim even een sanitaire stop aan de kant van de weg en een banaantje pellen.

Ik hoor wat geritsel boven me in de wei en zie ineens twee grote koppen van ezels die het schouwspel staan te bewonderen, let daarom even niet op mijn banaan, die breekt spontaan doormidden en valt voor de helft op straat.
Als ik nu maar boven geraak op een half banaantje. Lusten ezels bananen?
Ik heb het gevallen stuk naar ze toe gegooid, maar niet op het resultaat gewacht.

Weer een keer op gang is het volop genieten, lekker zonnetje en een heerlijk lopende col.
Een mooie, rustige weg rond deze tijd van het jaar, ik word af en toe ingehaald door een toerende automobilist of motorrijder.
Even verderop wordt ik nog aangemoedigd door een stel Franse wegwerkers met veegmachines.
Op zo’n col wordt volgens mij bijna dagelijks geveegd, toch liggen hier en daar nog wel stenen, het is vooral bij het afdalen oppassen!

Dit jaar is het ook boven op de col stralend weer, even voor de tunnel een jasje aantrekken en tegelijker tijd even genieten van het uitzicht.
Weer de donkere tunnel in, ze zijn nog steeds met de tunnel bezig en is vooral als je vanuit de felle zon komt erg donker.

Aan de noordzijde is het dit jaar ook prachtig weer, ik heb een route uitgezet door de Vercors, maar halverwege is een belangrijke doorgang (tunnel) afgesloten, er wordt momenteel veel aan de tunnels gewerkt in Frankrijk, dit om ze aan de nieuwe strengere normen te laten voldoen.

Na een snelle blik op de kaart zie ik dat door deze blokkade mijn rondje niet uit te voeren is omdat ik op de terugweg door deze tunnel moet, dus fiets ik richting Villard-de-Lans, langs de indrukwekkende Gorges de la Bourne tot aan Pont-en-Royans.

Hier was mijn draaipunt want het tellertje stond al dik in de 70 km.
Hoewel je de zelfde weg terug rijdt verveeld het geen moment en lijkt het terug weer heel anders, of zie je dingen wat je op de heenweg niet gezien hebt.
De laatste beklimming naar Rousset was na zo’n rit behoorlijk pittig, maar eenmaal door de tunnel is het een heerlijk kwartiertje afdalen in de zon naar St. Die waar het tellertje stopt op 144 km

Drôme

2007-01-16T12:24:00.000-08:00

Col: Col du Rousset
Departement: Drôme
Zuid : 21 km.
Noord : 23 km.
Stijgings percentage

Zuid: gemiddeld 4%, maximaal 8%
Noord: gemiddeld 2,5% maximaal 7%

September 2005

Vertrek vanuit St. Die, het is nog vroeg en koud maar de zon schijnt dus het ziet er goed uit.
In St. Die gelijk de borden volgen Col de Rousset een overgangs col van 21km tussen de Noord-Alpen en de Zuid-Alpen.

Het eerste gedeelte vanuit St. Die is net een beetje meer dan vals plat, maar na het gehucht Chamaloc begint het flink te stijgen, toch is de col nergens echt stijl.
Wat na een paar bochten wel mee gaat spelen is de wind, een stevige mistral.
In de schaduw van de berg draai ik tegen de wind in omhoog, bij een volgende bocht is het weer zon in de rug en wind mee.
Door deze omstandigheden is het verplicht intervallen!

Als je halverwege de klim naar beneden kijkt is het uitzicht al formidabel, je ziet de weg als een sliert spaghetti naar boven kronkelen.

Vlak onder de top die in de wolken hangt verdwijnt de zon en rij ook ik de wolken in, bovenop de col ligt de tunnel die verbonden is met de Noord Alpen.
Ze zijn deze tunnel aan het opknappen, de verlichting in de tunnel is matig en het wegdek slecht.

Door de tunnel kom je aan de noordzijde van de col en dat merk je gelijk het is mistig en erg koud, door het afdalen in de mist en kou ontstaat er een winterse temperatuur, een gevoel of je vingers bevriezen.

Aan deze kant van de berg weer een heel ander landschap, het lijkt wel wat op Zwitserland, alpenweiden met rinkelende koeiebellen.
Helaas gaat de mist over in regen en blijft het rillen op de fiets, je wilt ook niet ziek worden dus verstand gebruiken en na een uurtje in de regen terugdraaien.
Weer terug aan de andere kant van de tunnel in de afdaling richting St. Die rij ik al snel weer in de zon, maar de mistral waait zo fel tegen dat ik bijna niet hoef te remmen en soms zelfs kan bijtrappen

In St. Die aangekomen stond de teller op 84 km, dat was ongeveer 30 km korter dan gepland.
Deze rit was ondanks de minder goede weersomstandigheden (vooral aan de noordkant) indrukwekkend mooi en niet echt superzwaar.